Bullets over Broadway (1994)

Best lollig. Duidelijk één van de vele Woody Allen tussendoortjes, maar het leuke daaran is dat die 9 van de 10 keer nog tig keer leuker zijn dan de standaard meuk.

3,5*

Geestige film, die het toch vooral van de personages en de vertolkingen moet hebben. Chazz Palminteri, Jim Broadbent en Jack Warden waren vooral lekker op dreef. Het plot had hier en daar ook een paar erg geinige momenten, maar echt hoogstaand vond ik het jammer genoeg nergens worden. Gewoon erg aardig, niets meer en niets minder.

3 sterren.

Op verschillende momenten een leuke film. Toch miste ik de typische Woody Allen momenten, en scherpe dialogen. Ook een aantal karakters wisten mij bijzonder te irriteren. Verder is het hele uitgangspunt van de film nogal onzinnig. Op basis van deze woorden is het misschien moeilijk te geloven, maar ik heb me wel vermaakt.

"Let's say there was a burning building and you could rush in and you could save only one thing: either the last known copy of Shakespeare's plays or some anonymous human being. What would you do?"

Toen deze uitspraak aan het begin van de film gedaan werd had ik eigenlijk moeten vermoeden dat de film deze hypothese op een bepaalde wijze in de praktijk zou brengen. Het is een film over hoe ver je mag gaan voor kunst. Bullets over Broadway is een ietwat cynischere film van Woody Allen, maar het wordt constant komisch gehouden. Wie anders zou een film over kunst maken waarin de oorspronkelijke kunstenaar uiteindelijk zijn kunstenaarsschap opgeeft en een maffiahitman zichzelf ontpopt als een ware kunstenaar die alles doet voor zijn werk?

Ik vind het persoonlijk een van de beste films die ik tot nu toe van Allen zag. Het verhaal is geweldig, de dialogen zijn zoals alleen Allen ze op zijn beste momenten kan schrijven en de personages werken allemaal. Het acteerwerk is fenomenaal, met een heerlijk irritante Jennifer Tilly (in een rol vergelijkbaar met Jean Hagen in Singin' in the Rain), een a-typisch gecaste Dianne Wiest (ook vergelijkbaar met een klassieke rol, namelijk Norma Desmond uit Sunset Blvd.) en Chazz Palminteri die de bijna onmogelijke taak volbrengt om een lompe gangster met een bezielde artiest te combineren.

Een geweldige film dus. Gigantisch ondergewaardeert. Ik heb er in ieder geval van genoten!
4,5*

Geniale klucht.

1e ziening van Bullets over Broadway.

Lekkere voice-over, prachtige personages, hilariteit alom, geschmier van het hoogste niveau. Heerlijk!

Onderwerpkeuze is goed, balans tussen geschifte en meer ingetogen personages is goed, uitwerking is goed.

Ik heb vooral erg genoten van het maffiose element in de film, dikke Vinny, Paulie Walnuts uit de Sopranos, uiteraard Cheech en niet te vergeten het uitschot-vriendinnetje van de boss, hoe heet ze ook weer, zij is eigenlijk wel het mooiste figuur uit de f.

Niets aan te merken op deze Allen-pur sang.

Gezellige film, die vooral in gang gezet wordt door de aculturele bodyguard die John Cusack eens eventjes vertelt hoe hij van zijn toneelstuk een succesverhaal kan maken. De irriterende, bij vlagen volkomen hysterische vrouwenkarakters waren ook goed te doorstaan, al zijn sommige stemgeluiden niet geschikt voor mensen die al snel vatbaar zijn voor stekende koppijn . Tegen het eind was de fut er wel uit.

Leuke vermakelijk Woody Allen film met een sterke sfeer!

De rol van John Cusack vond ik erg leuk gedaan, inderdaad wel wat Woody invloeden maar hier stoorde ik mij helemaal niet aan, ga hem steeds meer waarderen in films.

Ook de rol van Chazz Palminteri vond ik zeer goed gecast, die rol is hem gewoon op het lijf geschreven lijkt het wel.

Voor de rest kijkt de film gewoon lekker weg maar wordt nergens echt bijzonder of beter dan andere Woody Allen films, gewoon een gemiddelde Woody Allen film waar ik weinig op aan te merken heb maar ik het ook niet het beste werk van Woody Allen vind.

3,5 sterren voor nu, zat te twijfelen aan een 4 maar daar moet ik de film nog een keer voor bekijken

Fantastisch!

Het is altijd een fijn gevoel om een regisseursoeuvre af te struinen en dan compleet verrast te worden door een film, zodat je eindelijk een van zijn films onder je eigen persoonlijke favorieten mag scharen!

Woody Allen is een bevooroordeeld persoon en soms leidt dat tot hilarische taferelen zoals hier. Deze keer wordt zijn alter ego vertolkt door een andere acteur maar minstens zo succesvol. Als de repetities op het punt van beginnen staan, zijn wij getuigen van de kennismakingsperikelen tussen de regisseur en zijn cast. Prachtig hoe de regisseur zijn topacteurs ontvangt met alle egards en duur taalgebruik om vervolgens geconfronteerd te worden met een non talent, omdat hij een compromis op zijn artistieke vrijheid toe heeft moeten staan om zijn financiers tevreden te stellen.

Het compromis wordt geweldig vormgegeven door de onvrede over het compromis aan weerszijden te belichten. Eigenlijk is niemand tevreden met het compromis en begint zelfs een uitgebluste actrice met lichte tegenzin aan haar nieuwe project. De vele repetities zijn zeer komisch om te volgen, temeer omdat de regisseur gadegeslagen wordt door alles en iedereen met alle gevolgen van dien.

Sowieso, magnifiek als iedereen zich met de keuzes van de regisseur gaat bemoeien ( dank u bevooroordeelde regisseur, alles wordt nu pas echt dik aangezet en omgetoverd in goud! ). En de voice - over is ook voortreffelijk op dreef, met name als hij rept over een uiterst gedisciplineerde acteur, die terstond alles van de eettafel afsnaait.

Ondertussen liggen er nog meer intriges op de loer, kent het verhaal een bijzonder verloop en heb ik dubbel gelegen bij de stiekeme onderonsjes tussen de regisseur en Helen Sinclair. Hilarisch hoe gemakkelijk zij hem wist te bespelen met haar poëtische/cryptische taalgebruik.

De film heeft ook onmiskenbaar wat weg van enkele jaren `50 films maar beschikt over genoeg pit, eigengereidheid en zelfspot om niet alleen maar in de schaduw te staan van een paar samenraapsels uit de jaren `50. Woody Allen entertaint zijn publiek voor meer dan 100% en spaart niemand in deze film. Het zijn niet alleen de simpele mensen waarop hij afgeeft, de belachelijke denkwijzen en gebruiken van de zelfverklaarde elite worden ook op zeer komische wijze uitgebeeld.

Ga, beminnelijke schorpioen!........Woody Allen `s beste film! Geen twijfel mogelijk! Een dikke 4,5*

She's perky all right. She makes you want to sneak up behind her with a pillow and suffocate her

Het was bij Woody Allen's recentste film, To Rome with Love, dat me eigenlijk opviel dat ik enkel bekend was met zijn films vanaf 2005. Het was rond dat jaartal dat ik me begon te interesseren in zijn films en ik pakte meestal zijn nieuwste creaties mee in de cinema. Ik las echter bijzonder vaak dat Allen vroeger toch nog beter was en vermits ik zijn nieuwste films (Vicky Christina Barcelona en Midnight in Paris bijvoorbeeld) erg te pruimen vind, wou ik wel eens op zoek gaan naar wat van zijn ouder werk. Op goed geluk deze Bullets over Broadway gekocht en gisteravond eens opgezet.

En ik ben hier erg aangenaam door verrast. De hoes deed me vermoeden dat ik met een kitscherige, verouderde film te maken ging hebben maar Allen weet er hier een erg vermakelijk geheel van te maken. In het begin ligt het tempo vrij hoog en juist wanneer je denkt dat het allemaal wat minder begint te worden, begint Cheech zich met de dialogen van het toneelstuk te moeien en vind de film zijn tweede adem. Voor de rest zit Bullets over Broadway vol met een aantal erg leuke typetjes, de ene natuurlijk meer geslaagd dan de andere. Zo was Olive heerlijk met dat nasale stemmetje en de niet zo al te hoge intelligentie maar vond ik Warner wat te gemakkelijk doordat je al van erg ver zag aankomen dat het er gewoon op ging uitdraaien dat hij weer dik ging worden. Eindelijk ook eens een duidelijk voorbeeld gezien van het typische Woody Allen typetje dat regelmatig in zijn films verschijnt en vooral een kopie van de regisseur zelf blijkt te zijn. Dat gebeurt deze keer in de vorm van David Shayne en zorgt in ieder geval voor een aantal leuke scènes met de maffioso. Eenmaal dat Olive het loodje legt verliest de film een beetje zijn vaart omdat hiermee de kern van het verhaal, de gemaakte compromis tussen David en de gangsters, verdwijnt.

Veel verschillende en uitgesproken typetjes dus maar Woody Allen weet een goede cast rond zich te verzamelen. Jennifer Tilly kan ik me alleen nog maar goed voorstellen in El Padrino (waar ze toch een ander soort rol speelt, hoewel het allebei met gangsters heeft te maken) maar is hier in ieder geval heerlijk op dreef. Zeker die geweldige stem maakt haar personage compleet af. John Cusack is zo'n acteur waar je nooit goed van weet wat je kan verwachten want de ene moment kan hij pure genialiteit zijn (Usual Suspects en Seven!) maar soms kan hij ook zo bedroevend slecht zijn. Geniaal is hij hier niet maar het behoort toch zeker en vast tot één van zijn betere rollen. Het zijn echter de gangsters, met Chazz Palminteri op kop, die de show compleet weten te stelen. Dianne Wiest is op zich ook wel geslaagd in haar rol van manipulatieve diva die met gemak Cusack om de vingers windt maar die Oscar is dan weer wat overdreven. Had hem liever naar Uma Thurman voor Pulp Fiction willen zien gaan maar bon, het is wat het is natuurlijk. Tot slot rest Jim Broadbent nog maar die stelt hier wat teleur. Ik ken hem alleen maar van zijn recentere werk à la Harry Potter en The Iron Lady en daar was hij toch wel wat beter.

Ik had wat schrik om me aan Allen's oudere werk te beginnen doordat ik de indruk heb dat hij af en toe wel eens een misser heeft maar dit kon me in ieder geval bekoren. Erg vlotte dialogen, een leuk gegeven en een uitstekende cast zorgen ervoor dat Bullets over Broadway een vermakelijke film is.

4*

Een leuke Allen, die nooit echt groots wordt, maar die me de gehele speelduur wel met een glimlach op het gezicht liet kijken, en dat is ook wel wat waard.

Bullets over Broadway is tevens een typische Allen, met opvallende en eigenaardige personages en veel dialogen, waarvan de meesten toch best wel goed geschreven zijn. De acteurs doen het allemaal naar behoren en de meesten zijn hier wel goed op hun plaats. Ik vond het vooral leuk om Jennifer Tilly hierin tegen te komen. Niet omdat ze nou zo’n geweldige actrice is. Maar haar irritante stemmetje en haar komische timing zijn hier prima op zijn plaats en Allen heeft haar niet bijster slimme rol, erg goed om Tilly heen geschreven. Ook John Cusack is lekker op dreef. De frustratie, die op een gegeven moment bij hem naar boven komt, omdat zijn toneelstuk in de soep dreigt te lopen is best wel hilarisch.

Het chaotische spel en verloop is bij tijd en wijle hilarisch, maar ik moet zeggen dat ik het niveau in de tweede helft langzaam meer zeker wel iets naar beneden ging. Gelukkig blijft het leuke sfeertje wel tot het einde toe behouden. Bullets over Broadway is een film die de meeste Allen liefhebbers wel zal kunnen bekoren, want hij past prima in zijn oeuvre. Ik vind het niet zijn beste, maar wel een erg leuke. Niet top, maar in feite is er ook niet zo heel veel negatiefs op aan te merken.

3,5*

Typische Woody Allen-komedie, deze keer over het Broadway-milieu, mafia inbegrepen. Woody is er niet bij en al doet Cusack zijn uiterste best en het ook goed, Woody needs Woody.

Goede film die, zoals voor alle Allen films, aandacht vergt en bij de liefhebbers, fijne, begrijpende lach uitlokt.

Knappe opbouw en deze keer niet erg veel evergreens, wel verwijzing naar bekende show-bizz-sterren (Porter, Kern...) of schrijvers (Shakespeare, Poe..).

Uitstekende film waarin een toneelschrijver genoodzaakt is met de maffia samen te werken om zijn stuk op het toneel te krijgen. Een vermakelijke film over artistieke vrijheid versus (financiële) compromissen. Scherpe dialogen en een fijne cast. De film speelt zich af op het Broadway van de jaren '20 en heeft ook een mooie aankleding.

Bullets over Broadway is een typische Woody Allen-film: een grote en solide cast, maffe dialogen en een plot dat niet altijd logisch is of het publiek kan boeien.

Ik hield van het overdreven dramatische personage van Dianne Wiest en Jennifer Tilly deed me ook af en toe goed lachen. Jim Broadbent was ook erg grappig als een stress-etende acteur. John Cusack is goed, maar zijn personage is nogal saai.

Woody Allen bewijst eens te meer dat hij een goede 'artsy' komedie kan maken, maar totaal vergeet om een meeslepend verhaal te schrijven.

3,5*