Rapid Fire (1992)

Na Showdown In Little Tokyo ben ik toch geinteresseerd in Brandon Lee geraakt, maar hoopte ik dat deze film hem toch wat beter neer zou zetten als actieheld. In SILT werd het in ieder geval duidelijk dat hij behoorlijk kon vechten, maar kwam hij toch net niet over als een echte actieheld: teveel een pretty boy en niet niet spectaculair genoeg qua variatie in de actiescenes. Dat een goed regisseur hier een hoop aan kan veranderen bewijst Dwight H. Little hier goed in ieder geval, want de actiescenes zijn beduidend dynamischer in beeld gebracht, waardoor Brandon voor mij toch toe kan treden in de reeks van badass actiehelden.

Het script was dan niet heel origineel, door de goed uitgewerkte dialogen en de sympathieke personages (Powers Boothe!) prikte ik hier snel doorheen. De film was vlot, bevatte een hoop actie en was op de juiste momenten lekker komisch, terwijl het geheel toch een serieuze ondertoon bleef houden. Persoonlijk vind ik Brandon op het scherm in dit soort films zelfs beter overkomen dan zijn eveneens wijlen vader. Spijtig dat hij nu dood is, ik had graag meerdere films in dit straatje met hem gezien.

Standaard actieflick.

Hoe goed Brandon Lee ook een robbertje kan vechten, zo spectaculair als bij zijn vader wordt het nergens. Ook niet in deze dertien in een dozijn actiefilm.

Het kan er allemaal mee door dankzij de schmierende Mancuso, maar echt sterk wordt het niet. Het plot rondom een held tegen wil en dank die getuige is van een belangrijke gebeurtenis, is oud en vaak veel beter gedaan. Ook binnen het genre.

Doorsnee.

Niet zoveel aan.

Badguys, FBI, een held en een vriendin. We kennen het allemaal wel en wat ze ook uit de kast halen met alle auto's, geweren en vechtkunsten, we hebben het al eens vaker gezien.

Acteerprestaties lagen vrij laag. Het klopte allemaal wel... maar er was geen greintje symphatie te bekennen bij de hoofdrolspelers. Het waren saaie dialogen zonder pepers en ik vond Brandon Lee ook maar een nietszeggend figuur.

Op het einde moeten er natuurlijk nog wat Chinezen af worden gemaakt. Jake maakte een move met een kapstok en dat was wel aardig, maar verder sneuvelen ze gewoon te makkelijk. De man met het sikje bied nog enige weerstand maar het draait uiteindelijk toch om Tau, dus je weet dat ook díe gozer vroeg of laat het loodje gaat leggen. De battle op de treinrails stelde niet zoveel voor... Jake kan nog nèt zo'n metalen stang pakken en dan bereiken we de finish.

Die jazzy muziek had wat minder gekund.

Eindshot van de ziekenwagen en dan naar boven toe over de stad, die zag je ook al aankomen.


Te standaard.

Leuke actie stamper. De soundtrack verklapt meteen wat het is en het verhaaltje is gelukkig niks meer dan een wegwijzertje richting harde noten die gekraakt moeten worden en het daadwerkelijk kraken daarvan. Brandon Lee mag het doen, niet bepaald gezegend met een formidabele uitstraling, maar een wiseass en hij mept er met impact en soms wat creativiteit op los. Jammer dat Boothe als nieuwe vader niet wat meer om handen krijgt, maar Mancuso als maffia baas zet wel lekker aan. Veel gunplay ook en dan krijg je een bonte mix van Amerikaans no nonsense werk en Aziatische sier. Al Leong is op de afspraak. En dat helpt.

Matige film waarin een man getuige is van een moord door een onaantastbare crimineel. Een mager verhaaltje dat nergens weet te boeien. Bovendien is het ongeloofwaardig op meerdere niveaus en soms op het irritante af. Hier en daar prima stuntwerk tijdens de actie-scenes en Brandon Lee heeft genoeg goeie moves.