The Constant Gardener (2005)

Serene film die persoonlijke dramatiek op een beladen onderwerp laat borrelen. Audiovisueel best een bijzonder staaltje. De diversiteit in kleurengebruik, cameravoering en perspectieven leveren een intens, verdorven sfeertje op. Vertolkingen zijn eveneens uitstekend. De transformatie van Justin van een gereserveerd diplomaat tot een betrokken idealist mag er ook best zijn, al voelt de relatie tussen de Quayle's nooit helemaal lekker en was zijn 'this one we can help' misschien iets te gemakkelijk.

Wat in ieder geval te gemakkelijk is, is de karige uitwerking van de misstanden. Een erg eenzijdige benadering die, vanaf het moment dat Justin op onderzoek gaat, eigenlijk alle stroom uit de film wegneemt. Het blijft vooral leunen op het onrecht zelf, zonder daar een geladen verhaal omheen te bouwen. Eigenlijk zijn na een uurtje alle troeven wel zo'n beetje uitgespeeld. Ja, het is niet eerlijk en het is zielig, maar daarom nog niet meteen aangrijpend of boeiend. Film mist een of twee smaakjes.

Phoe, lange zit.. maar het was het best wel waard.

Prima acteerwerk, fijne dialogen, natuurlijk spel.. En geen gebrek aan sfeer. De spanning ligt er niet metersdik bovenop, je zit niet op het puntje van je stoel maar je blijf je afvragen of het hem zal lukken dit te kunnen ontrafelen. Meeleven met de personages? Absoluut.

Prima gebruik van flashbacks die het verhaal iets authentieks en echts meegeven. Dat er een duidelijke boodschap over wordt gebracht hoef ik natuurlijk niemand te vertellen.

Thriller meets tragic love-story.. Ja, best fijn. Enige minpunt vind ik dat de nadruk teveel ligt op de 2 blanken in Afrika, en niet op de duizenden arme Afrikanen. Dit klinkt misschien raar, en niet iedereen zal deze opmerkingen begrijpen, krijg mijn gevoel hierover ook niet precies neergeschreven, maar er wordt teveel aandacht gevestigd op iets wat niet de hoofdzaak was.

Saaie film. Het concept was wel goed, maar de uitwerking ervan was wel erg langdradig. Niet meteen een afrader, maar meer vaart erin had de film absoluut goed gedaan.

2,5*

alweer een film waar het labeltje thriller aan hangt, maar waar dat ver te zoeken is. wat is dat toch? een documentaire-achtig drama met een interessante inhoud, ik hou wel van complotten en samenzweringen. door het (vond ik) veelvuldig gebruik van omgevingsbeelden van mens en natuur krijg je minder het gevoel goed in een film te zitten, maar krijgt het de eerdergenoemde documentaire-sfeer. de film is te traag om spannend te worden/blijven. soort van gemiste kans denk ik.
opvallend puntje: als ie in Duitsland zit, laat ie duidelijk een Nederlands paspoort zien. alweer een Amerikaanse mix-up tussen deze landen? jammer.

Uitstekende politieke thriller die zich op persoonlijk niveau afspeelt waarin een man op zoek gaat naar antwoorden als zijn vrouw vermoord is. De kern van het verhaal is vrij simpel, maar de omstandigheden met de machtige medicijnfabrikanten boeiend. Geen wilde achtervolgingen of explosies, maar een vrij realistische aanpak waarbij het cameragebruik en de locaties dit gevoel alleen maar verhogen. Verder is het acteerwerk ook dik in orde.

Boeiende film die op een interessante manier laat zien hoe machtig sommige bedrijven wel kunnen zijn, en hoe ze die macht misbruiken. Het komt allemaal dan ook heel realistisch over, wat natuurlijk altijd een positief punt is in dit genre. Ik moet wel toegeven dat ik op het einde van de film een (heel) beetje op mijn honger bleef zitten: ik had het gevoel dat er nog meer mee te doen was. Dan wel weer prima waren de vertolkingen: Ralph Fiennes deed het uitstekend als de brave en timide Justin, terwijl ook Rachel Weisz het meer dan goed deed als de ambitieuze journaliste Tessa.

Goed.

Zoals al veel gezegd is hier, heeft The Constant Gardener 2 gezichten. Het eerste is imo het beste. Dat is namelijk het liefdesdrama-gedeelte. Ik vind het voornamelijk interessant vanwege Weisz' personage. Zij is een tegenpool van dat van Fiennes. Hun relatie is vrij anders dan de meeste anderen.
Na een tijdje verdwijnt Weisz' personage uit het verhaal en ontspant er zich een thrillerachtig sfeertje. Dat whodunit-gedeelte is niet altijd even interessant. Het blijft allemaal te standaard en de uiteindelijke ontknoping is niet echt spectaculair. De eindscène waarin Justin Quayle zijn lot tegemoet gaat is dat wel.

Ralph Fiennes doet het goed als de introverte en brave echtgenoot. Naarmate de film vordert, wordt hij ook beter - iets wat de danken is aan zijn personage. Rachel Weisz heeft haar Oscar voor Beste Vrouwelijke Bijrol duidelijk niet gestolen. Er zijn opvallendere acteerprestaties, maar zij is zo heerlijk naturel, maar weet haar personage toch veel mysterie mee te geven.
Ook Danny Huston en Bill Nighy hebben hier een bijrol. Ik vind het geen straf om hen bezig te zien; hier zeker niet.

Dit is de tweede film die ik van Fernando Meirelles gezien heb (na het uitstekende City of God) en hier is het vernieuwende er wat af. Zijn bruuske camerabewegingen werken beter bij City of God.
Qua sfeer en muziek zit het wel helemaal goed, en uiteindelijk kan ik niets anders zeggen dan dat The Constant Gardener gewoon goed is. Niet perfect, maar gewoon de degelijkheid zelve.

3,5

Een zeer goede, sfeervolle Engelse film. Vooral de beelden van het Afrikaanse (natuur en cultuur) vond ik doorlopend erg mooi. De Afrikaanse songs zijn goed bijpassend, ook erg mooi
.
Een interessant verhaal over een vrouwelijke activiste, die met een diplomaat trouwt en haar activiteiten verbergt voor haar man.
Verderop blijkt er een corruptie rondom Dypraxa te zijn, met een farmaceutisch belang in de Afrikaanse markt.

Ik had niet verwacht dat ik dit zo’n goede film zou vinden.
Deze overklast voor mij ruim bv ‘State of Play’, die ik gisteren zag. Naast een goed script, scenario en montage werkelijk uitstekend acteerwerk door Ralph Fiennes.
En last but not least: wat een aangrijpend einde…..

Het is de 3e of 4e keer dat ik deze film gezien heb, maar dat komt ook door het feit dat ik genoegen heb gehad Kenia een aantal malen te mogen bezoeken. De film bevat derhalve veel momenten van herkenning voor mij, met name de sloopwijken van Nairobi. Er zit wel een fout in. Wanneer Justin (Ralph Fiennes) naar Zuid-Soedan vliegt om daar dokter Lorbeer (Pete Postlethwaite) te zoeken, wordt hij daar begroet door leden van de Masaï-stam. Maar dat volk woont zo'n 1000 km naar het zuiden in het grensgebied tussen Kenia en Tanzania.

Los daarvan: een spannende politiek thriller, waarbij de alleramsten en allerzwaksten het slachtoffer worden van Westerse geldzucht. Terwijl wij zeuren over het budget voor ontwikkelingshulp, is het nooit anders geweest en het zal, ben ik bang, ook nooit anders worden.

Prima acteerwerk overigens van een voortreffelijke cast. Een in- en intrieste, maar wel mooie film.

Een film met misschien wel twee onderschatte acteurs, want het acteerwerk vond ik het grote pluspunt aan deze indrukwekkende drama/thriller.

Ralph Fiennes en Rachel Weisz laten hun personage zien alsof ze het hoogstpersoonlijk zelf zijn. Vond hun relatie en hun omgang met elkaar zeer interessant, vooral omdat het natuurlijk geen alledaagse relatie is.

De stukken met Rachel Weisz zijn ook zeer goed en ik vond het jammer dat ze niet al teveel screentime kreeg. In ieder geval had dat van mij wel wat meer gemogen.

Ook het einde is indrukwekkend, zeer goed in beeld gebracht en voor mij het juiste einde!

3,5*

Als een soort Liam Neeson met een uitzichtloze blik probeert dit hoofdpersonage de waarheid te achterhalen achter de moord op zijn vrouw. Dit resulteert in een vrij duffe reis door Afrika met veel rennende en uitgehongerde negertjes. De regisseur probeert herhaaldelijk een extra push te geven door de slechte omstandigheden in beeld te brengen. Eigenlijk wordt de focus meer op het overleven van de zwarte massa gelegd dan Justin's avontuur zelf en de schitterende plaatjes van de omgeving passen meer in een reisbrochure. Zo kon ik weinig begrip opbrengen voor dit relatief lange drama; het doet weinig verkeerd maar wist me evenmin echt aan te grijpen.

The Constant Gardener is een film die eigenlijk is te classificeren als politieke docu vs. romantische thriller. We volgen de diplomaat Justin Quayle, die zojuist het verschrikkelijke nieuws krijgt te horen dat zijn vrouw op gruwelijke wijze is vermoord in Kenia. Justin besluit om alles te willen weten over de toedracht, en hier is de tweedeling eigenlijk al zichtbaar. Aan de ene kant is het een kwestie van rouwen om zijn overleden vrouw (het romantische gedeelte) en aan de andere kant wil hij de waarheid weten over wat de exacte motieven zijn, wat zich weer uit in het politieke gedeelte. Het nare van de film is, hij is op beide vlakken echt beresterk.

Men zou namelijk kunnen zeggen dat de politieke boodschap van de film erg duidelijk naar voren komt. Regisseur Meirelles laat duidelijk zien dat Afrika door het Westen nog steeds als minderwaardig wordt beschouwd. Enorme farmaceutische bedrijven gebruiken de misstanden in Afrika om eigen medicijnen in ontwikkeling te testen op de plaatselijke bevolking, die door oneerlijke procedures volledig keuzeloos zijn en dus volledig in de macht zijn van de multinationals (en zelfs bijbehorende regeringen). Dit is gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen in Nigeria in de jaren ’90, en geeft zeker genoeg stof tot nadenken. Echter, als kritiek kan men hier makkelijk op inspelen door aan te geven dat de lokale zwarte bevolking amper een stem krijgt in de film. Het draait voornamelijk op de Britse ambassade en de persoonlijke vendetta van de vrouw van Justin.

Persoonlijk ben ik echter blij met deze invulling. Ik ben vooral dankbaar dat de regie geen minutenlang shots heeft gemaakt van tranende biafra kindjes met vliegen in hun ogen, zoals we al in die verschrikkelijke Unicef reclames te zien krijgen. Het zijn juists shots als deze die de oorzaak zijn van het gedrag van multinationals als Pfizer (de betreffende medicijnenproducent verantwoordelijk voor meerdere doden in Nigeria). Zolang de Westerse wereld Afrika nog steeds als ‘mindere’ Derde Wereld beschouwt heeft gelijkheid nooit een kans.

Het romantische gedeelte heeft daarnaast echter een hoog thriller-gehalte , wat de kijkbaarheid bij het grote publiek weer wat vergroot. En ja, ook dit gedeelte vind ik meer dan voldoende in elkaar steken. Alhoewel de hoofdpersonen en motieven eigenlijk al vrij vroeg in te vullen zijn, is het listige rollenspel interessant genoeg uitgewerkt om toch nog de volle aandacht van de kijker te vragen. Bedrog en corruptie blijkt uiteindelijk tot de hoogste regionen van de Britse regering door te spelen, en het verhaal wordt door middel van diverse flashbacks van de vrouw van Justin goed in beeld gebracht. Neem daarnaast de goede synergie tussen Justin (Fiennes) en Tessa (Weisz) en ook dit gedeelte zit prima in elkaar.

Ikzelf zie deze film dan ook meer als de romantische thriller met een achterliggende politieke boodschap, en niet als een film die daadwerkelijk een maatschappelijk probleem aan de orde wil brengen onder de kapstop van een slap liefdesverhaaltje. En ik denk dat daar al een groot deel van de beoordeling vanaf hangt. De film kon mij iig goed bekoren, gelukkig werd de boodschap mij niet door de strot geduwd maar gaf de regisseur genoeg stof tot nadenken zonder opdringerig te worden. Uiteindelijk blijft het toch een speelfilm.

Kon hier wat minder mee dat met Mereilles voorganger. Daar genoot ik van de ontzettend vindingrijke vorm in het script en de montage. Deze film was wat minder bijzonder daarin. Maar zijn stempel zit er volgens mij wel op. In het camerawerk bijvoorbeeld. Er is veel aandacht voor de omgeving en de film voelt daarin veel oprechter dan veel films die een beetje een vergelijkbaar thema hebben. En er is veel aandacht voor de personages. Met name de eerste helft was behoorlijk sterk.

Als in de tweede helft met name het plot verder afgewikkeld moet worden valt de film toch wel een beetje door de mand voor me. De afwikkeling leunt nogal op een hoop mensen die ineens hun mond opendoen om het verhaal toch iets van een einde te geven.

3.0*

Een sterke drama/mysterie/thriller film...

Prima verhaal volgen...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Ralph Fiennes speelt zeer goed...

Af en toe mooi HD kwaliteit (soms geruis)...

Perfect achtergrond geluid/

muziek (Dolby Digital)...

Blijft een verhaal dat ook bijna 10 jaar na het maken van deze film actueel blijft.

Geheel is minder dan de som van de delen.

Ondanks subliem acteerwerk en voldoende moois voor het oog, beklijft het allemaal niet of nauwelijks. De nogal extreem activistische ondertoon en de bizarre tempoversnelling rond de helft van de speeltijd zijn hier zonder twijfel debet aan. Met de enorme hoeveelheid context die nodig is om het complot rond te krijgen, verdwijnt de magie van het mysterieuze eerste uur volledig. Echt een gemiste kans, want het onderwerp an sich vond ik zeer aangrijpend.

Gaap.

Beetje raar van Meirelles om na het geweldige Cidade de Deus met zoiets als dit aan te komen. Gelukkig is zijn cinematografische talent nog zo hier en daar merkbaar, maar voor de rest haalt het het niveau van zijn vorige film absoluut niet.

De film is een soort combinatie tussen een sociaal geëngageerd afrikafilmpje, en een politieke thriller. Beide nogal irritante (sub)genres waar ik weinig mee heb, en door de herhaling ervan nogal saai en weinig opzienbarend. Helpt ook niet echt mee dat zowel Fiennes als Weisz maar een vervelend stelletje zijn. Vooral Weisz irriteerde mateloos, en onder andere daardoor boeide het hele gedoe me allemaal maar weinig.

Verder heb ik sowieso geen film nodig om me te laten vertellen dat dit soort dingen gebeuren in Afrika, en kan me ook niet voorstellen dat andere mensen dat wel hebben. Heb dan veel liever iets als Lord of War, waar er tenminste voor een wat originelere aanpak wordt gegaan.

Hopelijk zijn de andere filmpjes van Meirelles wat beter, want dit is huilie-huilie cinema van het vervelendste soort. 1,0*.

Goed gemaakte film over meedogenloze uitbuiting door de pharmaceutische industrie maar ook over liefde.

Sfeervol, knappe opbouw en met indrukmakend camerwerk (de sloppenwijken !).

Uitstekende vertolkingen van Ralph Fiennes en Rachel Weisz.

John le Carre, auteur van het boek waarop de film is gebaseerd, zou de film geciteerd hebben als de beste adaptatie van een roman op het scherm.

Deze film heeft me best wel verrast. Was een beetje bang dat het een saaie film ging worden, maar het geheel zit goed in elkaar. De beelden uit Afrika (gelukkig nu wel lokaal opgenomen; onlangs Legend of Tarzan gezien) en daarbij een prima soundtrack. De flashbacks waren absoluut niet storend en waren juist een mooie aanvulling hoe de twee naar elkaar zijn gegroeid en gaven ook een kijkje dat ondanks hun liefde hun politieke doelen verschilde. Dit maakt het dat ze ondanks hun liefde niet veel van elkaar wisten. En hoewel dit een fictief verhaal is zou het mij niet verbazen dat het in werkelijkheid ook echt gebeurt.

Minder vond ik het camerawerk dat veelal met een handycam is opgenomen. Sowieso geen fan van lopende camera's op de schouder. Het ziet er hier en daar daarom ook wat "schokkend" uit. Ook de blu ray versie vertoont niet de beste scherpte al is de film alweer 11 jaartjes uit. Beetje het begin van het blauwe schijfje. Muziek daarin tegen vond ik schitterend. Helaas missen we op de Ned. versie de extra's. Jammer!!

Prima film!

Eerste 45 minuten erg fijn, maar Meirelles raakt op een gegeven moment de focus volledig kwijt. Wat begint als een aangename thriller eindigt als een soort slap politiek drama.

2,5*

Een degelijke thriller met een uitstekende cast.

Helaas verliest de film tegen het einde zijn kracht,

maar al met al een prima tussendoortje. *3,5

“Do you no good to go poking around under rocks, Justin. Some very nasty things live under rocks, especially in foreign gardens.”

Indrukwekkende film. The Constant Gardener zit vol met politieke intriges, moord, drama en zelfs wat romantiek, en Meirelles weet er een enerverende en intrigerende film van te maken, Geen sinecure, maar hij wordt dan ook geholpen door het bronmateriaal van John le Carré.

De regisseur en acteurs wilden de film per se in Kenia opnemen, en ik begrijp wel waarom. Want het geeft de film een bepaalde sfeer die authentiek en realistisch aanvoelt. En Fiennes en Weisz (Oscar gewonnen voor haar rol) zijn beide fantastisch in moeilijke rollen. Fiennes als bedachtzame diplomaat die steeds strijdvaardiger wordt, en Weisz als politieke activiste die helemaal opgaat in haar strijdt tegen de corruptie en de onfrisse praktijken van bedrijven in Afrika. In het begin denk je nog dat zij hem manipuleert, maar later zie je toch wel echt de liefde tussen de twee. Het einde is dan ook bitterzoet, cynisch en hartverscheurend.

Tegenvaller.

Meirelles wist een geweldige film te maken in Brazilië, jammer genoeg voelt hij zich in Afrika duidelijk veel minder in z'n sas. Waar Cidade nog sprankelde, voelt deze film vooral erg geforceerd en hoekig aan. Een typisch Hollywood product, maar dan niet in Amerika gemaakt.

Duidelijk een film "met een boodschap", maar die komt niet echt over. Daarvoor is het veel te sentimenteel, te dik aangezet en te in your face. Wat subtiliteit, zowel qua beeldvoering, soundtrack als acteerwerk, had de film goed gedaan, maar dat zat er blijkbaar niet in.

Het is zo'n typische film die het algemeen wel goed doet, maar na een half uurtje had ik het wel weer gezien. Redelijk saai, by the numbers en zonder al te veel overtuiging. Wat mij betreft had dit veel beter gewerkt als een documentaire, al hebben die het ook niet eenvoudig om objectief te blijven.

1.5*

Farmaceuten en overheid die over lijken gaan.

Een thriller over een saaie diplomaat die probeert te achterhalen wat er met zijn idealistische vrouw is gebeurd. Thema's als corruptie en liefde gaan hand in hand met mooie (landschaps)shots van Afrika. En toch stoorde het camerawerk op een gegeven moment, dat gezwiep is nergens voor nodig in dit verhaal. Goed einde wel, maar toch deed het geheel wat langdradig aan. Had stukken compacter gekund.

De film vind ik moeilijk te plaatsen. Het verhaal is in de basis erg interessant en de film weet je ook de volledige speelduur erbij te houden. Toch vind ik de uiteindelijke intrige niet zo heel interessant en in de derde aktr niet heel sterk naar voren komen. De film leunt denk ik daarvoor ook iets teveel op de zoetsappige rol van Weisz.

Vermakelijk, maar ik zou toch eerder Cidade de Deus weer een keer opzetten.

3,0*

Het is geen slechte film, maar het weet de aandacht wel te weinig vast te houden. Alle namen van personen en bedrijven zijn soms ook maar lastig uit elkaar te houden al kan dat er mee maken te maken hebben dat de film in twee stukken zag in een paar dagen.

Anyway, visueel is de film boeiend genoeg. Blijkbaar van dezelfde regisseur als City of God, en dat verbaast achteraf niet. De wreedheden van continent Afrika zijn wang genoeg altijd sterk filmmateriaal. Helaas duurt de film wel gewoon te lang.

Tot slot is er gelukkig Rachel Weisz, die hier haar karakter zo onwaarschijnlijk charmant neerzet dat je er spontaan verliefd op wordt. Zwijmel..

2,5*

Eigenlijk op veel vlakken best een degelijke film. De locaties leveren bij vlagen mooi plaatjes op, het verhaal draait om mensonterende misstanden en de cast is voortreffelijk: met name Ralph Fiennes weet de film moeiteloos te dragen, maar ook de bijrollen zijn in orde. En toch weet de film zelden of nooit de middelmaat te ontstijgen. Dat hangt er mijns inziens met name mee samen dat de film iets te veel wil. Het lijk soms onnodig complex gemaakt te worden door er allerlei zaken bij te halen. Dat zorgt er niet alleen voor dat de focus wat zoek is, maar ook dat de film maar niet echt spannend wil worden. Wat overblijft is een speelfilm die mij niet op het puntje van mijn stoel deed belanden, maar die me toch aardig geboeid wist te houden.

3*

Terug in Carréland waar niets is wat het lijkt, nu ook nog eens gesitueerd in een land waar de witte man eigenlijk niet thuishoort en waarvan hij misschien ook wel niets begrijpt. Ralph Fiennes is zoals gebruikelijk weer uitstekend in een ingetogen rol van een man die eigenlijk out of his depth is maar die zich vastbijt in zijn queeste omdat dat het enige is dat zijn leven nog zin en richting geeft nu de grond onder zijn voeten is weggeslagen. En verder moeten we maar hopen dat de farmaceutische industrie wat minder rücksichtslos is en de regering (althans sommige regeringsfunctionarissen) wat minder corrupt dan hier wordt voorgesteld, maar dat is misschien te veel gehoopt.

Dat ik deze schitterende film zo lang heb laten liggen. Schande. Weisz en Fiennes spelen het dak van de wereld, en het verhaal boeit van begin tot het bittere eind. En dan bij de aftiteling lees ik: gebaseerd (verfilming van) op het boek van .... John le Carré. Ja, die weet wel hoe je van politieke intriges een mooi langgerekt mysterie kan maken.