Patient Zero (2018)

Karige aanwinst binnen het zombie-genre, tam en voorspelbaar uitgewerkt. De film heeft zo zijn momenten, vooral wanneer de altijd betrouwbare Stanley Tucci in beeld verschijnt, maar omdat de plot zich hoofdzakelijk afspeelt in een ondergrondse bunker valt er visueel weinig te beleven. De personages zijn daarnaast weinig interessant. Na het wazige einde haal je de schouders maar weer eens op en is deze Patient Zero direct vergeten.

The virus has laid dormant in us since the beginning of time.

And the extremes of modern stress have caused it to awaken.

We're all, in essence, Patient Zero.

Hupla, weer eens een zombie-film. En ook eentje waarin men iets unieks tracht te verwerken om op die manier origineel over te komen. Nu, om eerlijk te zijn vond ik het idee dat ze gebruiken wel hoogst amusant. Een geïnfecteerde die nog normaal functioneert wordt gebruikt om informatie te vergaren. En de gebruikte verhoortechniek was ook een leuke vondst. Natuurlijk is het hoogtepunt van de film het moment waarop Stanley Tucci komt opdagen.

Spijtig genoeg is de initiële opzet niet origineel te noemen. Voor de zoveelste keer is de planeet aarde slachtoffer van één of andere epidemie waardoor het merendeel van de bevolking in iets onmenselijk transformeert. En net als bij een realistische Ebola-epidemie gaat men op zoek naar diegene waar het allemaal begon. De zogenaamde “Patient zero”. In “Outbreak” was het een geïmporteerd aapje. In “World War Z” tracht men ook de oorsprong van een virus te achterhalen. In deze film gaat men op klopjacht en probeert men via gevangen genomen geïnfecteerde personen deze cruciale persoon op te sporen, waarbij Morgan (Matt Smith) gebruik maakt van zijn unieke gave en zijn verzameling vinyl platen.

Nu ben ik zelf van oordeel dat het fenomeen zombie gelijk staat met hersenloze, bloeddorstig rondstruinende wezens wiens geest dusdanig is aangetast dat ze een catatonisch bestaan leiden. Dat ze verwachten dat zo'n creatuur op een kaart gaat aanduiden waar de gezochte persoon zich bevindt (waarschijnlijk apathisch en comateus rondstarend), maakt al duidelijk hoe stupide de opzet wel is. Dat deze gemuteerde individuen zich superieur voelen ten aanzien van het menselijke ras en de hele redenering over de opgekropte woede over allerhande mistoestanden die nu als een climax losbarst, klinkt aannemelijk en zelfs interessant. Maar behalve deze filosofische mijmeringen, die op een excellente manier naar voren worden gebracht door de professor (Stanley Tucci), is er niets hoogstaands te bespeuren. Om eerlijk te zijn, deze film schoot op meerdere gebieden tekort.

Het acteren van Stanley Tucci en de conversatie tussen hem en Matt Smith, zijn eigenlijk de enige hoogtepunten in deze film. De rest is te beperkt, te goedkoop en te oppervlakkig. Het verhaal op zich is te enggeestig. Men smijt er nog een liefdesrelatie bij om het op te smukken, terwijl het eigenlijk niet ter zake doet. De zoektocht naar het ultieme antigif om alzo een geliefde te redden, is er voor sentimentele redenen aan toegevoegd. Men beperkte zich tot één duistere locatie. En het zombiegedeelte is ook niet om te zeggen angstaanjagend. En constant had ik het gevoel dat dit een pilootaflevering was voor een nieuwe televisieserie. Zoiets als “The walking dead”. Vandaar waarschijnlijk mijn lichtelijk apathische houding tijdens het kijken van deze film. Ik ben geen voorstander van series. En als je er goed over nadenkt, lijkt dit scenario toch wel verrekt veel op dat van “I am legend”. En dat is iets wat helemaal niet door de beugel kan.

1.5*

wat een fluteinde. op enkele minuten tijd wordt de goede indruk die ik had van de film bijna teniet gedaan. de zombies zijn angstaanjagend (nog enger dan die van Train to Busan) en vooral indrukwekkend is de snelheid waarmee ze zich voortbewegen, heel impressionant, prachtig gefilmd. er wordt redelijk goed geacteerd al vond ik tucci dan weer niet erg geslaagd in zijn rol. hopelijk komt er een vervolg want ik blijf op mijn honger zitten. was van plan 4 sterren te geven maar met dat ridicuul einde wordt dat een nipte 3,5. hier zat veel meer in.

“Just because I killed my family doesn't mean I didn't love them.”

Toen deze film vier jaar geleden bij mij voorbij kwam had hij eigenlijk direct mijn interesse gewekt, ik wou de film eigenlijk twee jaar geleden kijken omdat toen de COVID-19 pandemie aan de gang was maar, daar was ik niet aan toe gekomen, en nu ik hem laatst weer bij de ‘Horrorfilm Challenge’ voorbij zag komen omdat ik ook naar horror films opzoek was en volgens mij iemand anders hem ook had ingediend, ben ik hem eigenlijk niet meer uit het oog verloren. En hoewel de horrormaand nu al even voorbij is, is de challenge nog wel gaande en kan ik deze nog mooi indienen vanuit mijn naam.

De film begon eigenlijk best leuk, er werd nergens echt touwtjes om gewikkeld en we zitten er direct in. ‘Ruzowitzky’ wil ons informeren met een redelijke openingsscène althans, er gebeurt niet heel veel buiten het feit om dat we te horen krijgen hoe de mensen zijn geïnfecteerd (althans wat het is). Het zijn dan ook niet echt volwaardige zombies maar, de mensen zijn geïnfecteerd met een bepaalde hondsdolheid wat ze deed veranderen. Dit concept vond ik leuk, uiteraard zit het vol met elementen van voorgaande films, concepten en is het niet geheel origineel maar, wel leuk om te zien.

Echter, zat ik toch als kijker wat meer te smachten naar zowel meer actie noch horror momenten, die eigenlijk de gehele film wel uitblijven. Ik had misschien een stuk meer van de buitenwereld willen zien hoe de mensheid langzamerhand kapotging, of hoe de militaire organisatie in die faciliteit zijn gekomen, nu zaten we er eigenlijk direct in. Het is overigens niet heel erg hoor maar, hierdoor had je wel dat je de gehele film in één locatie zit en dat we eigenlijk constant blijven steken op hetzelfde. De zoektocht naar de patiënt en daardoor voelde het soms wat langdradig. Het laatste half uurtje overigens kwam er weer wat meer schot in de zaak, en ook wat meer actie. Horror bleef naar genoeg lang uit, hier en daar wat bloederige scenes en met hoogtepunt de professor die zijn vrouw in stukken had gescheurd. Het was in mijn ogen toch wat te slap.

De film telt echter wel een sterke cast aan namen, die het allemaal erg leuk deden. Voor mij was het erg leuk om ‘Clive Standen’ weer eens te zien en dan in een andere setting. We kennen hem natuurlijk allemaal uit de hitserie ‘Vikings’ (wat mijn favoriete serie allertijden is) en hier speelt hij de soldaat ‘Knox’. Ik meende nog met een bepaalde rang, die ben ik echter wel vergeten. Hij deed het overigens wel vermakelijk, soms een best nare rol (als personage) maar, prima. Voor de rest waren voor mij ook de verassende namen toch wel ‘Stanley Tucci’ die het overigens erg leuk deed, al was zijn rol niet heel spectaculair. En de prachtige ‘Natalie Dormer’, die het ook leuk deed.

Je merkte toch wel dat ‘Ruzowitzky’ niet geheel comfortabel was of wist welke kant hij wou op gaan met de film. Waardoor vaak scenes langskomen die nogal nutteloos waren of die niet werden doorgepakt. Noem bijvoorbeeld het moment dat er een seksscène volgt tussen Gina en Morgan in de badkamer, die daarbij ook niet heel intens was. Daarna zijn we dat weer even vergeten, zie we later in de film dat ‘Gina’ zwanger is en daar werd het ook bij gelaten. Het zorgde er overigens wel voor dat ‘Ruzowitzky’ wat meer drama in de film kon stoppen, al was het niet bijzonder.

Dit resulteerde toch wel dat dit een vermakelijke maandagavond film is, die vooral niet erg hoog springt en je dat ook niet moet gaan verwachten als kijker. Het is allemaal doorsnee, erg cliché matig en vooral niet spectaculair genoeg, toch is de film zo voorbij en kijk je hem makkelijk uit, ingewikkeld is hij namelijk ook niet.