The Purple Rose of Cairo (1985)

Heerlijke film, wederom van Woody Allen. Als het zo doorgaat wordt ik nog fan van de man.

The Purple Rose is niet de eerste of de laatste lofzang op de cinema, maar wel een van de leukste. De film is een ode aan de escapistische kant van films, wat volgens mij best uniek is, want doorgaans worden vooral de artistieke kwaliteiten van een film de hemel ingeprezen. Wat dat betrefd deed deze film me wat aan Sullivan's Travels denken (ik moet zelfs toegeven deze film leuker te vinden, maar dat mag je beslist niet verder vertellen). Opvallend genoeg is ook de type humor hetzelfde. De film gaat over een film uit de jaren '30 en als het personage eenmaal uit het doek stapt speelt Daniels hem dan ook zoals een acteur uit een tweederangs film uit de jaren '30 dat zou doen.

Het mooie is dat Allen de gehele film iets nostalgisch meegeeft. Ondanks het gebruik van kleur, verwijzingen naar seks en het zelfbewuste karakter van de film voelt het aan alsof het in de jaren '30 gemaakt had kunnen zijn. De bijrolletjes die in de film voorkomen hebben iets weg van de typetjes die ook in de films van Capra en Sturges te vinden zijn.

Geweldig gevonden is ook dat de acteurs op het witte doek hun draai ineens kwijtraken als het personage van Daniels (een bijrol nota bene, wat steeds benadrukt wordt) ineens van het scherm stapt. De discussies die hun beginnen te voeren met de producenten en de mensen in de zaal zijn bijzonder leuk en dan ook weer typisch Allen. Ik moest ook erg lachen toen een bezoeker "sst" riep naar een aantal bezoekers die klaagden over het weglopen van de acteur.

Het einde voelde aanvankelijk wat raar aan. Het lag meer in de lijn van verwachting dat Farrow (die trouwens erg goed speelt) zou eindigen met een ware geliefde. Dit blijft uit. Of toch niet? De laatste scène is schitterend laat zien dat Farrow haar echte liefde nog niet verloren is: de films zelf. Heel mooi uitgebeeld. Helaas ziet niet iedereen een happy end hierin, getuige deze twee berichten bij IMDB:

In an interview in Esquire, Woody Allen was asked why he didn't make a happy ending to the film. Allen replied, "That *was* the happy ending."

After this film was previewed, word got back to Woody Allen that if he just changed his ending, he could have a big hit. Allen declined, saying that the ending is one of the reasons he made the film.

Ik kan alleen maar respect hebben voor Allen's keuze. Een conventioneel happy end had niet per se beter hoeven zijn.

4* voor deze prachtige film. De waardering hier op de site is relatief laag, maar ik lees niets negatiefs. Iemand een verklaring?

Heb eigenlijk niet zo echt genoten van deze film.

De Woody Allen stijl is me nochtans best bekend en geaprecieerd.

Maar deze keer niet. Zo zie je maar.

Mia Farrow is een prachtige actrice en ze spreekt precies als Woody.

Mooie film van Allen en goddank zag hij geen ruimte zichzelf een rol toe te bedelen. the Purple Rose of Cairo is een mooi pleidooi voor liefde voor de film (wat ik ondertussen dus ook heb; net als veel mensen hier) en zijn helende kracht. De acteurs zijn goed op hun plek en hebben het zichtbaar naar hun zin (vooral Daniels).

Geniaal was het nergens en echt zwaar onder de indruk was ik nooit, maar de film is leuk. Niet veel meer, maar zeker niet minder.4 sterretjes.

Gewoon een leuk filmpje. Mia Farrow vond ik wat eentoning en simpeltjes, maar dat lijkt me ook inherent aan haar karakter. Ik mocht haar desalniettemin wel. Leuke plotontwikkelingen ook . Ik kan altijd wel film over films waarderen en zeker als ze een vleugje fantasie-elementen bevatten. Tot slot kudo's voor de mooi vormgegegeven jaren '30-setting .

Goed.

Wat het vooral zo speciaal maakt zijn de filmscènes zelf. De personages die reageren op Tom en wat er in de cinema gebeurd. Enorm simpel toe te passen maar vond het erg goed overkomen.

Verder vond ik het hele 30s sfeertje erg gezellig overkomen. Raar dat deze niet bekender is.

3,5*

Een van de mindere Woody Allen-films die ik tot nu toe gezien heb. Jeff Daniels vond ik vooral een erg oncharismatische acteur en zijn rol vraagt duidelijk om een beetje charisma. Mia Farrow is het enige lichtpuntje van de film, ik vind haar altijd een erg leuke verschijning. Zo schattig en fragiel.

Het verhaal vond ik ook een van Woody's mindere scripts, een acteur die uit een film stapt. Gaap. Het leidde tot quasi-grappige situaties, maar ik vond er niet veel aan.

Oh, en ik miste Woody Allen zelf in deze film. Films waarin hij niet te zien is, zijn voor mij toch niet 'echte' Allens.

Allen heeft voor deze film goed naar Felline gekeken. Een erg leuke film en verdient dan ook niet voor niks een dikke 4*. Prachtig emotioneel sprookje.

Fijn luchtig filmpje. Farrow is leuk als grijs muisje en Daniels charmant als weggelopen filmpersonage. Lang zal deze niet blijven hangen, maar hij kijkt heerlijk weg. Groot pluspunt van veel Woody Allen-films is de speelduur.

Uiteraard wel mooi gevonden. Een hoofdrolspeler die uit de film stapt. Toch kon deze film mij niet boeien en dat ligt voor het grootste gedeelte aan Cecilia, wiens naïviteit mij erg tegenstond. Ik ben zowiezo niet zo gecharmeerd van de actrice Mia Farrow. Ik vond de dialogen met Tom Baxter ook erg flauw. Daarentegen vond ik het gedeelte van de cast van The Purple Rose...die hun verontwaardiging toonden omdat die Tom zo maar uit de film gestapt was zodat zij niet meer verder konden en als het ware in de film gevangen zaten, zeer komisch. Het redt de film enigszins, maar het neemt niet weg dat ik dit toch een van de mindere Woody Allen films vind, ondanks dat Woody er zelf niet in meespeelde.

3,0*

Een leuke film van Woody Allen met een origineel verhaal.

Het voelt ook erg verfrissend om eens een Allen te zien zonder een neurotische hoofdrolspeler in de vorm van Allen zelf, of iemand die voor hem door zou kunnen gaan. Nee, Allen maakt een keer een film, waarmee hij wil aantonen dat hij erg veel liefde voor de cinema zelf kent. Dat brengt hij in deze Purple Rose of Cairo op een mooie manier naar voren.

Mia Farrow speelt een goede hoofdrol, maar kan niet tippen aan Jeff Daniels, die zijn dubbelrol bijna perfect weet in te vullen. Het leukst vond ik eigenlijk nog de acteurs op het witte doek zelf. Niet alleen is het leuk, dat ze ineens gaan praten en discussiëren met de mensen in de bioscoop, maar ook de dialogen die daarbij gebruikt worden zijn grappig. Bijvoorbeeld de vrouw, die de hele tijd zegt dat de rol die Daniels speelt maar een bijrolletje is, waardoor Daniels iedere keer weer geërgerd reageert. Die momenten wisten toch iedere keer weer voor een glimlach bij mij te zorgen.

Het einde was ook wel mooi. Ik was al benieuwd hoe het zou eindigen, maar Allen weet dat erg mooi te doen, waarbij de liefde voor cinema nogmaals op een fraaie wijze naar voren komt.

3,5*

Heb recent een box gekocht met Woody Allen-films en van deze Purple Rose of Cairo verwachtte ik het meest. Was trouwens ook één van de redenen van de aankoop. Op papier lijkt het dan ook wel ja, de perfecte film. Het plot leent er zich toe om het tot een magische 82 minuten te schoppen.

De intro begint dan wel nog zo fabelachtig, maar daarna haalt de film nergens nog het niveau dat ik verwachtte. Te veel zaken zijn te gewoontjes; met de dialogen op kop. Maar bij enkele momenten raakt het je en meestal is het gewoonweg slap. De humor die erin werd gestopt kon ik ook niet appreciëren (ja behalve 1 of 2 momenten misschien).

Wel een dikke pluim voor Mia Farrow, die Purple Rose naar een hoger niveau tilt. Echt een knappe prestatie van haar. Goede film, maar maakt mijn (te hoge) verwachtingen helaas niet waar..

I'm warning you, that's Communist talk!

Van The Purple Rose of Cairo heb ik altijd een zekere verwachting gehad. Naar het schijnt liet regisseur Woody Allen zich inspireren door onder andere Buster Keaton's Sherlock Jr. (hoewel niet mijn favoriete Keaton, is het toch wel de acteur op zijn best) en bovendien ook nog door Hellzapoppin', een komedie met een heerlijk moordend tempo. Ik ben dan ook nog eens fan van dit soort films over film en op papier leek The Purple Rose of Cairo een serieuze hit te worden.

Wat dus niet het geval bleek te zijn. Ik vind dit zelfs bijna de slechtste Allen die ik tot nu toe ben tegen gekomen (zit ondertussen aan 19 geziene films en enkel Match Point stelde me nog meer teleur) en dat is vooral vanwege een erg povere cast. Mia Farrow zou in 1982 voor een Razzie genomineerd worden vanwege haar eerste samenwerking met Allen in A Midsummer Night's Sex Comedy, maar hier is ze veel slechter. Vooral doordat de chemie met Jeff Daniels nagenoeg onbestaande is en dat dat eigenlijk gewoon een erg vervelende acteur is. Gelukkig is er nog de altijd degelijke Danny Aiello die de meubelen nog wat weet te redden. Voor de rest nog een paar Allen regulars zoals Stephanie Farrow die net zoals in Zelig (en in het echte leven uiteraard) de zus van Mia Farrow mag spelen en Dianne Wiest die nog een erg leuk momentje heeft als dame van lichte zeden.

Het uitgangspunt is dan ook de grootste kracht van deze The Purple Rose of Cairo. Best wat leuke ideetjes zoals de acteurs in de film zelf die niet meer weten wat ze moeten doen nadat een bijrol erin geslaagd is om van het scherm te verdwijnen, maar het mooiste moment zit hem eigenlijk in het einde. Het lukt Cecilia om Tom te overtuigen om terug in de film te stappen en nadat ze vruchteloos staat te wachten op Gil besluit ze naar een nieuwe film te gaan zien. Je zou verwachten dat ze eindigt met ofwel Tom ofwel Gil, maar haar echte liefde blijkt de cinema te zijn. Toch nog een happy end en eigenlijk bijna het enige moment dat Farrow echt weet te overtuigen. Zie eigenlijk liever ook Allen zelf meespelen in zijn films precies.

Neen, verbazingwekkend genoeg was dit niets voor mij. Misschien ben ik de afgelopen maanden wat verwend geweest met de Woody Allen films (2x 4* en 3x 3,5*) maar The Purple Rose of Cairo is met uitzondering van zijn uitgangspunt één van de zwakste Allen films. Grootste stoorfactor is ongetwijfeld Jeff Daniels.

2*

Woody Allen doet waar hij goed in is: iets ernstigs zeggen met humor en absurditeit. Cecilia (Mia Farrow) is een serveerster met een kleurloos bestaan. De Grote Depressie is bezig en ze is getrouwd met een luie hufter. Omdat ze het cynisme van de realiteit niet meer aankan, geeft ze zich over aan escapisme. In de droomwereld van de bioscoop vindt ze de gelukkige momenten waar het haar anders aan ontbreekt. De draak wordt gestoken met de magie van het witte doek, maar ook met het gebrek aan magie in het dagelijkse leven.

Jeff Daniels speelt een geweldige dubbelrol. Als held met tropenhelm en simpele idealen mist hij elke realiteitszin; hij is te goed voor deze wereld. Als acteur is hij een schijnheilige en onuitstaanbare arrivist. Cecilia's zus wordt gespeeld door Stephanie Farrow, ook in het echte leven zijn dat zussen.

De tijdgeest van de jaren '30 is goed weergegeven, met aandacht voor de toenmalige ontspanningscultuur. Zo komen ze in een funhouse en hangen er reclameaffiches voor strips (funnies). The Purple Rose of Caïro uit 1935 heeft een onlogische plot: het begint als avontuur aan de Nijl, maar gaat verder als romance in New York. Naar die purperen roos zoekt allang niemand meer.

Het gegeven is op zich wel geinig, jammer alleen dat de film verder nooit echt leuk wordt. Een hoop tamtam om niets die me ook niet wist te boeien. Sfeertje en aankleding zijn wel oké maar dat is het dan ook waardoor zelfs die weinige 82 minuten nogal lang aanvoelden. 1,5*.