The Anniversary (1968)

My dear, would you mind sitting somewhere else? Body odor offends me.

Ik had nog nooit van The Anniversary gehoord maar toen ik deze in de Fox Classics reeks tegenkwam op een rommelmarkt voor nog geen 2 euro, was ik verkocht. Davis, niet één van mijn favoriete actrices, zag er geweldig uit met het ooglapje en het plot zei me ook wel. Maar zoals zo vaak koop ik een film, zet ik hem in de to see kast en begint hij stof te verzamelen wegens gebrek aan tijd. Gisteren dan toch nog een gaatje gevonden, al heb ik het wel in 2 beurten moeten doen want ik was gisteren echt te moe.

De film verdient het dan ook om met volle aandacht te kijken want dit is toch een serieus ondergewaardeerd stukje cinema. Voor mijn stem stond hij op 2.90* en dat is bitter weinig. Ik begrijp ook niet goed waarom eigenlijk. Misschien ligt het aan het feit dat de komedie notering wel gigantisch misplaatst is. Oké, liefhebbers van gitzwarte humor komen hier wel aan hun trekken denk ik maar ikzelf heb maar weinig moeten lachen en ik kan zwarte humor best wel appreciëren. Als je dus met de verkeerde verwachtingen de film instapt, kan dit best wel eens nefast aflopen. Toch heeft de film op zich wel genoeg te bieden. Het plot rond de moeder en haar 3 zonen is boeiend om te volgen (alleen Henry was niet zo goed uitgewerkt vond ik) maar de conversaties zijn werkelijk goud waard. De quotes die Ma Taggart om de 5 minuten uitspuwt naar één van haar zoons of schoondochters zijn hard maar zorgen voor een heerlijk staaltje cinema. Het is alleen jammer dat er hier en daar nog wel iets aan te merken valt. Zoals ik al zei is de rol van Henry niet echt goed uitgewerkt (waarom hij het ondergoed steelt wordt niet echt duidelijk, met uitzondering dat er iets goed mankeert in zijn hoofd) maar soms wordt er ook aan iets goeds begonnen om het daarna niet meer te gebruiken. Zo levert Baker een uitmuntende scène met Davis die zogezegd een telefoontje krijgt dat Henry is verongelukt met de kinderen van Terry en hierdoor Terry en Karen een hak zet maar daar wordt nooit meer over gesproken. Terry en Karen verdwijnen en Sheryl ontdekt Henry in het huis maar je ziet nooit Karen of Terry kwaad worden tegen de moeder. Opeens zijn ze er weer en over het voorval wordt niet meer gesproken. Toch wel een tikkeltje jammer want als dit iets beter was uitgewerkt had er wel een 4.5* ingezeten.

Bette Davis is geniaal. Ik heb haar nooit echt de moeite waard gevonden (in All About Eve is ze verschrikkelijk en Dark Victory was tot nu toe haar enige goede rol) maar verdomme, hier speelt ze de pannen van het dak. Mensen zijn altijd zo lyrisch over haar ogen. Nummers zijn erover geschreven, talloze boeken zijn erover geschreven maar toch blijk ik haar alleen maar goed te vinden in films waar er iets mis is met haar ogen. Hier is ze al een serieuze klad ouder dan in Dark Victory (29 jaar om exact te zijn) maar ze is wel 10x zo goed. Wat een heerlijke gestoorde doos zet ze neer. Ik zou ze zelf niet als moeder willen hebben maar om er gewoon naar te kijken is fantastisch. De opmerkingen, de blik, de hoogstaande houding, … Fantastisch gewoon. Zonde dat Baker dit niet de gehele film weet te gebruiken (in haar eerste scène waar ze onder opzwepende muziek de trap af komt is erg teleurstellend met haar rode ooglap) maar vanaf ze van kleren wisselt en de zwarte ooglap op heeft is ze erg angstaanjagend. Glansrol en voor mij de ultieme Bette Davis rol, betwijfel of ze hier ooit boven gaat geraken. Het zou onrechtvaardig zijn mocht ik alleen maar Davis toejuichen want de rest van de cast is van een even hoog niveau. Elaine Taylor is een wondermooie verschijning en weet vooral te overtuigen in de scènes met Davis. Haar uitbarsting was goud waard en zo ook de opbouw en afloop van de scène waar ze Ma Taggarts glazen oog vindt. Christian Roberts is een goede tegenspeler voor Taylor en is bij vlagen lekker cynisch. Hetzelfde geldt voor Sheila Hancock en Jack Hedley die ook aan elkaar gewaagd zijn. De enige die niet echt uit de verf komt is James Cossins die de rol van de oudste broer, Henry, op zich neemt. Nogal vreemd figuur eigenlijk.

Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik dit een 4.5* wil geven. De eindscène is fantastisch (Davis haar maniakale lach galmde nog lang in mijn oren door) en dit is gewoon een meer dan uitstekende film. Hier en daar een minpuntje maar ik ga het niet zo hard laten doorwegen zoals ik van plan was, half puntje bij dus.

4.5*

Goeie film waarin drie broers naar hun moeder gaan vanwege een jaarlijkse viering. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk (een handjevol acteurs en het speelt zich grotendeels af op één locatie). De verhoudingen tussen de personages zijn goed uitgewerkt. Bette Davis is uitstekend gecast en weet de aandacht goed naar haar toe te trekken.