Yôkai Daisensô (2005)

Wat mij betreft een van de leukste Miike's sinds jaren. Film straalt een enórme hoeveelheid enthousiasme uit. `t is inderdaad een verfilmde jongensdroom van een Japanner die bizar veel lol heeft in z'n werk, en dat nagenoeg voortdurend weet uit te stralen met z'n film. Don't try this at home kids!

Belachelijke film. Ondanks dat er veel werk is besteed aan de special effects, vond ik het toch niet geloofwaardig. En dat irritante kindje!

*0,5

Kan me voorstellen dat sommigen dit een erg leuke film vinden, en ik zie de vreugde die Miike moet hebben gehad tijdens het filmen er zeker ook vanaf. Maar dat wil niet zeggen dat ik me ook super vermaakt heb.

De film is zo hier en daar erg leuk, maar is 50% van de tijd gewoon saai. Had Miike hem nou een dik half uur korter gemaakt, had ik er vast veel meer mee gekunt, want er passeerden veel leuke creaties de revue. De CGI is ronduit bellabberd, maar het heeft wel wat, zo kitsch dat het leuk wordt. Al moet ik zeggen dat ik die scrapmetal machines maar niks vond. De vrouw met de lange nek en de schildpad vond ik daarentegen wel goed werken.

Ik wil nog zover gaan om hem 3* te geven voor Miike's fantasie en wat leuke scenes, maar voor mij was hij gewoon echt te lang om hoger te scoren..

Ja in eerste instantie 4,5 maar toch terug naar 4 sterren. Wat uiteraard nog een geweldige score is.

Voor een geweldige film - Dit is mijn film, film zoals ik ze graag zie. Niet bijster origineel, wel uniek. Ik heb de film uit '68 niet gezien, en daar zal ik op dit moment ook even geen moeite voor doen. Echter heb ik er wel over gehoord.

Voor het zien van de film was ik me al bewust van de klaagzang omtrend de CGI in film. Miike kennende verwachte ik ook geen adembenemde 'computer gegenereerde plaatjes' - Hij heeft mij immers geleerd dat ik liever een geweldige film zie met minder computer werk, dan dat ik een kutfilm zie met geweldige CGI; dit heb ik nu eenmaal te vaak, en echt onder de indruk raak ik niet meer.

The Great Yokai War, geweldige film in zijn leuke verhaal en leuke sfeer. Geweldig in zijn leuke designs - laat ik hier vooral domme personage designs neerzetten. Want die zijn er, domme achterlijke, niet-grappige personages. Leuk is het wel; En Miike durft het.

Stom tiener-helden verhaaltje met een evil-badguy en hulpjes, simpel gezegd. Echter, nogmaals - wel een heel leuk stom verhaaltje, waar ik mij grandioos mee vermaakt heb, en leuk heb kunnen genieten van de kleurrijke Yokai-personages, en het avontuur van onze kleine Kirin Rider.

Wat weinig sterren!

Dit vind ik leuk. Lekker maffe figuurtjes, heerlijk CGI, heerlijk fout. Uiteraard bewegen de monsters lekker hakkerig en zie je aan alles dat het CGI is. Maar ik heb altijd wel een zwak voor, kapotte wolkenkrabbers en een enorm "ruimteschip" dat een stad totaal verwoest. Heerlijk Miike weer. Neemt niet weg dat ik natuurlijk erg graag zou zien wat er gebeurt als Miike totale vrijheid krijgt en een budget waar je u tegen zegt. (Maar dat blijft dromen)

Verder gewoon lekker geschift gedoe.
Met een prachtige boodschap

4* Zag al een plaatje op Twitch van Django, die lijkt me ook weer meesterlijk.

De 2-disc regio 3 versie is nu te koop voor een tientje bij Boudisque.

Maar nu gezellig weer € 23.99 ...

Maar wat een geweldige film. Verwacht inderdaad geen super CGI maar meer richting Ultraman en Godzilla. En wat zijn ze leuk die Yokai! Zie ook Pompoko van Ghibli en het boek "Yokai Attack!: The Japanese Monster Survival Guide" dat binnenkort verschijnt. Nu Amazon maar misschien ook bij bol.

WAUW! echt gaaf!

Miike zet hier gewoon met zoveel creativiteit een fantasiewereld neer, (integreet dat ook nog eens in de 'echte wereld') dat de rest hem snel vergeven wordt.

Monstertjes hebben Bart Smit pakjes aan, robotjes lopen op Duracel en effecten hebben vaak niet de kleur en vormgeving die ze normaal gesproken zouden hebben, maar who cares? ik niet!

Het begint misschien wat traag, maar stukjes traagheid zijn niet vreemd in Miike films. Over het algemeen genomen, moet ik zelfs zeggen, dat er niet veel van die traagheid was deze keer. Door de wereld waar je in geplaats werd, viel je vooral in het begin/middenstuk steeds weer in een nieuwe verassing.

Heerlijk al die maffer personages.Die Agi is nog eens wat je noemt een BadAss Bitch zeg, geweldig!

Klein nadeel was misschien het kleine, sentimentele stukje, waar ik juist met zo'n film niet veel mee kon.

4.5*

Dit is dus echt geweldig.

Wat een weirde en maffe dingen gebeuren er toch in deze film.

Een lopende muur, een levend stuk papier, je kan het zo gek niet bedenken.

En nog een hele hoop vreemde robots ook.

Er is heel veel belachelijks aan deze film en dat is zo ontzettend leuk en vermakelijk om te zien!

4*

Prachtige uitdossingen. Maar de CGI is niet mooi en doet veel afbreuk aan de sprookjesachtige sfeer van de mensenpoppen en -monsters wat mij betreft. Het laatste half uur was erg zwak en mede daarom op een wat schamele waardering uitgekomen.

Vermoeiend!

Het eerste uur kon ik dat jochie wel achter het behang plakken. Zelfs ná bijna een uur vond hij het nog nodig om het op een krijsen te zetten als er zich weer een misvormd wezen aandiende. Een keer oeh of aah, of een andere vorm van belevenis was er niet bij. Echt vermoeiend en irritant soms.

Een film die op en neer golft qua momenten. Het ene moment leuk, het andere moment saaiig. Vanaf het moment dat enkele figuren zich vastklampten aan een vliegtuigvleugel kantelt de film definitief de goede kant op en vond ik het voor de eerste keer gerechtvaardigd dat men het collectief uitschreeuwde.

De ravage in de stad, het gigantische monster, het vechtfestival vol met maffe figuren , de metalen hulpjes van Agi, het einde waar het lot van de schurk bepaald wordt door een simpele boon die toebehoort aan een nog achtelozer figuur, Miike `s oorlogsboodschap.....! Plotseling en eindelijk!, zag ik Miike weer eens zoals ik hem graag wil zien. Prachtig èn geinig vermaak!

Op visueel vlak mag het allemaal niet perfect afgewerkt ogen, enige vorm voor creativiteit kun je Miike hier niet ontzeggen. Gelukkig maar, want na de flauwe, lelijke bedoeningen Gozu en The City of the Lost Souls had ik Miike al bijna in de ban gedaan. Licht eerherstel resulteert in een denderende 3,5*

Na een klein half uur wist ik dat ik bovenstaand plot snel moest vergeten. The Great Yokai War gaat namelijk niet over vampieren, maar over... Yokai! Dat zijn bovennatuurlijke wezens uit de Japanse mythologie die verschillen in gedaante en karakter. In deze film is het weer ouderwets good vs. evil.

Wanneer de kleine Tadashi een titel 'wint' moet hij op weg naar een grote berg om een zwaard op te halen. Onderweg komt hij dus in aanraking met deze wezens en vanzelfsprekend weet Miike daar wel raad mee. De fantasie wordt de vrije loop gelaten en de gekste creaturen worden op het scherm getoverd. Sommigen wat gemakkelijk zoals de cycloop, maar anderen weer briljant. De ene wat grappiger dan de ander, maar gezamenlijk een feest om te zien.

Ik heb me niet gestoord aan Tadashi, al kan ik begrijpen dat sommigen dat wel deden. Toyokawa is een toffe baas, Takahashi staat heerlijk in de olie en sinds dat ik Kuriyama voor het eerst zag in Kill Bill is ze een klein favorietje geworden. Heerlijke evil rol weer waarin ze vast in haar nopjes was. Endô heb ik helaas even gemist.

De decors zijn vaak prachtig en doen denken aan Pan's Labyrinth en The NeverEnding Story. De film heeft wel matige CGI en dan vooral de mechanische robots. Hun bewegingen deden soms zelfs een beetje denken aan de stop motion van The Evil Dead. Ik stoor me er steeds minder aan, zeker na wat ik in diverse J-sploitations heb gezien, maar hier deed het een klein beetje afbreuk aan de verder mooie aankleding van het geheel.

Een ander knelpunt is dat de film net weer een half uurtje te lang duurt. Het middenstuk in het huis vol Yokai duurde te lang waardoor mijn aandacht verzwakte. Tevens stelt het einde een beetje teleur, hoewel de manier waarop wel alles tot stand kwam wel droog was. Leuke film verder, kunstenaar Miike heeft er weer iets leuks van gemaakt.

Absoluut mooi gemaakt, maar niet aan mij besteedt ben ik bang voor.

Ik heb hem met veel moeite uitgekeken.

Blijft erg leuk!

Eerste uur is wat aan de trage kant, maar het tweede uur maakt dat helemaal goed. De film leeft echt op wanneer de yokai in beeld komen, komt ook omdat het hoofdpersonage wat duf is in deze film.

Maar het laatste half uur is echt constant genieten, zonder rustpauze. De CG is ondertussen aardig verouderd, maar blijft functioneel en daarom ook gewoon werken. Soundtrack is matig, zoals bij de meeste Miike's, qua bijrollen valt er gelukkig wel een hoop te genieten, al zijn het soms alleen de stemmen van acteurs die het zware werk verrichten.

Uiteindelijk een duidelijke kinderfilm, maar wel eentje zoals alleen Miike ze kan maken.

4.5* en een uitgebreide review

Nu is Miike sowieso de meest fantasierijke regisseur die er is. Zijn oeuvre van 100+ films zijn wel een bewijs van zijn tomeloze creatieve drang. Maar wat als hij los gaat op het fantasy genre?

Nou dan krijg je The Great Yokai War! Een ongelofelijk creatief schouwspel die ongeveer op het volgende neerkomt: Never Ending Story meets Nightbreed meets Excalibur meets Toy Story meets Godzilla meets nog een hele berg eerder en nooit eerder vertoonde shit! Een geweldig feest der verbeelding, precies wat fantasy moet zijn. En daar heb je helemaal geen (honderden) miljoenen aan budget voor nodig. Het is zonder meer een van de meest energieke en knotsgekke films die ik gezien heb.

En wat een heerlijke bad girl!

4,5

Vervelend.

Ik hoopte dat deze Miike me mee zou vallen. Ik probeer voorzichtig verder te graven in zijn filmcarrière omdat zijn stijl bij elke film anders is, maar zijn stijl in deze film vond ik maar weinig interessant. Ook bijzonder dat deze film een stuk kinderlijker is dan andere Miike-films die ik ken, en daardoor valt het al snel uit het rijtje op.

In ieder geval is dit om te beginnen een nogal matig tot leven gebrachte film waarin Miike zich totaal uit zijn element lijkt te voelen. Deze film gebruikt heel veel Japanse legendes die je als fan al snel op kan pikken, maar hoe ze zijn ontworpen is om te huilen. Die kostuums kunnen echt niet meer, maar ook de manier van acteren zorgt ervoor dat deze fictiewezens nooit leuk kunnen worden.

De CGI is daarnaast ook matig te noemen en dat eist vooral richting de finale zijn tol. De hoeveelheid van fantasy mag er zijn en de film is ook redelijk donker, verder vond ik er door de matige effecten toch weinig aan. Niettemin dacht ik tijdens de opening even te denken een sterke film te zien door de vele kleuren die voorbijschieten aan de kijker.

Het acteerwerk van dat jonge kotertje is best goed omdat hij ook helemaal opgaat in zijn rol, de volwassenen doen hetzelfde maar vooral op een ongemakkelijke manier. Het helpt er ook niet bij dat ze zelfs als fantasiewezens een standaardrol aangewezen krijgen met standaardeigenschappen. Het maakt van de film toch wel een resultaat die niet op elk vlak creatief genoeg is.

Het laatste kritiekpunt vanuit mijn kant is de speelduur die met 2 uur veel te lang is. De fantasy werkt tijdens de eerste helft aardig en Miike spant zich behoorlijk in om van deze film een goed resultaat te maken, maar heeft toch niet het talent om de effecten goed te krijgen en mist de scherpte en goede personages waardoor de film vooral een vermoeiende indruk heeft achtergelaten helaas. Ik wilde het super vinden, maar dat gebeurde uiteindelijk toch niet. Jammer.

Blijft toch een van de leukste Miike’s.

Moet wel zeggen dat de film iets aan charme heeft ingeboekt nu ik ook de filmreeks uit de jaren 60 ken. (Die zit ook in de box van Arrow. Echt een schitterende uitgave! )

Alle gekke creaturen zijn daardoor net iets minder creatief en origineel, maar het blijft een hele leuke film met echt een te gek laatste half uur.

4,5 blijft staan, maar wel iets krapper.