Nowhere (1997)

Een bizarre film, propvol idiote personages en gebeurtenissen en nergens een fatsoenlijk plot te bekennen. Hoewel de film geregeld flink belachelijk begint te worden, is de film voornamelijk gewoon lekkere onzin wat lang niet iedereen kan waarderen. Ik zag er gelukkig de lol nog wel van in.

De film zit vol leuke bijrollen van allerlei bekende acteurs (de leukste vond ik die van John Ritter als Tv-pastoor). Ook zitten er een aantal hilarische momenten in de film, zoals het steeds weer verschijnen van die grote hagedisof die alien aan het einde ("I'm outta here"). Maar goed, Nowhere blijft over het algemeen niets meer dan een amusant, bizar filmprojectje tussendoor. Leuk om eens gezien te hebben.

3 sterren.

Hmm zo vaag vond ik het niet, het zal aan mij liggen.

Als basis gewoon een youth comedy over een groep vrienden en hun relatie ontwikkelingen .

Dat het wat alternatief word weergegeven, ben ik het helemaal mee eens. Een stelletje aparte gasten, met wazige grappen. Wie heet er nu Hand Job bijvoorbeeld.

De film zelf is verder nog wel wat vager. Rare kleuren, aparte montage trucjes, weinig structuur en een chaotisch ingezette (maar coole) soundtrack.

Om het af te maken zijn er dan ook nog een aantal gebeurtenissen, die je moet zien om te geloven en zo word je normale basis flink gekruid, dat wel.

Het einde werd me wat soft, maar Araki zou Araki niet zijn..naja eh in ieder geval nog een halfje erbij voor het einde alleen al.

Op naar de volgende maar, want ik vond dit zeker wel de moeite waard. Prettige kennismaking.

Word tijd om me nog verder te gaan verdiepen in de Indie-films. Dit is ook weer een heerlijke typische film die je stoned moet gaan kijken.

Arkadi does it again, en laat ons zien dat je gewoonweg eens een keer gewoon volledig je eigen wereld op film moet gaan zetten, en dat doet hij op de meest psychidelische, trippy wijze met de film Nowhere. Opzich is de film in Nowhere toch eigenlijk wel een wereld waar iedereen van kan dromen, een wereld waarbij echt iedereen zich zelf kan zijn, alleen verlegd Arkadi hierin de grenzen. De film volgt het verhaal van een paar van de weirdste mensen die allemaal op hun eigen, iewat bizarre, manier hun dag doormaken voordat ze naar het jaarlijkse Jujyfruit bal. Dark Smith staat in het middelpunt, een bi-seksuele jongeman, die de vreemde wereld maar niet kan begrijpen, zijn zus en al die vervelende vriendinnen van haar maar bloedirritand en stom vind, en een oogje heeft op de verlegen jongeman Montgomery. De verdere personage's (en dan ook vooral een groenharige freak die Hand Job heet) zijn ook verder met geen toetsenbord te beschrijven en moet je gewoon zelf meemaken om te geloven. De film vind ook echt weer plaats in een eigen wereld, waarin zelfs het dagelijkse leven, en dan ook vooral met dat dagelijkse programma met die Jezus-aanbidder, dat naast "homo", nu ook "lesbo" een scheldwoord is geworden, Waar een Michael Hasseltof achtige figuur graag zijn fans verkracht, Waar iedereen de raarste bijnamen en kleren heeft en waarbij er zo nu en dan zelfs nog een schildpadachtige Alien om de hoek komt duiken. Je zou trouwens ook denken dat dat hele thema van het feit dat er tieners ontvoerd worden door buitenaardse wezens een van de absurde thema's is, maar ik moest daarbij ineens weer heel snel denken aan Mysterious Skin. Denk dat die grap toch echt wel een pijnlijke onderhuidse bedoeling had. En ohja, dat einde met die liefdesscene tussen Montgomery en Dark.... ik hou er wel over op.

Gewoonweg weer een heerlijke absurde film van Arkadi, wat gewoonweg lekker zijn eigen gang gaat en daardoor ook lekker trippy aanvoeld. Wat ook continu genieten was was de soundtrack en wat dat betreft lijken Arkadi en ik een hoop gemeen te hebben. Waar beginnen we... Massive Attack, Cocteau Twins, Daft Punk, Sonic Youth, The Future Sound of London, The Verve, Nine Inch Nails, Ruby, Portishead, en zelfs Seefeel... Nou wie heeft nou van dat laatste gehoord? Hoezo creativiteit.

Prachtige trip van 82 minuten.

5,0*

5,0*

Blijft wat mij betreft achter bij een aardig aantal Araki's (The Living End, The Doom Generation, Mysterious Skin, Kaboom, allemaal beter wat mij betreft). De film is wat vergezochter en wat moralistischer dan de eerste twee films die ik noemde. Die hebben beide een wat meer eenduidige sfeer wat Araki wat mij betreft beter afgaat. Neemt niet weg dat dit ook vindingrijk en de moeite best waard was. Ik moet Totally Fucked Up hoognodig herzien en ben wat bang voor films als Splendor en Smiley Face (vooral die laatste lijkt me intens vervelend), maar een zwak voor Araki heb ik nog altijd.

3.0*

Best geinig.

Af en toe stevent de film iets te hard af op een parodie van de rave scene (de Amerikaanse dan nog), gelukkig laat Araki het eigenlijk nergens zo ver komen. Daarvoor is deze film uiteindelijk verre van serieus genoeg. In de kern wel een soort van jongerendrama, maar dan met wat absurde humor, horror, aliens en wat LGBT zaken erbij.

Het acteerwerk is geregeld onder de maat en ook visueel vond ik het vaak wat slordig ogen. De stijl zelf is wel leuk, maar de afwerking voelt nogal vluchtig aan, waardoor de impact een beetje mist. Maar ook dat valt de film uiteindelijk wel te vergeven, al is het maar omdat Nowhere blijft verrassen tot op het einde.

Een einde dat gelukkig ook niet al te ver van het begin afligt. Economische speelduur, een filmpje als dit moet ook niet te lang duren. Verder best vermakelijk allemaal. Vind het zeker niet tot Araki's beste werk behoren, maar het was zeker leuk om een gezien te hebben en het is wel een filmpje dat bijblijft. Toch een leuke regisseur, te lang uit het oog verloren.

3.0*