The Last Waltz (1978)

De naam 'The Band' zei mij nagenoeg niets. Deze documentaire wilde ik desondanks wel eens zien vanwege de goede beoordelingen en het regisseurschap van Scorsese. Ik vond er helaas weinig aan. De korte interviews tussendoor zijn niet al te boeiend. De muziek zelf is niet verkeerd, maar ik herkende er op muzikaal gebied weinig in, al kende ik veel van de gastartiesten wel. Voor mensen die in de jaren '60 en '70 met deze muziek en deze artiesten zijn opgegroeid is het vast een feest der herkenning en zeer de moeite waard, maar ik vond het hooguit aardig als achtergrondmuziek. Al te geconcentreerd volgde ik deze documentaire na een tijdje daarom niet echt meer, zeker ook omdat de interviews tussendoor - zoals gezegd - niet heel erg boeiend waren. De registratie als zodanig vond ik verder op visueel vlak ook niet zo bijzonder.

Prachtig! Wat een geluk als je erbij bent geweest.

Genoten van begin tot einde.

The Band ken ik eigenlijk alleen van hun hit The Weight. Ik heb dus vrijwel alleen maar nieuwe muziek gehoord.

Joni Mitchell kende ik van naam en status, net als Muddy Waters. Bob Dylan ben ik fan van. Eric Clapton en Neil Young heb ik in de afgelopen jaren zelfs nog live gezien. Had ook niet verwacht dat Neil Diamond zo'n tof optreden zou geven aangezien ik hem alleen maar ken van zijn kroeg-hit Sweet Caroline. Uiteindelijk komen Ringo en Ronnie Wood ook nog even buurten, volgens mij hebben zij ook wel in redelijk succesvolle bandjes gespeeld. Jammer dat zij alleen mee mochten doen met de rest en niet hun eigen nummertje kregen.

Maar jeetje; wat was dit een spektakel om te zien. Veel gave nummers en vooral een geweldige Levon Helm, wat een stem! Ook een honourable mention voor Ronnie Hawkins: Nooit van deze vent gehoord maar hij bracht een brede glimlach op m'n mond tijdens zijn optreden. Tijdens de interviews tussendoor krijg je een beter beeld van de individuen van de band. Ze kwamen vooral erg moe over. Moe? Onder de invloed? Who knows..? Waarschijnlijk een beetje van beiden. Ik ben erg benieuwd hoeveel wit spul er doorheen is gejast tijdens de opnames van deze docu.

All in all een toffe concertregistratie met veel grote namen en een overvloed aan goede muziek. 4*

Een concertregistratie die ik vooral wilde afvinken in plaats van dat ik geïnteresseerd was in het bronmateriaal, wellicht dat daar de voornaamste fout ligt. Regisseur Martin Scorsese onderneemt echter weinig moeite om de beelden zo interessant mogelijk te presenteren en toont het op een erg droge en directe manier. In dat opzicht was Stop Making Sense een veel groter feestje om uit te zitten, waar The Last Waltz vooral een regulierdere vormgeving kiest. Dat neemt niet weg dat er leuke nummertjes tussen zitten ('The Weight' was genieten), maar om het simpel uit te drukken: de meeste liederen zijn mijn smaak niet. Het was nergens vermoeiend om door te komen, maar er is weinig materiaal dat me actief bij gaat blijven. Een cijfer precies in het midden lijkt me dus wel eerlijk.

Een titel die ik al heel lang wilde zien, en dan krijg je opeens een bericht van MM dat hij bijna van Prime verdwijnt. Dat is het probleem met al die streaming diensten, ik kom er vaak pas achter dat de films er op staan als ze dreigen te verdwijnen. Maar goed, gelukkig deze nog net mee kunnen pakken. Want hoewel ik geen fan ben van The Band, kende hiervoor ook alleen The Weight, is de status van deze concertregistratie behoorlijk groot, en gemaakt door Scorsese bovendien. Ik moet zeggen dat ik ook wel meegevoerd werd, al is americana/ country rock geen favoriet genre. Omdat ik wist dat Bob Dylan zijn opwachting zou maken verwachtte ik half dat Neil Young's Helpless zou overgaan in Knockin on Heaven's Door.

Robertson was een interessante kerel die goed kon vertellen, en hij zou hierna nog lang, tot zijn dood, met Scorsese samenwerken. En ik kende hem eigenlijk alleen maar als solo-artiest (Somewhere Down the Crazy River), dus ik heb ook weer wat muzikale opvoeding ingehaald.

Kom er trouwens net achter dat met het overlijden van Garth in januari dit jaar nu alle oorspronkelijke Band-leden zijn overleden. Van die hele invloedrijke generatie musici zijn er nog maar weinig over...

Concertfilms zijn niet aan mij besteed. Ik schreef het al bij de film Stop making sense. Maar het werd geregisseerd door Scorsese dus het moest. Ik wil nu eenmaal alles eens gezien hebben van Scorsese alhoewel met al zijn shorts, docu's, TV series en zelfs video clips (Bad van Michael Jackson oa) is dit een hele opgave. Maar The last waltz is dus afgevinkt. En vlug verteerd. Het probleem is dat ik nooit het verschil zie tussen maker en performer. De film is vooral de kracht van de muziekgroep. De maker registreert gewoon. Hier zien we een opname van het laatste concert van The band afgewisseld met interview met de bandleden. Hun anekdotes, hun visies op muziek, hun succes, hun tegenslagen ... alweer de kracht van de muziekgroep die de film maakt. De maker (Scorsese) registreert. De muziek is zozo (persoonlijk natuurlijk), de interviews af en toe interessant en het optreden met alle special guests leuk. Maar nooit enige opwinding of visuele verrassing. Waardoor alweer een concert film zinkt naar de bodem van de vergetelheid.