Toda-ke no Kyôdai (1941)

Typische Ozu-film. Wel wat traag. Geinig: de kleinzoon die oma wat mòet laten zien.
"kijk in de microscoop, oma. Is het niet geweldig"?"
Oma:'"hmm?"
"Weet u wat het is?"
Oma: "nee, hoe kan ik dat weten?"
Kleinzoon: "het is mijn snot. Is het niet geweldig?"

Eigenlijk is deze oude Ozu-film nog iets humoristischer als zijn latere werk.

Is Mieko Takamine de oudere zus van Hideko Takamine? Ze lijken wel wat op elkaar. Hideko leeft nog, zag ik op IMDB.

Ozu is een meester in het vertellen van een verhaal over familieproblemen en dit is daar geen uitzondering op. De sociale omgangsvormen in de Japanse cultuur, komen hier wederom goed naar voren. Als het hoofd van de familie sterft lijkt niemand van de rest van de familie klaar te staan om zijn vrouw en dochter onderdak te verschaffen.

Thematisch is deze film erg verbonden met Ozu’s latere en betere Tôkyô Monogatari, waarin ook de kinderen geen tijd schijnen te hebben voor hun ouders. Ozu verpakt het hier met zijn gebruikelijke subtiliteit en zorgt ervoor dat het drama nooit te zwaar wordt, door en af en toe luchtige humor doorheen te verweven. Verder zit er wel duidelijk een soort van kritiek in op de Japanse samenleving. Het tempo is zelfs voor een Ozu aan de rage kant. Het acteerwerk is goed en in de bijrollen zien we af en toe acteurs, die ook later veel gebruikt zijn door Ozu, zoals de altijd sterke Chishu Ryu.

Het is zeker een goede film, maar mist wel de kracht, die Ozu’s meesterwerken wel hebben. Daarnaast is het ook geen film, die ik zou aanraden om mee te beginnen als je eens wat van Ozu zou willen zien. Daarvoor is bijvoorbeeld het al genoemde Tôkyô Monogatari veel beter geschikt.

3,5*

Rond Allerheiligen nemen we graag rustig de tijd om een Ozu film te bekijken. Omdat we dan eraan herinnerd worden dat de rechten en plichten van een gezinsleven/familieleven belangrijk zijn. Omdat Ozu de morele integriteit van de familieleden analyseert. Hun egoïsme, hun zelfstandigheid, hun huwelijkswens, hun culturele tradities, hun fouten worden er bij elk personage uitgepikt terwijl we kijken naar shots van lege kamers, neervallende bladeren of een pruttelende theeketel. Minder genuanceerd en complex als zijn remake Tokyo story (brothers and sisters of the Toda family zit dan ook als extra bij de blu ray uitgave BFI van Tokyo story) maar toch nog steeds even genietbaar hoe de kleine spanningen zich ophopen. Natuurlijk is het bij Ozu zonder vlammende confrontaties (alhoewel die herdenkingsdienst met de terugkerende zoon toch best hard is) maar kalm en gestadig volgen we vanaf de eerste scene met de familie foto (eenheid van de familie) tot de laatste scene (beetje abrupt toch het einde) de verbrokkeling van de Toda familie