Colors (1988)

Via de belevenissen van 2 politiemannen wordt het probleem van de criminele jeugdbendes in de grootstad, maar ook het probleem van de juiste aanpak ervan in beeld gebracht.

We zien hoe haat de misdaad voedt.

Het is een goede film, nochtans mijn genre niet, met uitstekende acteurs, als daar zijn Robert Duvall en Sean Penn.

Deze behoorde harde politiefilm betekende de comeback van Dennis Hopper als regisseur. Colors speelt zich af in Los Angeles, waar de politie moet ingrijpen, omdat een strijd tussen twee bendes aldaar uit de hand dreigt te lopen.

Het verhaal is vrij standaard en ook het feit dat een oude ervaren rot moet samenwerken met een jong onervaren broekje is niet bijster origineel. Wel leuk is het gegeven dat de onervaren gast het deze keer niet zo nauw neemt met de regels. Vaak is het omgekeerde het geval. Sean Penn doet het erg goed als de onervaren agent. Robert Duvall is vooral erg degelijk, maar zeker niet slecht.

Het sfeertje is wel lekker grimmig en het feit dat de figuranten werden gespeeld door leden van echte bendes, geeft het geheel een authentieke en realistische uitstraling mee. Ook de regie is niet verkeerd. Persoonlijk vind ik deze film beter dan Hoppers Easy Rider. Net geen vier sterren, maar desondanks toch wel een kleine aanrader.

3,5*

Film geeft een harde en volgens mij realistische kijk op de beruchte jeugdbendes van Los Angeles en de politiemannen, die daar tussendoor laveren. De scènes waarin de focus is gericht op het verschil in aanpak van de diplomatieke Hodges en de meer robuuste, driftige “Pacman” McGavin zijn naar mijn smaak de beste onderdelen van de film. Maar ik miste over het algemeen een beetje de diepgang van films als Boys n the Hood. Daarvoor in de plaats leunt de film te veel op spectaculaire achtervolgingen en afrekeningen, waardoor mijn interesse langzaam maar zeker weg sijpelde.

Na 'Easy Rider' wederom een goede film van Hopper. 'The Hot Spot', ook erg fijn, zou later nog komen van deze beste man. 'Colors' kent een fijne cast (Duvall en Penn zijn natuurlijk erg goed), is een redelijk standaard filmpje - alleen is het dit keer de rookie die op een harde manier de wet probeert te handhaven en is het de oude die vooral slim probeert te zijn. De uitwerking is vermakelijk. Fijn jaren 80 Los Angeles sfeertje. Groots wordt het nergens, ook qua drama weet Hopper niet echt te overtuigen, maar 'Colors' is gewoon een prima prent om tussendoor te zien. Geinig dat er echte bendeleden meededen.

Prima film die waarmaakt wat hij beloofd. Nu zijn Sean Penn en Robert Duvall natuurlijk ook niet zo van de straat geplukte acteurs en dat is in deze film ook goed te zien. Beide heren spelen de rol van agent in Los Angelos en uiteraard in nogal getekende achterbuurten waar het soms hard aan toe kan gaan. En ook in dit verhaal, volgens mij is dit een redelijke weergave van het politieleven in LA in de bendebuurten.

Goed geacteerd, prima verhaal en locatie.

Waardering; een 7,5.

De wijsheid, rust en ervaring van de agent gespeeld door Robert Duvall versus zijn collega, de "jonge hond" gespeeld door Sean Penn, zijn goed uitgewerkt in deze film. Ik heb genoten van hun spel en de realistisch overkomende situaties en personages.

Ik hoorde altijd veel goede berichten over deze film, maar ik moet zeggen dat sommige acteerprestaties echt erbarmelijk waren. Daarnaast waren sommige scenes zo inspiratieloos in beeld gebracht dat ik even dacht te maken te hebben met een goedkope tv-film. Het is dat Duvall en Penn een leuk duo vormen, en dat red de film, maar veel mensen zijn wel heel erg lief voor Hopper.

Kringloopaankoop die ik vooral had meegenomen vanwege de cast maar verder een vrij onbekende titel betrof en inmiddels al een tijdje lag te wachten. Gisteravond in afwachting van het nodige NFL geweld op Espn ingestart, maar een succes werd dit niet ondanks het redelijke begin.

Het verhaal is duidelijk betreffende één van de ergste buurten van Los Angeles, met een speciale TaskForce en de veteraan die een jonge hond onder zijn hoede krijgt. Een prima startpunt zou je zeggen, dit aangevuld met een aantal sfeervolle en armetierige locaties die de onveilige buurt met al zijn gevaren prima vormgeven, dan is het toch nog de opzienbarende naam van jazz muzikant Herbie Hancock als componist van de soundtrack en een altijd meer dan degelijke Robert Duvall en is Don Cheadle toch al snel iedere scène van meerwaarde. Iets dat niet van de bijzonder irritante Wayans gezegd kan worden.

Sean Penn is op zich nog wel redelijk op zijn plek als arrogante loudmouth maar heel veel voegt de constante wrijving tussen het tweetal eigenlijk niet toe, sterker het is irritant en daarmee een groot zwak punt van de film die maar niet echt interessant wil worden. Daarnaast lijkt hij verkeert gecoacht of geregisseerd in het geval van de inval waar hij niet alleen nerveus overkomt maar tevens geforceerd. Dan is er de merkwaardige combinatie van muziek in een dergelijke film die ongetwijfeld een bepaalde sfeer voor ogen heeft en over zware thematiek als bende oorlog gaat. Toch is de muziek bij tijd en wijlen vrolijk en totaal geen match met de film en wat er op dat moment gebeurt. Om vervolgens uit te komen bij het einde die geen minuut te vroeg komt maar ook nog eens voorspelbaar is.

Nee, deze Colors betrof een erg tegenvallende film die in de mix de plank behoorlijk misslaat en uiteindelijk net onder de middenmoot blijft hangen. Wat mij betreft dan ook geen voldoende.

Uitstekende film waarin twee agenten samenwerken om de verschillende straatbendes aan te pakken. Niet echt een verhaal maar meer de dagelijkse problematiek van het bendegeweld in Los Angeles. Goed locatiewerk en een goeie casting dragen bij aan de realistische look van de film. Sean Penn en Robert Duvall overtuigen beiden.

In 1988 maakte Hopper als regisseur pas zijn tweede film na het floppen van The Last Movie, als regisseur dan. Colors is een stuk conventioneler dan Easy Rider en The Last Movie. Maar ook wel enigszins uniek want volgens mij de eerste mainstreamfilm die grotendeels ging over de toen moderne (grotendeels) Afrikaans-Amerikaanse straatbendes. Bloods en Crips en zo dicht op de locatie zat dat er schijnbaar echte bendeleden tussen de figuranten rondlopen.

Het is ook een buddycop achtige film met een bekende tegenstelling. Duvall speelt een agent die weet dat hij niet alles kan oplossen en vaak vooruit denkt. Penn is de rookie die nog het ideaal heeft dat hij met hard optreden paal en perk kan stellen aan de drughandel door de hard tegen de kleinere jongens te zijn. Niet heel origineel, maar in deze film vrij effectief doordat de film het combineert met een vrij geloofwaardig beeld van de hood anno 1988. Kort erna zou de film opgevolgd worden door een stel films van african american regisseurs als New Jack City, Menace II Society, Boyz n The Hood en Clockers.

Robert Duvall 4/4

Laatste film met Duvall die ik nog eens wilde zien na The Great Santini, The Stone Boy en A Family Thing... Colors is de enige in dit rijtje die ik al eens had gezien. Een mix van misdaad en actie maar ook afgewisseld met sociale commentaar over bendegeweld en de aanpak ervan. Bob Hodges (Duvall) kiest eerder voor de pragmatische aanpak en dialoog terwijl de jonge turk Danny het vooral op een repressieve manier wil oplossen. Hopper's film kiest voor reality TV benadering door de twee cops de hele film lang te volgen door de ghetto's. Deed me ook wat denken aan het latere End of Watch.

Penn en Duvall spelen overtuigend hun rollen, maar de oppervlakkige romance met dat latinaatje stelde niks voor en werd later in de film volledig opzij geschoven. Ook het misdaadplotje met die bende van Rocket kreeg weinig aandacht. Het voelt als geheel wat onevenwichtig aan maar krijgt van mij toch een ruime voldoende door de voor die tijd originele invalshoek ...

Perfecte muziek van Hancock i.c.m de shots tegen een achtergrond van graffiti in vele soorten markeert het ghetto leven met de vele gangs in L.A. late 80's met alle sores die erbij hoort. Het verhaal is bekend...ervaren politieman werkt nieuwkomer in in het leven van de straat. Duval en Penn leveren puik acteerwerk af. Een ongoing struggle met veel geweld. Beste scène.. Penn die voor de laatste keer Alonso tegenkomt en dan moet dealen met zichzelf. Verder laatste rol van Trinidad Lopez, Hill Street Blues, die in 1988 door een auto-ongeluk om t leven kwam...3,8*