Somersault (2004)

Voelde mij als kijker iemand die warm onthaald werd om deze personages dieper te leren kennen. Heidi's karakter is hoe dan ook vrij toegankelijk, met die overstap naar volwassenheid, die veel van haar handelingen verklaren. Terwijl het verhaal toch vooral wat minder interressant is, met een nogal voortgekauwd verhaal eigenlijk. Maar een troef hierbij is naast de zeer goede karakters, het dromerige, licht poetisch bedoelde gedeelte. We zien een hoop mooie shots waarin bladeren voorbij dwarrelen, Heidi's haast kinderwonderlijke aanraking met allerlei voorwerpen; van een duikbril tot weet ik veel wat. Sommige montages van dit soort taferelen worden begeleidt door een zeer fijne ambient score van Decoddering.

Dit klinkt wellicht precies zo aardig als Goodfella het hierboven beschrijft, maar het bleef mij toch wel zeer bij. Misschien later nog verhoging naar 4 sterren

Somersault heeft thematisch wel wat overeenkomsten met Diep. Het grote verschil is dat het beide totaal verschillende meisjes zijn en van een andere leeftijd.

Het is een mooi en sfeervol portret van een meisje dat op weg is naar volwassenheid, maar vooral nog kind is.

Ze smacht naar aandacht en liefde, maar ze ontmoet vooral onbegrip en afgunst. Ze probeert contact te krijgen via goedkope sex, maar komt steeds bedrogen uit.

Ik vind het script origineel en de psychologische diepgang van de personages goed en geloofwaardig. Wel vind ik het jammer dat dit weer een film is vol met stereotype

zuipende en hufterige no-brain jongens. Het zijn bijrollen, maar toch.

Cate Shortland experimenteert met allerlei beeldvormen; wazige beelden, kleurlensen etc. De stijl komt op mij een beetje te rommelig over, maar er zitten soms erg mooie beelden tussen. Scenes lopen soms erg abrupt in elkaar over. Ik spoelde de film een paar keer even een stukje terug om te zien of ik niks gemist had. 'De stijl van de film is wat inconsistent.

Op IMDb staat dat er 7 jaar over de film gedaan is. Ik vraag me af hoe lang de draaiperiode was. Abbie Cornish moet voor 16 doorgaan. Ze oogt minimaal 2 jaar ouder. Abbie Cornish is 22 als de film uit komt.

Typisch.

Na een goed uurtje weet je het gewoon zeker. Deze film is geregisseerd door een vrouw. Het zit verdoken in de muziek, de beelden, de personages, het sfeertje in z'n geheel. Maar vooral in het gebruik van naakt. Geen mannelijk regisseur die hier mee wegkomt zonder van een hoop vuiligheid beschuldigd te worden. Daarbij ziet Cornish er nog best jong uit.

Het sfeertje zit wel lekker, Shortland weet mooi de prachtige soundtrack aan de beelden te koppelen. De film voelt als een mooi geheel, erg consistent en logisch. Hoewel ze het gestileerde nog iets mag doordrijven, nu hangt het soms net teveel op het randje.

Waar de film wat hapert is het banale vertelseltje. Hoewel de personages stuk voor stuk boeiend waren was er in het geheel weinig emotionele binding, toch wel belangrijk voor een film als deze. Het wordt dan ook nergens echt dramatisch of zwaar. 't Is een relaas van een meisje in haar puberteit die wat vreemd doet en twee keer echt over de schreef gaat. Maar zonder enig gevaar van ernstige gevolgen.

Film zweeft tussen de 3.5* en 4.0*, maar hou het toch bij 3.5*, ondanks de mooie beelden, de fijne soundtrack en het fantastisch acteerwerk van Cornish. Een actrice die in meer films mag meespelen. Erg naturel, weinig schroom maar stijlvol.

3.5* dus, fijn tussendoortje.

Mooi en ingetogen film over de tiener Heidi, dat op een mooie wijze vertolkt wordt door leuke Cornish.

Heidi is een tiener dat niet weet wat ze wilt, dat maakt de film best interessant om te zien. De omgevingen zijn boeiend en het gezweef van Heidi door de prachtige natuur(mooie shots van de bladeren) geeft de film een lekker sfeertje mee, ook ondersteund door de rustige muziek dat je kalmeert en je eigenlijk in de juiste gemoedstoestand van de film weet te brengen.

Toch wel raar om te zien dat Worthington hier een prima acteur is, hij speelt de vlam van Heidi die aan de buitenkant heel hard oogt, maar eigenlijk best warm van binnen is. Net zoals Heidi moet hij ook een paar dingen op een rijtje zetten.

Jammer dat Worthington tegenwoordig zo'n genre acteur is geworden voor hersenloze blockbusters. Hier laat hij toch zien dat hij veel meer in zijn mars heeft.

Goed regiedebuut van Shortland, dat de film een eigen identiteit weet mee te geven en een lekker zweverige sfeer daarmee creëert.

3,5*

Somersault zit in het zelfde vaarwater als gelijkaardige films zoals Lilya 4-ever, Meisje, Thirteen, Rosetta, Bo, ... en als je verder kijkt Summer of love, Fucking Amal en Waterlellies. Films met een (of meerdere) puberende tiener die op zoek is naar zichzelf. Soms werkt dat in de film, soms weer niet. Hier dus niet. De film mist enige spoor en kan nergens de nodige sfeer maken. Visuele zaken als bijvoorbeeld het leven door een roze skibril liggen er iets te dik op om nog aangrijpend te zijn. Ik had pas het laatste kwartier het gevoel dat eindelijk de echte emoties boven kwamen. Jammer dat ik daar zo lang moest op wachten. Een misser.

De innemende Abbie Cornish draagt de film moeiteloos en krijgt daarbij bovendien sterk tegenspel van Damian de Montemas. Bijgestaan door de fraaie fotografie en sferische muziek levert dat een fijn filmpje op. Knap ook dat het juiste tempo is gevonden. Neemt de tijd om de relatie tussen Joe en Heide te laten ontvouwen, maar bevat vaart genoeg om je op het uitzendtijdstip van gisteravond niet in slaap te wiegen

Nergens groots, maar daar zit ik ook zelden op te wachten.

Er gebeurt niet veel in dit sobere drama over een van huis weggelopen 16-jarig meisje (Abbie Cornish) die in het australische Jindabyne op eigen benen probeert te staan. Gelukkig wordt er uitstekend gespeeld, vooral door de aantrekkelijke Cornish en een nog jonge Sam Worthington. Met de sfeertekening zit het ook wel goed. Hier en daar wellicht een beetje te arty-farty, maar gaandeweg is de film toch best onderhoudend, met goed uitgewerkte personages.

Heb met dit thema van jongeren, die om welke redenen ook, het ouderlijk huis ontvluchten en heel wat ervaringen opdoen, al wel betere films gezien.

Abbie Cornish zit wel goed in haar rol maar het geheel overtuigt toch niet erg en slaagt er niet in de kijker hechte beleving te bezorgen of echt te raken.

Maar weer eens een meisjes-coming-of-age-verhaal .... degelijk gemaakt, maar weinig verrassend. Heidi loopt weg van huis als haar moeder haar in bed betrapt met de vriend van moeders en dan vlucht ze naar het jongeren-ski-resort Jindabyne.

Blauwfilters voor de sombere scenes, groffee korrel in de clubscenes, we zagen beter in het genre, mischien voor jongere pubermeiden nog wel interessant.

Fraai doch rauw coming of age verhaal over een pubermeid die op eigen houtje vlucht naar een resort... Vol schaamte omdat ze is betrapt met de vriend van haar moeder... althans... je kon de wroeging wel een beetje voelen. Vervolgens is de film een samenloop van momenten dat ze worstelt tussen verlangen en zelfstandigheid... en de uiteindelijke band met Joe.

De relatie tussen Joe en Heidi... Hoe graag je het ook zou willen zien... is helaas niet bepaald stabiel en een betoverend gevoel zal je er ook absoluut niet bij krijgen. Je zou denken dat Joe een beetje de redder in kwestie is... maar Heidi heeft nog altijd wel andere dingen aan haar hoofd en blijft vluchten... Ze komt uiteindelijk terecht in een Motel...

Ja... wat kan je eigenlijk verder over het verhaal zeggen? Het is eerder een observatie waarbij je de rest bijna zelf in mag gaan vullen met wat er in Heidi speelt op de momenten. Het probleem was soms dat het een beetje chaotisch en van de hak op de tak ging, waarbij ik het medeleven niet altijd goed kon bereiken. De beelden van het besneeuwde landschap en de kleurenfilters zorgen echter wel voor een koud en uitzichtloos sfeertje... met toch wel een beetje licht aan het einde van de tunnel.

3,5*