Yôkai Hyaku Monogatari (1968)

Een teleurstellende film van Zatoichi-veteraan Yasuda, die vooral vreselijk wisselvallig is. Ja, er zijn hele leuke stukjes die de film nog nét de moeite maken, vooral (of eigenlijk alleen) die met de Yokai (de film mikt hier met name op grappige effecten), maar mijn heer: er zijn stukken die niet om doorheen te komen zijn. De eerste twintig minuten bijvoorbeeld zijn ongelofelijk praterig, langdradig en het geheel is doorspekt met "komische" noten, waarvan je tenen omhoog krullen. Dan veer je even op mijn een oud spookverhaal met vervloekte Koi (ik dacht trouwens dat karpers sowieso oneetbaar waren), maar na een Yokai-intermezzo vervolgt de film weer met een heel tergend stuk, tot de volgende Yokai. Enz...

Uit op blu ray bij Arrow, samen met Miike’s versie.

Deze Japanse fantasy horror had ook zomaar in de All the haunts are ours box kunnen zitten, maar is door Arrow uitgebracht in de Yokai monsters box (samen met het meesterwerkje van Miike)

Het is een leuke vertelling over een dorpje dat uitgebuit wordt, maar te hulp wordt geschoten door geesten. Het moet even op gang komen, maar de laatste 20 minuten zijn erg leuk. Lekker kort ook.

Krappe 3,5

Aangezien mijn subgenres toch niet meer synchroon lopen, en de complete goddeloosheid en chaos daarmee toe heeft geslagen in de horrorchallenge, kan ik net zo goed nog wat ongeplande meuk aanzwengelen. Ik wilde nog een paar titels zien van de lijst Galloway's Samurai Film Handbook & Companion, en daar bleken ook twee horrorfilms op te staan. Yokai Monsters: 100 Monsters was de eerste. De monsters zijn zo kneuterig dat het de moeite waard wordt, maar spannend is het allesbehalve.

2,8*

Een dorp wordt geterroriseerd door wat gewetenloze bandieten en krijgt even later de toorn van wat bosgeesten over zich. Die Middeleeuwse Japanse setting is steeds wel interessant om te zien, vaak minstens even meedogenloos als zoals we dat bij ons destijds gewoon waren. Alleen lekker stijlvol, zeker het interieur en de kledij van de hoger geplaatsen.

Op de horror of de "boeh-elementen" is het toch wachten tot het helemaal losbarst in de laatste twintig minuten. Voorheen veel gepalaver en slechts minimale tussenkomsten van wat een geest zou kunnen voorstellen. Beetje goedkoop allemaal, soms ook eerder lachwekkend dan eng. Die éénogige kegel met lange tong, serieus?

Eerder fantasy dan echt horror, niet geweldig allemaal, maar kom, Japanse films zijn nooit te versmaden.