The Girl in the Café (2005)

Via een niet onaardige Lost in Translation-achtige intro wordt de argeloze kijker gelokt naar wanstaltig moralisme, die als dikke viezige stroop van deze film afdruipt. Elke 3 seconden overlijdt een Afrikaans kind en dat is onnodig!. Bah, wat vies! Dat de (trouwens hotte) Kelly McDonald de boel meerdere keren op stelten te zetten door brutaal de hoge piefen te wijzen op alle ellende in de wereld, is nogal ongeloofwarig en gaat irriteren op lachwekkende wijze. Ohja, extra minpunt is dat alle tekst ontzettend langzaam geleverd wordt, het geeft de film onnodig veel traagheid mee

Kan me wel vinden in de meeste meningen hier met dien verstande dat het einde me alleen niet zo stoorde. Natuurlijk is het moralistisch maar maakt dat nu echt een verschil? Ik vind het eigenlijk wel meevallen.

De essentie blijft ook richting einde de relatie tussen Lawrence en Gina en de keuze die Lawrence daar in moet maken. Dat dit wordt overgoten met een (eigenlijk slechts de laatste 10 minuten echt een beetje storend) moralistisch sausje maakt de film er dan ook nauwelijks slechter op voor mij.

Dit komt vooral door de goede rol van Macdonald en de nog sterkere vertolking door Nighy. The Girl in the Cafe was een zeer welkome verassing wat mij betreft die de volledige speelduur weet te boeien. Normaal gesproken zou ik voor de laatste tien minuutjes er nog een halfje aftrekken maar toen de tonen van Sigur Ros klonken was dat alweer vergeven.

4*

David Yates, Bill Nighy en Kelly MacDonald. Die combinatie werkte één keer al heel sterk (State of Play), dus waarom niet nog een keer?

The Girl in the Cafe weet te verrassen in z'n veelzijdigheid. Waar dit soort tv-films vaak maar één onderwerp aandurven, en alles lekker op veilig spelen, krijgen we hier, in het eerste gedeelte, een heuze quirky rom-com voorgeschoteld, met briljant getimede grappen en een koppel die meer tegenstellingen dan overeenkomsten hebben.

Bill Nighy (Lawrence) is werkelijk waar geweldig als saaie werkverslaafde politicus, die het tevens niet schuwt om wat rare tikken met z'n hoofd en idem vaag loopje te implementeren op de juiste momenten. Een volwaardig karakter.

Ook Kelly Macdonald (Gina), die ik persoonlijk nog nooit wat verkeerds heb zien doen, is weer eens goed. Wat mij altijd bij haar opvalt is dat ze zo moeilijk doorgrondbaar is. Ze is stil, lief, soms schattig, maar wát ze daadwerkelijk voelt laat ze altijd in het midden. Haar blikken stralen vaak een innerlijke strijd uit, er zit meer verscholen in haar dan je in eerste instantie zou denken. Maar wat? - Daar komen we naar een uurtje of wat pas achter.

Want zoals gezegd is de veelzijdigheid van deze film te prijzen. Nietsvermoedend wordt je in een politiek thema gezogen, waar alles op het begin secondair lijkt, en de beginnende relatie vooropstaat, switch dat na een tijdje. Het debat wordt belangrijk, Lawrence wordt steeds stiller terwijl Gina juist meer vragen gaat stellen. - Ik kan erin komen dat voor velen deze switch te rigoureus is, maar ik vind het prijzenswaardig.

Bovendien weerspiegelt de film mooi de realiteit, alles begint zo mooi, maar het onvermijdelijke, dat komt er vanzelf aan, in al z'n facetten, en in elke situatie. - Een uitstekend filmpje.

Heerlijke chemie tussen de heerlijke en mooie Kelly Macdonald en de bijna 30 jaar oudere Bill Nighy, de film kijkt heerlijk weg en verveelt geen minuut verder ook nog een paar mooie shots van Ijsland. Kleine productie maar een prima film.

IJzersterke film met een duidelijke boodschap, die nog eens onderstreept wordt door het citaat van Nelson Mandela bij de aftiteling: "Sometimes it falls upon a generation to be great. You can be that great generation." Film zou verplicht lesmateriaal moeten zijn voor ministers en topambtenaren.

De keuze van Bill Nighy voor de hoofdrol is waarlijk een schot in de roos. Volgens mij speelt hij in deze film zijn beste rol ooit. Kelly Macdonald met haar lekke vette accent doet niet voor hem onder en ontving destijds terecht een Emmy.

Echt een film om nog eens terug te zien tussen het journaal van 8 uur en Nieuwsuur (past precies, ook qua tijd).

Wat een heerlijk vertederend gestuntel van zowel Nighy als Macdonald. Wel wat erg aan de overdreven kant - maar daardoor niet minder vertederend. Door allebei wel erg goed gespeeld. En het maakt de ontluikende liefde wel erg aandoenlijk en geloofwaardig.

Over het verhaal kan je dan zeggen dat het een oversimplificatie is. Waarschijnlijk volkomen terecht om dat te denken. Maar toch... het citaat van Nelson Mandela had niet beter gekozen kunnen zijn. Is het niet aan ons om ervoor te zorgen dat het ook echt zo simpel wordt?

TV film met een tere romance en een lompe moraal. Nighy lijkt helemaal in z'n element als een stijve, zenuwachtige man op leeftijd waar de idealen allang verloren zijn gegaan. Macdonald blaast hem nieuw leven in, is schattig en op z'n tijd ontwapend. Met de G8 top dichtbij zijn beide goed voor wrange waarheden, enerzijds geboren uit cynisme, anderzijds uit onschuld. Helaas gaat het scenario nog wat verder. Zodra Gina gaat preken, ontaardt het in een naïef, wereldverbeterend fantasietje die de meeste charme en aantrekkingskracht de nek omdraait.

Prachtige film over een man die leeft voor zijn werk en geen sociaal leven heeft, tot hij een jonge vrouw in een cafe ontmoet. Twee mooie en boeiende personages die elkaar overduidelijk leuk vinden, maar hier toch wat ongemakkelijk mee omgaan (het eerste lichamelijk contact laat dan ook lang op zich wachten). Bill Nighy en Kelly Macdonald zetten hun rollen perfect neer. Ontroerend mooi.

Ik kan me toch moeilijk voorstellen dat iemand, hoe vakbekwaam ook, die zo aarzelend en extreem timide is in zijn privé leven, zo een belangrijke post krijgt toegewezen waarbij vertegenwoordigers van staatsleiders moet worden toegesproken betreffend wereldproblemen.

Maar goed, Bill Nighy krijgt die rol en zoals altijd vult hij dat uitstekend in.

Een mooie film die aanvankelijk naar de ontplooiing van een charmante, sympathieke, wat grappige romance kuiert, maar stilaan een andere dimensie krijgt. Kelly Macdonald overtuigt volledig als het meisje dat als het ware de stem van het volk brengt wanneer ze zonder omwegen de compromissen die bij topvergaderningen als deze worden gemaakt hekelt terwijl de pijnlijke grond van de problemen onaangeroerd blijft. Een spetterende scène het slotbanket met al die zelfvoldane prominenten.

Mooie scènes zijn er anders nog wel, ook die die tussen Lawrence en Gina, twee mensen uit een andere leefwereld die het goed met elkaar kunnen vinden.

"The Girl in the Café" is in zijn totaliteit een zeer genietbare film.