Tickets (2005)

Erg knappe film. Het zijn trouwens echt wel drie verhalen die na elkaar getoond worden, maar die door een paar links toch wat verweven zitten. En het feit dat ze zich in dezelfde trein afspelen natuurlijk.

Het eerste deel (Olmi) is prachtig. Een erg eenvoudig gegeven maar met zoveel zin voor detail en zo sfeervol uitgewerkt. Werkelijk alles zit perfect in dit filmpje.

Het tweede deel begint ook schitterend met een van de beste scenes die ik ooit gezien heb, Kiarostami speelt magnifiek met de verwachtingen en vooroordelen van de toeschouwer. Maar daarna loopt het een beetje vast door de karikaturale personages, bovendien heeft hij niet zo erg veel te zeggen. Grappig is het allemaal wel, maar vrij leeg.

Het derde deel, van Loach, is heerlijk. Eerst gewoon amusant, daarna vreesde ik even dat het te sentimenteel ging aflopen maar het fantastische einde maakt echt alles goed .

Het geheel is bovendien nog meer dan de som van de delen, omdat je als vanzelf de drie verhalen gaat vergelijken en als één geheel gaat zien. Drie keer totaal andere personages, maar het feit dat ze in dezelfde trein zitten (telkens in een andere klasse evenwel) geeft die verschillen toch meer betekenis.

De beste 'multi-regisseursfilm' die ik al gezien heb, en uberhaupt een van de interessantste en aangenaamste films die ik dit jaar heb bekeken.

Het idee is zo leuk en goed, maar dat pakt duidelijk niet helemaal goed uit. Het eerste deel loopt ten eerste al vast doordat 'verhaalvertelling' vrij vervelend was en mij totaal niks deed. Een oude man die flink aan het wegdromen is, daar kan je in mee gaan of niet. Bij mij het laatste. Werd mij 'verweten'' door sommige bezoekers ik maar moest afwachten tot ik die leeftijd had. Het meest simpele kan mooi zijn, het meest intrigerende thema op zich kan niks zijn. Tot zover mijn simpele pleidooi.

Gelukkig kwam het tweede deel meer tot leven met een ronduit irritante oude tante, die het bloed onder je nagels vandaan haalde. Discussies of ruzies in het Italiaans klinken ook altijd zo mooi naar mijn idee. Ook deze was niet bijzonder, maar al een stuk aangenamer dan de vorige. De derde van Loach was het absolute hoogtepunt , en was zowel grappig als vrij ontroerend. Loach leek het allemaal ook een beetje uit te vergroten. Voelde grote voldoening na die laatste. Kiarostami komt nergens dicht bij de kwaliteiten van vorige films, Valeria Bruno kende ik nog niks van, maar Loach komt hier toch wel dicht bij zijn eerdere repertoire. 3 sterren

Fijne film.

Eerste deel van Olmi is een film van een ouder wordende regisseur over een ouder wordende man die een mooie ontmoeting meemaakt. Is niet helemaal wat het fijne gegeven had kunnen opleveren (er waren ook vooral visueel nog wat mogelijkheden), maar toch wel behoorlijk warm, aandoenlijk en mooi.

Kiarostami's tweede deel is het oppervlakkigste. Begint sterk, maar het is allemaal wat voorspelbaar en makkelijk. Wel erg vermakelijk, maar geen hoogtepunt in zijn oeuvre.

Dat is het filmpje van Loach eigenlijk wel. Beter dan de latere lange speelfilms die ik van 'm zag. Loach is zijn sociale zelf en blijft lichtvoetig. Geloofwaardig gespeel met verwachtingspatronen en een fijn happy end.

En dan treinen, altijd een zwak voor treinen in de film.

3.5*

Eigenlijk een drieluik met drie verhalen die zich afspelen op dezelfde trein die spoort naar Rome. Een drieluik dat gelukkig voor mij crescendo ging in vermaak. Met het eerste deel van Olmi kon ik niet veel. Voelde ik ook niet veel waardoor ik blij was dat het de beurt was aan Kiarostami. Die grillige tante was me wel wat, beetje karikaturaal bij momenten, maar toch nog geestig.

Dan kon Loach me meer bekoren. Het leek ook eerder een banaal verhaaltje te worden, maar dan slijpt die ouwe vos daar toch op één of andere manier zijn kenmerkende sociale thema's in. De leefwereld van die fanatieke voetbalsupporters kruisen het leven van minder gefortuneerden en die samensmelting had wel iets. Geen chemie, want ik vond het iets te geforceerd, maar ik vond het wel een interessant gegeven. Mooie balans ook tussen ruwheid, humor en drama.