Una sull'Altra (1969)

Voorganger van Fulci's meesterwerk A Lizard in a Woman's Skin met wat thema's uit Les Diaboliques en (in mindere mate) Vertigo.

Grotendeels een soort van ero-thriller (nog niet zo'n heel obligaat genre in 1969) tot de bizarre plotwending aan het eind van de film.

Redelijk groovy sixties-achtig, onderhoudend maar niet over de hele linie ijzersterk, al is het hele complot lekker ingewikkeld.

De van de latere Fulci bekende gore is hier beperkt tot een lekker rottend lijk.

Deze Fulci was aan mijn aandacht ontglipt, maar dankzij Netflix heb ik deze film alsnog kunnen zien.

Meer 60s wordt het niet.

Een mysterieus verhaal met de mooie Marisa Mell.

Het is zo'n typisch gekunstelde film uit zijn tijd, met overdreven symboliek en stylering.

Tegenwoordig zouden ze hier script doctors voor inhuren om de rauwe randjes en plotholes er uit te halen, maar juist dat ongepolijste heeft z'n charme.

Bij al dit soort films blijkt telkens maar weer eens dat niemand in Hitchcock zijn schaduw kan staan.

Toch is dit wel een leuke film om te zien. Heel apart hoe deze film in alles Europees aandoet, waarbij je bijna gaat denken dat San Fransisco een Italiaanse havenstad is. Maar het komt natuurlijk ook mede door de Italiaanse dub.

Fijne film toch wel zo worden ze niet meer gemaakt. Mooie dame ook die Marisa Mell en wat een knotsgekke ontknoping.

Echt goed is het allemaal niet maar wel zeer vermakelijk.

Mooie film die terug te vinden is in allerlei giallo lijstjes. Voor mij hangt er sowieso toch een grote noir invloed over. De plot is complex, veel aandacht voor clair obscur belichting, broeierige jazzy soundtrack, Jean Sorel wiens moraal onduidelijk is, en ja er is een femme fatale in het spel. Hitchcock en meer bepaald Vertigo kwamen ook op in mijn gedachten. En blijkbaar is er voor Vertigo en deze film teruggegrepen naar hetzelfde bronnenmateriaal al is de uitwerking wel anders. Prima acteerprestaties van Jean Sorel en Marisa Mell. Ook nog eens genieten van de shoots op locatie o.a. in San Francisco en de gaskamer van de gevangenis van San Quentin. Kleine topper.

1969, flower power, vrijheid van seksualiteit en list en bedrog zijn de elementen die zich in San Francisco in deze film afspelen. Mooie kleding en zeer melodieuze muziek maken het geheel af qua stijlelement. De film zelf is problematiek in de relationele sfeer, waarbij niets is wat 't in eerste instantie lijkt. De finale is goed bedacht en uitgewerkt. Het kernwoord is: Aandacht. Voor die tijd goed opgebouwd en goed geschoten scènes. Italianen beheersten dit soort films, neigt naar giallo, uitstekend.