Deliria (1987)

Nee, totaal geen slasher. Eerder moderne gotiek.

Wel een slasher, giallo..

gotiek? Ik denk dan altijd aan middeleeuwse kerken..

Gotiek kan inderdaad naar een bouwstijl interfereren, maar hier is het meer naar het subgenre gericht volgens mij.

Welke kenmerken heeft een gotische horror? Afspelend in een groot ruim/eng verticaal gericht gebouw,?

Ja dus, zegt allmovie.. oud/donker huis waarvan je van te voren al weet dat er daar enge en mysterieuze zaken gaan gebeuren die nauwelijks verklaarbaar zijn.. staat deze film niet in de allmovie gothic lijst, maar susperia wel.

Locaties zijn inderdaad belangrijk, maar ook bv. kleurgebruik. Gotische horror gaat vaak ook gepaard met iets religieus, iets bovennatuurlijks of met mytische wezens zoals een vampier. 't Is moeilijk in een definitie te gieten en heeft volgens mij ook eerder met sfeer te maken dan met technische aspecten. Misschien kan Mac Hammer Fan even bijtreden?

Ik denk dat ik de bedoeling wel begrijp: The Haunting, oude Bava classics... broeiering sfeertje door nevel, vreemd lichtgebruik en grote schaduwpartijen, eng kasteel, een begraafplek en inderdaad vaak met vampieren en andere monsters die eerder uit de Dark Romantics komen dan uit de gotiek (denk ook aan Frankerstein).. Thema: 'Ga niet in dat kasteel/huis!'

Voila!

Zojuist herzien en na de tweede kijkbeurt toch minder onder de indruk dan bij de eerste. Nu pas valt mij op hoe hectisch en komisch sommige scènes zijn. De soundtrack is op bepaalde momenten gepast en eng, maar op andere momenten lijkt het dan weer alsof je op de kermis zit.

Ook over de moorden ben ik niet meer zo juichend. Zeker dat half stukje lijk daar van dat meisje.

De douchescène blijft goed, maar toch een puntje af.

2,5

Heb beter gezien van Soavi. Film weet niet te overtuigen en echt tactvol spanning opbouwen zit er duidelijk niet bij. Moet bekennen dat de door uil geregisseerde scene op het podium effectief macaber is maar verder is hier toch echt sprake van een in eerste instantie leuk concept wat zodra het interessant wordt al vrijwel direct uit de hand loopt. Deliria is een weinig tactvol verteld verhaal en helaas een mindere giallo.

Dertien-in-een-dozijn tien-kleine-negertjes-film, waarbij de moorden helaas niet echt mooi verdeeld zijn over de speelduur. Van hogere school acteerwerk of logica moet deze film het niet hebben. De sfeer, spaarzame grappen en de bloederige moorden maken het toch nog een redelijke film. De gevarieerde soundtrack (van gothic tot en met platte jaren '80-synthesizers) was ook prettig. Dat Italiaanse horror-genre smaakt desalniettemin naar meer! Toch maar eens meer werken checken .

helaas een mindere van soavi,vind zijn latere the church, the sect en dellamorte dellamore veel beter.

Vooral die laatste delamorte delamore is een beauty.

Deze film is de beste man zijn debuut ook volgens mij.

Echt slecht is deze film niet, maar haalt het gewoon niet bij het latere werk, en ook wel logisch eigenlijk

Erg fijne slasher. Het simpele verhaal wordt ondersteund met een erg goede soundtrack die dan weer rustig is en dan weer lekker hard en opzwepend. De moorden zijn lekker bruut en er worden meerdere wapens gebruikt , dus ook divers. De killer zelf ziet er fantastisch uit met zijn uilenmasker en is ook echt goed gek. Dat valt helemaal op tegen het eind met die prachtscene op het podium. Het is dat het begin van de film wat minder is, te traag en saai, anders had ik hem misschien nog wel hoger beoordeelt.

Beetje een lange zit. Komt vooral omdat de film traag op gang komt en het qua cast niks bijzonders is. Beetje saaie conversaties en onderlinge ruzietjes.

Gelukkig is de killer lekker gestoord met een briljant uilenmasker. De moorden zijn ook beter dan ik van tevoren had verwacht. Afgehakte ledematen en lekker bloederig. Ook genoeg diversiteit in de wapens. Visueel is het ook wel te genieten, maar de soundtrack vind ik vaak wat te bombastisch.

Het einde op het podium is lekker geschift en erg tof. Helaas zitten er teveel saaie stukken in om de hele film geboeid te blijven kijken.

Deliria is de nummer 7 uit mijn slasher top 10 geworden, die de komende dagen is te bewonderen op mijn blog.

Cult Movies Reviewed: Slasher Top 10 - #7 - cultmoviesreviewed.blogspot.com

Fijne slasher. leuk sfeertje, coole kills. Dikke 3,5*

Aparte film van Michele Soavi (vooral bekend van Dellamorte Delamore). De invloed van Dario Argento is duidelijk zichtbaar door de shots en het kleurgebruik. De keuze voor karikaturen doet weer meer denken aan de Amerikaanse slashers, maar de stijl doet vooral denken aan de Italiaanse gialli. Een aparte film die naar mijn mening de enigste is in zijn soort (een mix tussen slasher en giallo). Zeker de moeite waard voor de liefhebbers van de horrorfilms uit deze periode.

De scheidingslijn tussen Giallo en Slasher is vaker moeilijk te trekken. Dat begon eigenlijk al met Bava's Reazione a Catena maar ook latere Gialli als bijvoorbeeld Tenebrae en Lo Squartatore di New York zou je net zo goed als Italiaanse Slashers kunnen bestempelen.

Saaie Italo.

Nogal spanningsloze film. Veel gekeuvel, weinig boeiends. Zo'n film waarbij je soms vergeet waarnaar je aan het kijken bent.

De killer is wel tof en een enkele scene is de moeite waard, voor de rest is dit er eentje om snel weer te vergeten. 4/10*

Volgens mij heeft Abel Ferrara hier het een en ander uit 'geleend' voor zijn Ms.45

Ms 45 maakte hij al in '81. Zeker dat je niet een andere film van Ferrara bedoelt?

Leuke tweede kennismaking met Soavi.

Doet zo nu en dan wat terugdenken aan Argento, al is het visueel - hoewel aardig - nog wel ver verwijderd van dat finesse. Qua soundtrack slaat de film de plank soms nogal mis; op het ene moment wat té pompeus, op het ander wat té veel op de achtergrond tredend. Met een paar uitzonderingen weliswaar.

Maar verder erg vermakelijk. Was eigenlijk in de veronderstelling dat dit een giallo zou zijn, maar eigenlijk is het, welbeschouwd, veeleer een slasher met sporadisch wat overeenstemmende giallo elementen, voornamelijk op stilistisch vlak. De kwintessens van de meeste slashers zit hem toch wel in de gore/kills; daar zit het in Deliria ook wel snor mee. Lekkere, redelijk stijlvolle moordpartijtjes, die in best grote getale komen uiteindelijk. Ben er hoe dan ook wel content mee, want de cast was vanouds irritant.

Op naar La Setta, waar ik eigenlijk meer van verwacht dan ik van deze deed. 3,0* voor dit werkje.

Holy F*ck! Wat een heerlijke lugubere slasher van Michele Soavi zeg. Ook pas mijn eerste van de man. Daar moeten snel meer gaan volgen.

Het is wel te zien dat Soavi geen doorsnee Italiaans exploitation regisseurtje is hoor. Daar is deze film véél te sterk voor. Desondanks heeft Deliria wel van die typische slordigheidjes die je vaker zag in Italiaanse horror uit de 80's. Slechte dubbing, matig acteerwerk (op Giovanni Lombardo Radice en die regisseur na), zelfs tamelijke grove fouten zoals een acteur die tijdens die podiumscene doodleuk zit te knipperen terwijl hij dood hoort te zijn, of een stuntman die overduidelijk aan veiligheidskabels hangt. Maar dan hebben we het qua minpunten ook wel gehad.

Het concept is simpel, maar oh zo geniaal uitgevoerd. Dat uilenmasker van de killer is werkelijk waar briljant. Zelden zo'n geweldige killer gezien. De setting is uitstekend: een theater vol gangetjes, keldertjes, zoldertjes, decors en creepy props. Heerlijk, en tot het maximale benut door Soavi. De soundtrack van Simon Boswell is weer uitstekend. Nog sterker zijn echter de scenes zonder muziek. Jumpscare momenten zonder ondersteuning van bombastische muziek om je te laten schrikken, maar gortdroog en juist daarom zo creepy. Één van de sterkste scenes uit de film is die scene waar dat meisje wakker wordt nadat ze even bewusteloos is geweest. De studio is plotseling ijzig stil en er is geen ziel meer te bekennen. Een briljant, en rustig, opgebouwde scene wat de spanning zo gigantisch ten goede komt.

Sowieso zit het qua opbouw van bepaalde scenes wel goed. De kills zijn heerlijk. Niet zozeer door de gore, al is die in prima dosis aanwezig, maar juist opnieuw door die uitstekende opbouw telkens (en het feit dat de killer met veel verschillende moord tools te werk gaat). Nog zo'n prachtscene is dat moment waar de killer de lijken tentoon stelt op het podium en, terwijl de muziek speelt en de veren rond vliegen door de windblazers, er rustig bij gaat zitten. Scenes waar zo heerlijk de tijd wordt genomen zie je tegenwoordig niet meer.

Deliria komt absoluut terecht in mijn top 3 van slashers. De spanning wordt telkens heerlijk opgebouwd, de muziek is tof, het gebrek aan muziek in sommige scenes zelfs toffer, de design van de killer is briljant, het camerawerk is effectief. Werkelijk waar zitten genieten van deze brute, maar prachtige, moordpartij.

Edit: Zie ook nog dat dit het speelfilm debuut is van Soavi. Wat een waanzinnig begin van een carrière is deze film dan zeg.

Slashers is één van mijn minst favoriete subgenres in het horror al kunnen ze soms wel ontspannend zijn. Helaas is er buiten Alice Sweet Alice nog geen enkele die voor mij het herbekijken waard is. Het is ook de enige met een degelijk verhaal en uitgediepte karakters. Het probleem met standaard slashers is naast weinig verhaal en saaie karakters ook vaak een killer met een vaag of geen motief. En dan nog maar te zwijgen van de talloze keren dat de moordenaar weer tot leven wordt gebracht hetgeen tot ontelbare sequels leidt. Stage Fright vind ik dan wel de moeite waard voor later nog eens opnieuw te bekijken. Het blijft wel vrij clichématig met het ene slachtoffer dat na het andere valt totdat er nog maar één overblijft. De moorden zijn hier wel wat "creatiever", met verschillende wapens, het theater is een geweldige locatie en iets anders dan de eeuwige home invasion of killer in the woods. Verder vond ik het uilenkopmasker van de moordenaar een verfrissing, mysterieus en spookachtig. En dan naar het einde toe de scène waar de moordenaar vol trots al de vermoorde mensen en afgehakte lichaamsdelen presenteert on stage als ware het een kunstwerk is gewoon schitterend op een zieke en lugubere manier!

"Don't just stand there, KILL HER!"

Naar Deliria was ik al een tijdje erg nieuwsgierig. Nu ik hem heb gezien was de film toch anders als ik had verwacht. Ik verwachte een soort moderne versie van The Phantom of the Opera en het is toch een beetje een Halloween-kloon geworden.

De debuut-film van Michele Soavi, net als Lamberto Bava de 'leerling' van Dario Argento en Mario Bava. Soavi speelde eerder in A Blade in the Dark en was assistent regisseur van Tenebre.

Het plot is zeker niet Deliria's sterkste punt. De setting van een theater waar voor een musical wordt gerepeteerd lag mij persoonlijk niet zo, maar het was wel origineel. Ondanks dat de film in amerika is uitgebracht onder de titel Stage Fright heeft de film helemaal niets te maken met Stage Fright (1950) van Alfred Hitchcock.

Het acteerwerk en de Engelse dub waren voor een dergelijke film eigenlijk helemaal niet slecht. Ik vond de film ook heel Amerikaans overkomen eigenlijk. Het was duidelijk te zien dat Soavi de internationale markt voor ogen had.

Ik vond de film moeilijk opgang komen, maar toen de moorden eenmaal begonnen werd de film toch erg vermakelijk. De moordenaar met het uilenmasker en wapens variërend van bijlen en boren tot kettingzagen, was erg gaaf. De film heeft een aantal zeer goede kills en ook zitten er een aantal erg mooi geschoten scènes in. Soavi maakte zelfs een knipoog naar Tenebre met een shot waar iemand bukt en de moordenaar achter hem staat. Voornamelijk naar het einde toe zaten een aantal gave scènes.

Simon Boswell maakte een deel van de soundtrack van Phenomena en Dèmoni 2, fenomenale tracks. Ook hier zorgt hij voor een fijn 80s sfeertje, al valt de muziek wel een beetje uit toon af en toe.

Al met al is Deliria geen meesterwerk maar wel een erg vermakelijke Italiaanse Slasher/Giallo.

Stage Fright 1987 is een van die films die ik al een langere tijd wilde zien. Sommige horrors kon ik niet vinden te wijten aan beknopte of generieke titels zoals Shocker. Lair of the White Worm, Nekromatik en Hollywood Chainsaw Hookers waren te onbekend en vielen nadat ze ergens een keer opdoken hard tegen. Misschien was ik het in die tijd eerder tegengekomen als ik naar Deliria had gezocht, dat soort dingen kon ik niet weten.

Ondanks dat dit niet bijzonder is, ik het imiddels al honderden keren gezien heb en ik op momenten weinig hoop op een goede afloop had ben ik toch tevreden. Die Joop de Uil als seriemoordenaar had wel wat. Ik had het misschien wat beter kunnen waarderen, {waarmee ik niet bedoel een hoger cijfer geven}, als ik in het in die tijd gezien had. Het is in zoveel andere films nagedaan dat dit er niet meer tussenuit springt. Om slachtpartijen is het niet te doen, ik ergerde me er al snel aan dat iedereen patsboem op slag dood was en het einde geven aan zo'n Bill Cosby figuur als de reddende engel vond ik totaal onnodig.

Redelijk vermakelijke slasher.

Het gaat hier om moord en doodslag. Uiteraard is het verhaaltje dan eenvoudig. Het verhaaltje is de omlijsting van de moordende pracht. De kills krijgen veel aandacht en vallen op door hun vindingrijk. De verfilming ervan is visueel kleurrijk. Mooi wel. Toch leveren ze geen trillende spanning op. Ze zien er gewoon goed verzorgd uit. Het gaat er nogal gemoedelijk aan toe eigenlijk. Van veel opgewekte opgewondenheid bij het toekijken is amper sprake. 't Is meer genieten van de schoonheid ervan.

De setting is een theatertje. Kostumering, decors, kleur en smakeloze pretenties spelen in deze film een grote rol. In deze namaakwereld draagt de killer heel toepasselijk een grote uilenkop. De uil was in de klassieke oudheid al een symbool van wijsheid en scherpzinnigheid. Een echte nachtvliegende alweter. De killer gedraagt zich aldus, doodt 's nachts en maakt een einde aan het egoïstische gedrag en aanmatigende geleuter van de toneelspelende personages.

Het theater is een prachtige setting. Er zijn scènes backstage en uiteraard op het toneel. De mogelijkheden die de setting biedt, worden goed benut. Decors, gordijnen, kleedkamers, spiegels etc. Alles wordt gebruikt. De mooiste scène speelt zich op het toneel af en centreert zich rondom een tableau vivant. Heel theatraal vormgegeven maar tegelijkertijd ook heel spannend. Eén van de weinige bloedstollende scènes in de film.

Want, ondanks de grote hoeveelheid kills en de spannende setting ontbreekt de spanning in de film. Komt deels door de voorspelbaarheid van de moorden, deels door het niet overtuigende acteerwerk en deels door afleidende scènes die de vaart uit de film halen. Veel van die scènes voegen niets wezenlijks toe aan het plot en zien er bovendien nogal klungelig uit. Men neme in deze context als voorbeeld twee quasi grappig keuvelende politieagenten die de film op irritante wijze onderbreken. Het zijn spanningbrekers bij uitstek.

Nee, dan dat tableau vivant. Dat was allesbehalve klungelig. Spanning op hoog niveau. De film miste meer van dergelijke bloedstollende scènes.

Leuke film. Niet fantastisch maar erg amusant. Soundtrack is tof, was lang geleden dat ik deze zag. Gisteren herzien. La chiesa was ook erg leuk !

Begin is even doorbijten, met musicalnummers, backstage achterklap en die vreselijke regisseur, maar zodra ons toneelgezelschap vergezeld gaat worden door de ontsnapte psychopaat krijgen we toch nog een mooie 80's slasher voor de kiezen.