Fanny (1961)

Tegenvallende verfilming van Marcel Pagnol’s gelijknamige toneelstuk. Er wordt op brede schaal aan overacting gedaan. Dat wordt allicht in de hand gewerkt door de ongelukkige keuze om Franse acteurs in een puur Franse film (accentrijk) Engels te laten praten. Best jammer, want op zich is het een mooi verhaal met drama, romantiek en humor. Eigenlijk zijn Leslie Caron en Georgette Anys (als haar moeder) de enigen, die een voldoende scoren. In ieder geval voor mij opnieuw de bevestiging dat Joshua Logan een erg matige regisseur is. Naar verluidt is de versie uit 1932 van Marc Allégret een stuk beter. Kijken of ik die ergens te pakken kan krijgen.

De nogal impulsieve Marius is verliefd op de mooie Fanny en verwekt bij haar een kind. Niet wetende dat zij in verwachting is verlaat hij haar en kiest voor de zee. Fanny trouwt met de goedaardige veel oudere weduwnaar Panisse, die er altijd van gedroomd heeft een zoon te hebben. Een tijd later daagt Marius echter opnieuw op en komt hij te weten dat hij een zoon heeft. Hij stelt Fanny voor de keuze. Fanny blijft bij Panisse. Wanneer het zoontje wat ouder wordt, wil het voor een verjaardagsfeest Marius uitnodigen omdat het zijn ouders en anderen zoveel over hem heeft horen spreken....

Wat mij stoorde, vooral in het begin, was de overacting. De humor was toen ook niet zo geslaagd. Het eerste deel is eigenlijk ronduit zwak. Maar er wordt veel goed gemaakt in het betere tweede deel, dat ontroerend wordt. De grootste pluim gaat naar de vertolking van Maurice Chevalier als Panisse. Cinematografisch valt er niets op aan te merken en de film is in 16:9 wat een verademing is.