Yôkai Daisensô (2005)

Miike verfilmd zijn puberdroom. Dat gevoel kreeg ik van deze film. De vreemdste creaturen vliegen je om de oren in verhaaltje waarin een verlegen jongetje ineens superheld mag worden. Maar gelukkig zit de film zo barstensvol vaak leuke absurde humor dat het allemaal goed te kijken is (al was het wat mij betreft wel een half uur te lang).

3.0*

Intens geflipte madness, maar ik heb me kostelijk vermaakt. Het probleem met bijna alle Miike's is dat een derde van de film altijd geweldig is, terwijl het andere gedeelte niet om door te komen is. Had ik bij deze film nauwelijks, omdat het bijna continue een festijn van actie, leuke dialogen en de meest vreemde, rare en weirde personages die je je maar kan voorstellen is. Na Audition Miike's beste film.

Ik ben er niet zo enthousiast over.

De film voelt nergens echt orgineel aan, niet qua vormgeving en al helemaal niet qua verhaal. CGI is echt foeilijk, maar daar kan ik nog mee leven als de designs cool zijn. (en dat waren ze niet) Uiteindelijk word het tegen het met het grote gevecht wel cool, maar ook dat had ik na 5 minuten wel gezien.

Tegenvaller.

2*

Ja in eerste instantie 4,5 maar toch terug naar 4 sterren. Wat uiteraard nog een geweldige score is.

Voor een geweldige film - Dit is mijn film, film zoals ik ze graag zie. Niet bijster origineel, wel uniek. Ik heb de film uit '68 niet gezien, en daar zal ik op dit moment ook even geen moeite voor doen. Echter heb ik er wel over gehoord.

Voor het zien van de film was ik me al bewust van de klaagzang omtrend de CGI in film. Miike kennende verwachte ik ook geen adembenemde 'computer gegenereerde plaatjes' - Hij heeft mij immers geleerd dat ik liever een geweldige film zie met minder computer werk, dan dat ik een kutfilm zie met geweldige CGI; dit heb ik nu eenmaal te vaak, en echt onder de indruk raak ik niet meer.

The Great Yokai War, geweldige film in zijn leuke verhaal en leuke sfeer. Geweldig in zijn leuke designs - laat ik hier vooral domme personage designs neerzetten. Want die zijn er, domme achterlijke, niet-grappige personages. Leuk is het wel; En Miike durft het.

Stom tiener-helden verhaaltje met een evil-badguy en hulpjes, simpel gezegd. Echter, nogmaals - wel een heel leuk stom verhaaltje, waar ik mij grandioos mee vermaakt heb, en leuk heb kunnen genieten van de kleurrijke Yokai-personages, en het avontuur van onze kleine Kirin Rider.

Wat weinig sterren!

Dit vind ik leuk. Lekker maffe figuurtjes, heerlijk CGI, heerlijk fout. Uiteraard bewegen de monsters lekker hakkerig en zie je aan alles dat het CGI is. Maar ik heb altijd wel een zwak voor, kapotte wolkenkrabbers en een enorm "ruimteschip" dat een stad totaal verwoest. Heerlijk Miike weer. Neemt niet weg dat ik natuurlijk erg graag zou zien wat er gebeurt als Miike totale vrijheid krijgt en een budget waar je u tegen zegt. (Maar dat blijft dromen)

Verder gewoon lekker geschift gedoe.
Met een prachtige boodschap

4* Zag al een plaatje op Twitch van Django, die lijkt me ook weer meesterlijk.

WAUW! echt gaaf!

Miike zet hier gewoon met zoveel creativiteit een fantasiewereld neer, (integreet dat ook nog eens in de 'echte wereld') dat de rest hem snel vergeven wordt.

Monstertjes hebben Bart Smit pakjes aan, robotjes lopen op Duracel en effecten hebben vaak niet de kleur en vormgeving die ze normaal gesproken zouden hebben, maar who cares? ik niet!

Het begint misschien wat traag, maar stukjes traagheid zijn niet vreemd in Miike films. Over het algemeen genomen, moet ik zelfs zeggen, dat er niet veel van die traagheid was deze keer. Door de wereld waar je in geplaats werd, viel je vooral in het begin/middenstuk steeds weer in een nieuwe verassing.

Heerlijk al die maffer personages.Die Agi is nog eens wat je noemt een BadAss Bitch zeg, geweldig!

Klein nadeel was misschien het kleine, sentimentele stukje, waar ik juist met zo'n film niet veel mee kon.

4.5*

Vermoeiend!

Het eerste uur kon ik dat jochie wel achter het behang plakken. Zelfs ná bijna een uur vond hij het nog nodig om het op een krijsen te zetten als er zich weer een misvormd wezen aandiende. Een keer oeh of aah, of een andere vorm van belevenis was er niet bij. Echt vermoeiend en irritant soms.

Een film die op en neer golft qua momenten. Het ene moment leuk, het andere moment saaiig. Vanaf het moment dat enkele figuren zich vastklampten aan een vliegtuigvleugel kantelt de film definitief de goede kant op en vond ik het voor de eerste keer gerechtvaardigd dat men het collectief uitschreeuwde.

De ravage in de stad, het gigantische monster, het vechtfestival vol met maffe figuren , de metalen hulpjes van Agi, het einde waar het lot van de schurk bepaald wordt door een simpele boon die toebehoort aan een nog achtelozer figuur, Miike `s oorlogsboodschap.....! Plotseling en eindelijk!, zag ik Miike weer eens zoals ik hem graag wil zien. Prachtig èn geinig vermaak!

Op visueel vlak mag het allemaal niet perfect afgewerkt ogen, enige vorm voor creativiteit kun je Miike hier niet ontzeggen. Gelukkig maar, want na de flauwe, lelijke bedoeningen Gozu en The City of the Lost Souls had ik Miike al bijna in de ban gedaan. Licht eerherstel resulteert in een denderende 3,5*

Na een klein half uur wist ik dat ik bovenstaand plot snel moest vergeten. The Great Yokai War gaat namelijk niet over vampieren, maar over... Yokai! Dat zijn bovennatuurlijke wezens uit de Japanse mythologie die verschillen in gedaante en karakter. In deze film is het weer ouderwets good vs. evil.

Wanneer de kleine Tadashi een titel 'wint' moet hij op weg naar een grote berg om een zwaard op te halen. Onderweg komt hij dus in aanraking met deze wezens en vanzelfsprekend weet Miike daar wel raad mee. De fantasie wordt de vrije loop gelaten en de gekste creaturen worden op het scherm getoverd. Sommigen wat gemakkelijk zoals de cycloop, maar anderen weer briljant. De ene wat grappiger dan de ander, maar gezamenlijk een feest om te zien.

Ik heb me niet gestoord aan Tadashi, al kan ik begrijpen dat sommigen dat wel deden. Toyokawa is een toffe baas, Takahashi staat heerlijk in de olie en sinds dat ik Kuriyama voor het eerst zag in Kill Bill is ze een klein favorietje geworden. Heerlijke evil rol weer waarin ze vast in haar nopjes was. Endô heb ik helaas even gemist.

De decors zijn vaak prachtig en doen denken aan Pan's Labyrinth en The NeverEnding Story. De film heeft wel matige CGI en dan vooral de mechanische robots. Hun bewegingen deden soms zelfs een beetje denken aan de stop motion van The Evil Dead. Ik stoor me er steeds minder aan, zeker na wat ik in diverse J-sploitations heb gezien, maar hier deed het een klein beetje afbreuk aan de verder mooie aankleding van het geheel.

Een ander knelpunt is dat de film net weer een half uurtje te lang duurt. Het middenstuk in het huis vol Yokai duurde te lang waardoor mijn aandacht verzwakte. Tevens stelt het einde een beetje teleur, hoewel de manier waarop wel alles tot stand kwam wel droog was. Leuke film verder, kunstenaar Miike heeft er weer iets leuks van gemaakt.

Blijft erg leuk!

Eerste uur is wat aan de trage kant, maar het tweede uur maakt dat helemaal goed. De film leeft echt op wanneer de yokai in beeld komen, komt ook omdat het hoofdpersonage wat duf is in deze film.

Maar het laatste half uur is echt constant genieten, zonder rustpauze. De CG is ondertussen aardig verouderd, maar blijft functioneel en daarom ook gewoon werken. Soundtrack is matig, zoals bij de meeste Miike's, qua bijrollen valt er gelukkig wel een hoop te genieten, al zijn het soms alleen de stemmen van acteurs die het zware werk verrichten.

Uiteindelijk een duidelijke kinderfilm, maar wel eentje zoals alleen Miike ze kan maken.

4.5* en een uitgebreide review

Vervelend.

Ik hoopte dat deze Miike me mee zou vallen. Ik probeer voorzichtig verder te graven in zijn filmcarrière omdat zijn stijl bij elke film anders is, maar zijn stijl in deze film vond ik maar weinig interessant. Ook bijzonder dat deze film een stuk kinderlijker is dan andere Miike-films die ik ken, en daardoor valt het al snel uit het rijtje op.

In ieder geval is dit om te beginnen een nogal matig tot leven gebrachte film waarin Miike zich totaal uit zijn element lijkt te voelen. Deze film gebruikt heel veel Japanse legendes die je als fan al snel op kan pikken, maar hoe ze zijn ontworpen is om te huilen. Die kostuums kunnen echt niet meer, maar ook de manier van acteren zorgt ervoor dat deze fictiewezens nooit leuk kunnen worden.

De CGI is daarnaast ook matig te noemen en dat eist vooral richting de finale zijn tol. De hoeveelheid van fantasy mag er zijn en de film is ook redelijk donker, verder vond ik er door de matige effecten toch weinig aan. Niettemin dacht ik tijdens de opening even te denken een sterke film te zien door de vele kleuren die voorbijschieten aan de kijker.

Het acteerwerk van dat jonge kotertje is best goed omdat hij ook helemaal opgaat in zijn rol, de volwassenen doen hetzelfde maar vooral op een ongemakkelijke manier. Het helpt er ook niet bij dat ze zelfs als fantasiewezens een standaardrol aangewezen krijgen met standaardeigenschappen. Het maakt van de film toch wel een resultaat die niet op elk vlak creatief genoeg is.

Het laatste kritiekpunt vanuit mijn kant is de speelduur die met 2 uur veel te lang is. De fantasy werkt tijdens de eerste helft aardig en Miike spant zich behoorlijk in om van deze film een goed resultaat te maken, maar heeft toch niet het talent om de effecten goed te krijgen en mist de scherpte en goede personages waardoor de film vooral een vermoeiende indruk heeft achtergelaten helaas. Ik wilde het super vinden, maar dat gebeurde uiteindelijk toch niet. Jammer.