Welkkeom tu Dongmakgol (2005)

't Is ongelooflijk hoe die Koreanen hun eigen films zo kunnen verkloten.

De vergelijking met Miyazaki is logisch (begin van de film veel bos en groen, een "oud" volks dorpje, muziek van Hisaishi ... maar daar houdt het dan ook echt wel op. Zoals steeds mag het allemaal niet te lang duren. Stevig tempo, zodat het hele feel-good gebeuren redelijk rushed is. Fair is fair, een goeie 80 minuten weet de film wel te amuseren. Er zitten een paar stevige flutscenes in (zoals die met het wild zwijn), maar algemeen gezien toch een aardig sfeertje met een paar zeer leuke scenes.

Wat er zich daarna afspeelt is gewoon pijnlijk. Megadramatisch gezwets van de bovenste plank. Na 80 minuten bergse feel-good gaan we een beetje oorlog voeren, met lekker veel ontploffingen en heroisch gedrag. Ik zit op die moment niet op zulks gedoe te wachten. Komt er nog eens bij dat het allemaal erg slecht geacteerd en georchestreerd was, en de film valt de laatste drie kwartier gewoon totaal in het water. Jammer, want het leek lang dat het één van de eerste Koreaanse niet-dramas zou zijn die een voldoende ging krijgen. Jammer genoeg kan dat er niet af.

Het begin is mooi, soms erg aandoenlijk, al wordt de bal ook een aantal keer stevig gemist. Het einde is gewoon het vernietigen van wat eerder opgebouwd was. Ik begrijp echt niet wat die mensen bezielt, want het is toch echt een typisch Koreaanse kwaal. Vreemd filmland, veel potentieel, maar ofwel komt het er niet uit, ofwel weten ze het zelf steeds erg vakkundig de nek om te wringen. 3* voor de aardig tot mooie eerste helft, een volle * aftrek voor het lamentabele einde.

2*

Alleraardigst filmpje, met in het midden een fijne feel-good sfeer. De gestrande soldaten worden in het idyllische dorpje Dongmakgol hartelijk ontvangen door diens inwoners, met hun vertederende onschuld en leefwijze. De overeenkomsten met Miyazaki zijn inderdaad treffend. Wel jammer dat het gebruik van CGI in de film oerlelijk is, wat tot een paar onnodig lelijke scènes leidt. Het gedeelte met de grote biggenmans, bijvoorbeeld. Het was vast mooi bedoelt, maar zo kwam dat niet uit de verf...

Het einde van de film, het hierboven zo verguisde dramagedeelte, vond ik niet zo stekend. Het stond wel in mooi contrast met het rustieke deel. Geen rede voor puntenaftrek. Wat wel punten kost was de uitvoering van het drama. Nogal bombastisch, met Hollywoordtrekjes. Het pastte simpelweg niet bij de veel subtielere sfeer die vooraf ging. We krijgen tijdens het middenstuk al enkele aankondigingen van wat komen gaat: de scènes op de Amerikaanse legerbasis zijn afgrijselijk slecht. Slecht acteerwerk en slechte dialogen. Het lijkt wel of Hisaishi dit ook zo voelde, het zijn de enige stukken in de film dat zijn muziek ook aboninabel was. Verder klinkt de soundtrack naar meer.

Gelukkig beslaat dit maar een klein deel van de film. Wat rest is een puik stukje warmte. 3,5*

'Een lach en een traan....'

Dat geldt ook voor het beoordelen van deze film, want hoewel ik er erg van heb genoten is er natuurlijk ook een hoop op aan te merken!

Allereerst het lamme acteren van sommige Amerikanen. Smith viel nog wel mee, maar sommige anderen??? Wat doen ze daar eigenlijk in Azië? Valt me bij veel Japanse films ook op! Lijkt wel of ze gewoon de straat op gaan, de eerste de beste Yankee toerist van de straat plukken en die een rol in hun films aanbieden! Echt hopeloos!

En de zwijnenscène. Thematisch niet veel mis mee, maar ziet er wel wat tè goedkoop uit. Jammer.

De muziek van Joe Hisaishi is daarentegen weer van hoge kwaliteit. Voor de rest heeft de film ook een aantal scènes met een hoge amusementswaarde (de popcornregen, het onderschot houden van elkander en de dorpelingen) en soms subtiele humor (zeldzaam in Koreaanse films!), zoals het bloemetje in het haar van één van de Noord-Koreanen.

Er was eens... er was eens een afgelegen dorpje ergens in de bergen van Korea, waar Noord- en Zuid-Koreaanse soldaten én een Amerikaanse piloot warm ontvangen werden door de plaatselijke bevolking. Het is het begin van een satirisch sprookje, waarin de idioterie van de oorlog o.a. door middel van een aantal kolderieke scènes vlijmscherp aan de kaak wordt gesteld. Met als keerpunt de dood van de Yeo-il –een fraaie rol van Hye-jeong Kang– moet dat sprookje in het laatste deel van de film helaas het veld ruimen voor een grimmig oorlogsverhaal. Komedie wordt drama, de tegenstelling kan niet groter zijn. Enerzijds is dat wel jammer voor de film, maar anderzijds drukt het je wel met de neus op de feiten, i.c. de waanzinnige werkelijkheid.

Sympathieke zuid–koreaanse oorlogsfilm met een origineel uitgangspunt, leuk uitgewerkt en bevolkt door charmante personages. Bij vlagen ook behoorlijk spannend en aangrijpend. Van alles wat dus, maar door het intelligente script blijft de boel stevig op de rails. Hier en daar wel een scene waar je zo je vraagtekens bij kunt zetten (de overdreven in beeld gebrachte jacht op het gigantische zwijn bijvoorbeeld), maar de film is zo onderhoudend dat je bepaalde misstapjes best door de vingers wilt zien.

Originele en zeker niet onaardige film over de idioterie van oorlog kent een mooie opening, een rustig voortkabbelend middenstuk om dan te eindigen met een bang van Michael Bay-achtige proporties. Er wordt hier wat gemopperd over het einde, maar ik houd persoonlijk wel van de Koreaanse sad endings vol drama. Het zag er alleen niet zo goed uit en het mocht wel wat minder met het aantal explosies. Maar een anti-oorlogsfilm die met een positieve noot eindigt zou niet de beoogde impact hebben lijkt me.

Hoewel het best leuk toeven is in Dongmakgol, visueel valt het dus niet bepaald mee. De effecten oogden vaak erg goedkoop, zeker op het einde, en ook de acteurs zijn niet allemaal even overtuigend. Met name de Amerikaanse cast valt op door hun matige acteerwerk. Wel leuk dat ze hier lekker ongenuanceerde bad guys zijn. Het verhaal zit verder wel redelijk in elkaar, over hoe de oorlog binnenkomt bij een kleine gemeenschap in een soort hof van Eden, verstopt hoog in de bergen, waar de mensen in harmonie leven, geen wapens kennen en bovendien vegetariër zijn. Toch kan deze niet in de schaduw staan van bijvoorbeeld JSA, een film met een vergelijkbaar thema -verbroedering tussen Noord- en Zuid-Koreanen.

Van de regisseur van deze prent is trouwens weinig meer vernomen, er staan nog een paar redelijk obscure titels op IMDb, die MM niet eens hebben gehaald.