The Moon and Sixpence (1943)

Georges Sanders is subliem als de afstandelijke man, weinig of niet ingelaten of bekommerd om de personen die hem omringen en om hem geven, maar geobsedeerd om aan zijn kunstenaarsdrift te voldoen.

Film ontbreekt lange tijd aan echte spanning. Blijft zo wat kabbelen tot naar het einde toe het duidelijk wordt dat er geen echte climax te verwachten valt, alleen een verklaring van de bizarre levenshouding van het hoofdpersonage.

Naar een novelle van Somerset Maugham en een link naar het leven van de Franse schilder Gauguin. Raar.

Wie opkijkt van de disclaimer aan het begin, waarin de makers duidelijk maken dat ze het gedrag van de hoofdpersoon NIET goedkeuren, doet er goed aan de uitgebreide - en zeer prekerige - disclaimer aan het einde te lezen. Een voortreffelijk voorbeeld van de invloed van de Hayes-commissie, maar dat doet weinig af aan de kwaliteit van deze film. George Sanders speelt Charles Strickland, een man die zijn vrouw [Molly Lamont] en zijn carrière achter zich laat omdat hij 'moet' schilderen, ook al heeft hij nauwelijks ervaring en - zo zegt hij zelf - kan hij het (nog) niet. Schrijver Geoffrey Wolfe [Herbert Marshall] raakt bevriend met de eigenzinnige en vaak recalcitrante aspirant-schilder, maar hun vriendschap gaat niet over rozen, ook al omdat Stricklands gedrag op zijn zachtst gezegd onvoorspelbaar is.

In de ongebruikelijke proloog spreekt Marshall het publiek rechtstreeks toe en trekt je als kijker meteen mee in het verhaal. Zijn ingetogen acteerstijl contrasteert op effectieve wijze met de (relatief) uitbundige vertolking van Sanders. Strickland is een onsympathiek, maar fascinerend karakter. De film zakt wat in zodra Strickland aankomt op Tahiti, maar het sterke acteerwerk van Marshall en Sanders houdt de film drijvende.