Caroline Chérie (1951)

Ze bestonden al maar waren helaas zeldzaam : films die ons vergastten op...blote tieten ! . Ja, dat lezen jullie goed. Deze film tracteert ons op wat - nog bescheiden- boobflashes, en wel van een piepjonge Martine Carol , hier misschien lekkerder dan ooit. Hier opdravend als de eponieme heldin, in een verfilming van een pulproman van ene Saint- Laurent ( sic ). Het werd een gigantisch schandaalsucces en trok wereldwijd miljoenen naar de bios, in FR alleen al 3 miljoen. Er moeten hier dus mensen zijn die dit hebben gezien ..weten jullie daar nog iets van ? Nou ja, die boobs dus ongetwijfeld.

Na een kwartier zien we tot onze blijde verbazing hoe de net 16 jarige heldin vergeet haar tepel te bedekken nadat ze off screen sex heeft gehad met haar Grote- en kersverse !- Liefde Gaston/ Dacqmine, dit terwijl god via een fresco op het plafond minzaam toekijkt...deze goddeloosheid wordt op het eind nog eens en explicieter herhaald, priesters , dominees en andere perverten spraken dan ook een banvloek uit over iedereen die aan de film had meegewerkt, er naar had gekeken of dit ook maar van plan was. Baten deed het niet.

Dat was nog niet alle vuiligheid : de brave burgers zagen na een uur hoe de volstrekt amorele heldin- in de schaduw en in silhouet, dat wel- geheel naakt gaat en vervolgens na een nachtjapon te hebben aangetrokken in bed kruipt bij....een andere chick ! Maar dat was een gevalletje overmacht, natuurlijk. Camphoogtepunt echter tegen het eind : Carol heeft zich vermomd als jongetje om te ontsnappen aan perverten ( ze was all off screen verkracht eerder in de film ) en wordt aangehouden door een stel chouans. Ze wordt naar hun leider Cressoy gevoerd, beweert dan dat ze toch een meisje is. Cressoy chekt dit ter plekke door met een sabel haar knopen open te snijden, en lo and behold : een boobflash ! Van 1 seconde, maar genoeg schijnbaar om het uitgehongerde publiek in extase te brengen.

Anno nu echter is dit een soort brave voorloper van Angelique met gelijkaardige verwikkelingen, en vooral met een speelduur van 140 minuten veel te lang- ondanks de gigantische hoeveelheid aan gebeurtenissen. Die dan ook nog aan mekaar werden geluld door een soort doodgraver zo te horen, met wat pogingen tot ironie.

Het scenario werd trouwens geschreven door de gerenommeerde auteur Jean Anouilh. Regisseur Pottier was een genrexpert en kwijtte zich hier schijnbaar zo goed van zijn taak dat hij kort hierop het vervolg une caprice de Caroline Chérie met Carol mocht schieten, ook al een kassucces. Later kwam nog le fils de CC met BB, dat hier echter niets mee te maken heeft.