Goyôkiba (1972)

Deel 1 van de Hanzo reeks, geweldig over-the-top entertainment dit. Veel bloed, naakt, geweld, humor ( vaak Hanzo's penis die het erg lachwekkend maakt ) en samurai. Iets minder dan deel 2 naar mijn mening maar uiteraard wel een verplichte kost om te kijken voordat je aan de rest van de reeks begint.

Helaas niet wat ik er van verwachtte... Weinig bloed en te veel verhaal. Het is wel over the top maar mist de fun en eneregie van de echt goede exploitatie films. Nee geef mij dan maar 100 keer liever de Streetfighter reeks. Krappe 2.5*

Love samurai films? Wish they were dirtier....? Welkom in de wereld van Hanzo the Razor. Shintaro Katsu speelt Hanzo. Een eenzame politie-agent in een team vol corruptie. Ironisch genoeg is hij de enige die weigert om de bij het ambt behorende eed af te leggen, terwijl hij misschien wel de enige is die werkelijk opkomt voor de burgers. Hanzo is een bikkel, want hij ondergaat zelf alle martelmethodes om zo de grenzen van het lichaam te kennen. Ook traint hij zij immense geslachtsdeel (de titel 'sword' of justice moet vooral als een metafoor worden gezien) aangezien hij graag vrouwen middels sex 'martelt' om ze zo te laten bekennen. In de eerste film gaat Hanzo op jacht naar corruptie binnen het politiecorps. Als zijn onderzoekt vordert leert hij dat er nog veel hogere mensen bij betrokken zijn. Hanzo en zijn penis gaan op jacht...De film biedt een goede introductie van Hanzo, maar het verhaal is veelal los zand. Met zijn sexueel getinte verhaal met een politieke rand, de felle kleuren en de funky soundtrack is de film toch absoluut genietbaar!

Aardig verzonnen/gemaakte film kan verhaaltechnisch wel langdradig worden. Ik heb er nou nog 2 te gaan. De bruggevecht is opgenomen in een nummer van de wu tang clan met ole dirty bastard c d 1

Heerlijk foute exploitation, maar het mist de explosiviteit van het tweede deel. De terugkerende elementen zijn wel hilarisch, met als hoogtepunt de bedoezeling van de rijstbaal. Rijst eten zal nooit meer hetzelfde zijn na Hanzo the Razor. De martelscènes zijn van hoog niveau, maar ook die zijn in deel twee beter. Sword of Justice is een aardige introductie op wat deel twee te bieden heeft: meer, groffer en harder.

Ik dacht trouwens dat Shintaro Katsu en Tomisaburo Wakayama een tweeling was, maar Katsu blijkt twee jaar jonger dan zijn broer! Het is in ieder geval onmiskenbaar dat ze óf niet van de melkboer zijn, óf allebei

Voor slechts minder dan een tientje de box met 3 Hanzo-films blind aangeschaft. Krijg ik deze thuisgestuurd, blijkt het een pracht gerestaureerde box van Eureka! te zijn! Een schitterende uitgave!

Wat een koopje, wat mij betreft nu al dè aankoop van dit jaar!!!!

Ondanks - of misschien juist wel door - zijn foutheid is dit toch een zeer genietbare film. Diegenen die 'Dirty Harry' en Zatoïchi kunnen waarderen zullen hier ook wel van kunnen genieten. Alhoewel Hanzo natuurlijk wel Dirty Harry in het kwadraat is! Hij breekt zelfs een lans voor euthanasie!

Ik ben het wel eens met de commentaren hiervoor dat het verhaal wat rommelig is. Het eigenlijke plot is al afgelopen en dan komt er nog een heel subplotje met de kinderen en hun ongeneeslijk zieke vader achteraan!

Prudh schreef:
Het is in ieder geval onmiskenbaar dat ze óf niet van de melkboer zijn, óf allebei

Zoals Baggerman al zei, prachtige uitgaven van Eureka! en zeker voor dat geld!

Ik heb zeker en vast genoten van deze film, maar ik had het mischien nog iets brutaler verwacht. Voor de rest zeker en vast een leuke film en ben zeker benieuwd naar de 2 andere Hanzo's

Leuke film met Shintarô Katsu in de hoofdrol. Hij speelt zijn rol natuurlijk wel uitstekend, maar toch zie ik hem liever in de rol van Zatôichi. Maar goed, hier is hij dus een agent met een gigantisch geslachtsdeel dat hij graag in de strijd werpt bij het ondervragen van vrouwen. Ook heeft hij een groot gevoel voor rechtvaardigheid, dat zien we al meteen in de openingsscène.
Toch wel wat leuke scènes zoals Hanzo die zichzelf martelt om de grenzen van het lichaam op te zoeken.
Wel een wat vreemde muziekkeuze. Ik hoor in samoeraifilms liever een ander soort muziek. Maar goed, dit is dan ook niet zomaar een doorsnee samoeraifilm.

Op het einde zit er dan zoals Baggerman hierboven al zegt nog een subplotje in de film waarin duidelijk wordt dat Hanzo een voorstander is van euthanasie.

Leuke kennismaking met Hanzo, en ik ben dan ook benieuwd naar de volgende films die ik binnenkort eens zal bekijken.

Deze serie ligt al een hele tijd klaar, maar zag een beetje tegenop om eraan te beginnen. Ook wel een beetje uitgekomen, helaas. Gewoon niet zo leuk: weinig humor en weinig tempo en best wel braaf. Zoals Reinbo schreef wel over-the-top, maar geen fun en/of energie. En die funky blaxploitation muziek deed het ook niet voor mij. Dan niet alleen liever Zatoichi, maar zeker ook Lone Wolf and Cub. Als ik het zo lees in deze thread is deel 2 beter, dus daar kan ik dan alsnog naar uitkijken.

Genoten van dit curieus gevalletje exploitation, niet zo vreemd gebaseerd op een manga. Op de klanken van wat funky liedjes zwaait onze wetsdienaar niet alleen met zijn zwaard. Het Vijftig Tinten Grijs publiek zal flauwvallen bij de gedachte.

Maar het is zeker niet alleen de exploitation die genoemd mag worden. Hanzo is een idealist, een voorvechter jegens corruptie. En in de bemerkenswaardige finale na de finale van de film (huh?) zelfs een voorstander van euthanasie. Het voelt nogal raar aan, deze kortfilm na de hoofdfilm zeg maar. Ach, wat was niet raar?

Op naar de volgende delen, whoehoe!

Erg vermakelijk. Enerzijds is de houding van Hanzo bijzonder serieus, anderzijds is hij nou niet de standaard politieagent, en dat contrast zorgt voor de nodige hilariteit. Vooral als hij zijn "zwaard" traint met een zak rijst als toenmalige versie van de Amerikaanse taart. De funky muziek maakt al helemaal dat er een fijn sfeertje heerst.

Verder zijn de "martelingen" van de dames erg grappig, je ziet eigenlijk niets, maar er wordt zoveel gesuggereerd, tot vage close-ups (wat zie je nou eigenlijk?) aan toe. Verder is zijn hele huis ingericht met allerlei verrassingen ter verdediging, wat herinneringen aan het karretje uit de Lone Wolf and Cub serie doet opkomen. Erg leuk. Verder zijn de gevechten ook niet helemaal standaard, aangezien hij niet alleen met zwaard vecht, maar ook met diverse andere wapens. Ik moet zeggen dat ik sinds de oude Turtles-films niet meer een sai ben tegengekomen in een speelfilm. Een beetje raar als ik erover nadenk, maar los van de vraag of ik dan wel genoeg Japanse martial arts films kijk, is het leuk om dat wapen ook weer eens in gebruik te zien.

Toch niet perfect. Beelden zijn wel aardig, soms een mooi shot van het profiel van Hanzo, maar ook knulligheden. Bijvoorbeeld als hij zijn "martelingen" even stopt om het voor de gemartelde "ondraaglijk" te maken, wordt gewoon het beeld stop gezet. Dat ziet er niet uit. En net als Mug heb ook ik een beetje mijn vraagtekens bij het einde met iets dat als een subplot aanvoelt in plaats van het hoofdplot. Het onderwerp is wel interessant, Hanzo ineens als D66'er, maar aan de andere kant ben ik het ook met Mug eens dat het een goeie wtf is, wat ook wel passend is bij deze film.

Uit het rijtje Zatoichi, Lone Wolf and Cub en Lady Snowblood springt deze er wel bovenuit. 3,5*. Ook ik kijk uit naar het vervolg!

Herzien en een halfje omhoog. Van alle (Japanse) films uit dit tijdvak die ik heb gezien blijft dit toch met afstand de grappigste en de meest foute. De vervolgen komen in de buurt, maar zijn toch vooral een herhalingsoefening. De wtf-momenten volgen elkaar op, de ideeën zijn briljant, alleen de uitvoering voelt af en toe verouderd aan, en alleen denk ik dat ik geen hogere waardering uitdeel. Maar zelfs naast wat er tegenwoordig uitkomt, is deze film behoorlijk bizar. 4*.

Overigens is de vertaling volgens een van mijn collega's waarmee ik deze film keek en die een beetje Japans spreekt behoorlijk goed, en hebben uitspraken als: "Daar zit iets groots achter" na een ondervraging, terwijl het hoofd van de dame die net ondervraagd is het zicht op Hanzo's "zwaard" belemmert, in het Japans dezelfde dubbele lading.

Een soort van Japanse samoerai Dirty Harry, met een ontzettend grote penis waarmee hij graag vrouwen martelt. Dat klinkt alsof het een heerlijke over-the-top cultfilm op kan leveren, maar om eerlijk te zijn viel dat wat tegen. Het is meer over-the-top qua concept dan qua uitvoering, met weliswaar wat actie, een hoop innuendo over Hanzo's grote zwans en op niet heel expliciete wijze zijn seksuele avonturen/ondervragingen/martelingen/verkrachtingen, maar in grote delen is het om eerlijk te zijn ook wel een beetje saai. Op zich wel leuk om een keer een film uit de reeks te hebben gezien, maar ik sta niet gelijk te springen om ook de andere delen op te snorren.