The Purple Rose of Cairo (1985)

Leuk, origineel verhaal. En Mia Farrow en Jeff Daniels spelen vol overtuiging.

Leuk spel met het medium film. Ergens jammer dat ik Deconstructing Harry eerder gezien had, deze film verloor hierdoor een beetje van zijn kracht.

Schitterend moment wanneer het personage Kitty te weten komt dat ze voor een "echte" vrouw staat - valt ze pardoes flauw . Misschien is het een tikje melig, maar ach ik hou wel van een portie flauwekul

En toch flikkert er in deze prent Woody Allen-warmte door neem het moment waarop Daniels & Farrow samen in de muziekwinkel aan het musiceren slaan ... waarop de winkelmevrouw meteen achter de piano plaatsneemt en een deuntje meepikt ...

de blik van Farrow wanneer ze afscheid neemt van Tom Paxton. De gesuggereerde liefde in die ogen, prachtig zondermeer

Ook prachtig was het koppel in de bioscoopzaal dat de dialoog aanging met de filmpersonages:

Vrouw: "He comes to the movies, because he likes to see human behaviour and he can't cope with people in real life"

Man: "What are you talking about? I have no problem with "real" humans"

Vrouw (richt zich tot het scherm): "See? He's already starting to deny it"

... prachtig

Alweer zo'n heerlijke comedie en het verhaal is origineel. Wat een heerlijke vrouw is dat toch, die Mia Farrow maar vooral wat speelt ze fantastisch. De meeste films met Woody Allen vond ik leuker, maar deze zonder hem mag er zeker ook wezen.

Voor zover het mogelijk is wil ik alle films van Woody Allen zien. Deze is 9e, dus nog heel wat te gaan! Ik ben een echte Woody Allen fan geworden, zowel als acteur als regisseur.

Een 4.0

Heerlijke film, wederom van Woody Allen. Als het zo doorgaat wordt ik nog fan van de man.

The Purple Rose is niet de eerste of de laatste lofzang op de cinema, maar wel een van de leukste. De film is een ode aan de escapistische kant van films, wat volgens mij best uniek is, want doorgaans worden vooral de artistieke kwaliteiten van een film de hemel ingeprezen. Wat dat betrefd deed deze film me wat aan Sullivan's Travels denken (ik moet zelfs toegeven deze film leuker te vinden, maar dat mag je beslist niet verder vertellen). Opvallend genoeg is ook de type humor hetzelfde. De film gaat over een film uit de jaren '30 en als het personage eenmaal uit het doek stapt speelt Daniels hem dan ook zoals een acteur uit een tweederangs film uit de jaren '30 dat zou doen.

Het mooie is dat Allen de gehele film iets nostalgisch meegeeft. Ondanks het gebruik van kleur, verwijzingen naar seks en het zelfbewuste karakter van de film voelt het aan alsof het in de jaren '30 gemaakt had kunnen zijn. De bijrolletjes die in de film voorkomen hebben iets weg van de typetjes die ook in de films van Capra en Sturges te vinden zijn.

Geweldig gevonden is ook dat de acteurs op het witte doek hun draai ineens kwijtraken als het personage van Daniels (een bijrol nota bene, wat steeds benadrukt wordt) ineens van het scherm stapt. De discussies die hun beginnen te voeren met de producenten en de mensen in de zaal zijn bijzonder leuk en dan ook weer typisch Allen. Ik moest ook erg lachen toen een bezoeker "sst" riep naar een aantal bezoekers die klaagden over het weglopen van de acteur.

Het einde voelde aanvankelijk wat raar aan. Het lag meer in de lijn van verwachting dat Farrow (die trouwens erg goed speelt) zou eindigen met een ware geliefde. Dit blijft uit. Of toch niet? De laatste scène is schitterend laat zien dat Farrow haar echte liefde nog niet verloren is: de films zelf. Heel mooi uitgebeeld. Helaas ziet niet iedereen een happy end hierin, getuige deze twee berichten bij IMDB:

In an interview in Esquire, Woody Allen was asked why he didn't make a happy ending to the film. Allen replied, "That *was* the happy ending."

After this film was previewed, word got back to Woody Allen that if he just changed his ending, he could have a big hit. Allen declined, saying that the ending is one of the reasons he made the film.

Ik kan alleen maar respect hebben voor Allen's keuze. Een conventioneel happy end had niet per se beter hoeven zijn.

4* voor deze prachtige film. De waardering hier op de site is relatief laag, maar ik lees niets negatiefs. Iemand een verklaring?

Magische film. Een van Woody's beste. Mia Farrow is als altijd uitstekend, en ook Jeff Daniels speelt een van zijn beste rollen. Perfecte familiefilm. 4.5/5

Als je deze film vergelijkt met de lange film "The Great Gatsby" van Jack Clayton met Mia Farrow en Robert Redford in de hoofdrollen dan besef je pas dat een prachtige film niet lang hoeft te zijn. Woody Allen toont hier op kernachtige wijze zijn magisch cinematografisch kunnen.

Ik wil er verder geen woorden aan vuil maken: gewoon heerlijke surrealistische cinema met ironie omlijst!

ps: fantastisch toch die virtueel kibbelende acteurs......

hele vette 4,5*

Stijlvolle familiefilm met een saus absurde humor.

"You know what they get for rape in a small town? Especially by a man in a pith helmet"

Ik las dat W. Allen dit 1 van zijn meest geslaagde films beschouwd.

Leuk jaren '30 sfeertje, maar veel meer heeft het ook niet te bieden.

Heb eigenlijk niet zo echt genoten van deze film.

De Woody Allen stijl is me nochtans best bekend en geaprecieerd.

Maar deze keer niet. Zo zie je maar.

Mia Farrow is een prachtige actrice en ze spreekt precies als Woody.

Niet mijn eerste Woody film. Om precies te zijn: Achtendertig

Woody´s - dat zijn ze bijna allemaal heb ik bekeken én er

mijn mening over geschreven (heb ze ook alle achtendertig

op dvd natuurlijk). In alfabetische volgorde ga ik ze op MM

zetten, zo objectief als maar mogelijk is, dit voor de Woody

Allen fanaten, maar ook voor hen die Woody nog niet kennen.

Hier gaan we:

Ik kan aan geen enkele W.Allen film woorden vuil maken!

In iedere film, merk ik, verwijst men vaak bij W.Allen films naar andere filmische meesterwerkjes! Alsof Hij daar 'buurtje leen' zou gepleegd hebben. Wel, eerlijk gezegd kan men de rollen ook omdraaien en "pikt" men wat (wat veel zelfs) weg van Woody´s films. Noem het gemakshalve "twee richtings verkeer."

Drama, tragiek, komedie maken deel uit van een constante van de man die Woody Allen wordt genoemd. Hierin heeft hij geen rolletje maar da´s ook niet nodig, niet met de ‘cast’ die hij heeft bijeen geharkt. En, ohja, voor ik het vergeet: romantiek als toetje deze keer. Woody, ik prijs je de hemel in voor dit zoveelste meesterwerkje.

Confucius juniors drama: "ik ben hopeloos verliefd op mijn vriendin, nu nog 'Stardust Memorie' vinden op dvd om het met haar te delen."

Mooie film van Allen en goddank zag hij geen ruimte zichzelf een rol toe te bedelen. the Purple Rose of Cairo is een mooi pleidooi voor liefde voor de film (wat ik ondertussen dus ook heb; net als veel mensen hier) en zijn helende kracht. De acteurs zijn goed op hun plek en hebben het zichtbaar naar hun zin (vooral Daniels).

Geniaal was het nergens en echt zwaar onder de indruk was ik nooit, maar de film is leuk. Niet veel meer, maar zeker niet minder.4 sterretjes.

Ik vind vooral het gekibbel tussen en het gedoe rondom de realiteitsbewuste filmpersonages nogal suf. Deed me niets. Verder is het best een leuk filmpje, maar verre van indrukwekkend.

Heerlijke film van Allen! Alweer!

Een best vermakelijke film, alleen heeft het teveel zwakheden. Het grootste probleem is dat ik in zowat iedere personage stukjes van Woody Allen tegenkom en dat de personages zelf nauwelijks een eigen personlijkheid lijken te hebben. Ze komen te slap, te ongeloofwaardig en identiteitsloos over. Ook de keuze voor 'slapstick'-muziek werkt niet. Op zich heeft de film potentie, maar het slaagt er niet in mijn aandacht vast te houden. Het laatste half uur krabbelt de film wat omhoog, wat het redt van een onvoldoende.

Gewoon een leuk filmpje. Mia Farrow vond ik wat eentoning en simpeltjes, maar dat lijkt me ook inherent aan haar karakter. Ik mocht haar desalniettemin wel. Leuke plotontwikkelingen ook . Ik kan altijd wel film over films waarderen en zeker als ze een vleugje fantasie-elementen bevatten. Tot slot kudo's voor de mooi vormgegegeven jaren '30-setting .

Goed.

Wat het vooral zo speciaal maakt zijn de filmscènes zelf. De personages die reageren op Tom en wat er in de cinema gebeurd. Enorm simpel toe te passen maar vond het erg goed overkomen.

Verder vond ik het hele 30s sfeertje erg gezellig overkomen. Raar dat deze niet bekender is.

3,5*

Het meest aantrekkelijke aan deze film vind ik de sublieme rol van Daniels! Ontwapenend en hartverwarmend hoe hij zijn personage van het witte doek tot leven brengt in real life! Enorm leuk gedaan en wat mij betreft echt de highlight van deze charmante film. Farrow heb ik het niet zo op, ze doet het naar behoren maar dat naieve nerveuze hou ik helemaal niet van. Gelukkig voor mij deed Allen zelf niet mee. Prima einde ook, altans na dat ik het even op me in heb laten werken wel.

Leuke vermakelijke en originele film!

Jeff Daniels speelt overtuigend in zijn dubbel-rol!, en door de vrij korte speelduur heeft de film geen last van langdradigheid of van pieken en dalen.

Kortom: Leuk vermakelijk filmpje die zeker nog wel eens op mijn scherm voorbij komt!

3,5 sterren.

Die Woody toch. Een beetje z'n personages van het doek tot leven wekken.

Eerste 15 minuten heb ik met lichte verbazing gekeken. Er wordt een achtergrondje geschetst en er worden volkomen oninteressante, lege personages geïntroduceerd. Vooral Danny Aiello als slechte echtgenoot is echt veel te simpel. Dit soort personen met hun relatieproblemen heeft Allen al vaak veel scherper neergezet. En waar blijft m'n komedie?

Na een kwartiertje stapt Tom uit het scherm en kan de film een beetje op gang komen. Leuk concept dat de rest van de film kan dragen en redelijk lollige scenes en dialogen oplevert. Gelukkig maar, want verder valt er vrijwel niks te beleven.

Concept houdt de film dus overeind en maakt het allemaal makkelijk kijkbaar, maar uiteindelijk vind ik het duidelijk een mindere Allen. Hier had een stuk meer ingezeten, en het had sowieso allemaal scherper gemoeten.

Wel mooi dat de personages zelf gaan zeuren over de debiele plotjes waar ze in gevangen zitten. Volgende keer dat ik een (klassieke) hollywoodfilm kijk, heb ik alvast medelijden met de personages.

2*

Een van de mindere Woody Allen-films die ik tot nu toe gezien heb. Jeff Daniels vond ik vooral een erg oncharismatische acteur en zijn rol vraagt duidelijk om een beetje charisma. Mia Farrow is het enige lichtpuntje van de film, ik vind haar altijd een erg leuke verschijning. Zo schattig en fragiel.

Het verhaal vond ik ook een van Woody's mindere scripts, een acteur die uit een film stapt. Gaap. Het leidde tot quasi-grappige situaties, maar ik vond er niet veel aan.

Oh, en ik miste Woody Allen zelf in deze film. Films waarin hij niet te zien is, zijn voor mij toch niet 'echte' Allens.

Allen's ode aan de magie van de cinema. Een wereld waarin ook ik als kijker graag eens in zou willen verdwijnen, dat de personages op het scherm in onze wereld willen rondlopen wist ik niet!

Wanneer dit in Allen's film gebeurt, brengt dit jammergenoeg (te)veel rompslomp met zich mee. Vond het een erg leuk basisgegeven, de nadruk ligt echter te weinig op de romantiek en de dialogen mist daarmee de schwung die zijn films kenmerken. Het blijft mij teveel hangen in gerommel omtrent de ontsnapping(en).

(Moest overigens wel even een paar keer knipperen eer dat ik doorhad dat het Mia Farrow was. Heb altijd nog die korte coupe in gedachten die ze in Rosermary's Baby droeg.)

Prachtige film. Ben het eens met alle positieve zaken die door 'the one ring' hier boven al zijn aangedragen. Daar dan nog bovenop: ik heb altijd erge moeite met regisseurs die op een zeer slechte manier met minimale middelen bepaalde zaken willen uitbeelden (zoals de duizelingen van de hoofdpersoon in Hitchcock's Vertigo). Allen vind altijd zeersimpele en elegeante oplossingen voor dergelijke zaken.Zoals ook hoe hij het uit beeld stappen van de acteur in beeld brengt. Heel simpel, zonder poespas. Het is niet nodig om dit ingewikkeld te maken (met sterretjes, ritsel of ruisgeluiden en al die bull-shit) dus doet hij dat ook niet. Een van mijn Allen-favoriten.

Klagende filmganger, na het incident waarbij Tom uit het doek is gestapt: I want what happened in the movie last week to happen this week; otherwise, what's life all about anyway?

Oo, wat een heerlijke film van Allen weer! De heerlijke jaren '30 sfeer komen helemaal tot leven. Naast deze heerlijke sfeer rust de film op een geweldig script, waar realiteit en film elkaar ontmoeten. Prachtig hoe hij het perfecte filmpersonage tot vlees maakt, waardoor een hardwerkend meisje haar grote liefde ontmoet. Naast hilarische dialogen zijn de keuzes en dilemma's fascinerend. Gaan we op in de magie van film, of blijven we met onze beide voeten op de grond in deze heel wat minder romantische en perfecte wereld? Met een prachtrol van Mia Farrow - die van mij soms wat minder mag piepen maar hier erg goed is - en de andere prachtige dubbelrol van Jeff Daniels is de film ook een heel lief, romantisch filmpje. Toch kan Allen het niet weerstaan om het zo mooi en romantsich te houden; Ze kiest voor realiteit maar dat wordt niet beloond. Er bestaat geen grote liefde in deze wereld, alleen jezelf. Toch vindt ze haar troost in... Film!

4,0*

Moest niemand bij deze film aan Fellini's Nights of Cabiria denken?

Wat een mooie poster! En het plot spreekt me ook zeer aan, ik heb altijd al een zwak gehad voor films die over films gaan. Deze moet ik zien.

Het creatieve, frisse schrijfwerk van Allen kan redelijk goed verbergen dat The Purple Rose of Cairo in de eerste plaats een 'one-gag' film is. Charmant, maar de materie wordt net iets te kluchtig gebracht om echt interessant of diepgaand te zijn.

Allen heeft voor deze film goed naar Felline gekeken. Een erg leuke film en verdient dan ook niet voor niks een dikke 4*. Prachtig emotioneel sprookje.

Fijn luchtig filmpje. Farrow is leuk als grijs muisje en Daniels charmant als weggelopen filmpersonage. Lang zal deze niet blijven hangen, maar hij kijkt heerlijk weg. Groot pluspunt van veel Woody Allen-films is de speelduur.