Frankenstein and the Monster from Hell (1974)

Leuke Hammerhorror waarin Cushing weer helemaal op dreef is!

Verrassend leuke Hammer-horror. Een van hun beste uit de jaren zeventig.

Typische Hammer-stijl met wat extra gore.

Fantastisch monster ook. Lijkt trouwens meer op een Oerang Oetang dan op een monster maar dat mag de pret niet drukken.

Cushing zet Frankenstein wederom op een krankzinnige en ernstige manier neer. Ook Shane Briant doet het niet slecht als chirurg die gefascineerd raakt van Frankenstein's werk. Doordat hij soortgelijke experimenten uitvoert beland hij in de gevangenis. Daar komt hij erachter dat Cushing's personage hier doodleuk door is gegaan met zijn zieke experimenten.
De sfeer en setting mag er wel zijn en de sets en kostuums zien er als altijd goed uit. Helaas vind ik het verhaal wat pover. Zo is het plot hoe Frankenstein het mogelijk heeft gemaakt om in de gevangenis door te gaan wat pover. Verder is het idee van dode hersenen transplanteren naar een soort mens-aap ook niet super en ziet het kostuum van de laatstgenoemde er lachwekkend uit.
Ook had ik wat meer van de finale verwacht: misschien een clash tussen Briant en Cushing, maar dit bleef helaas uit. Daarnaast kwam het einde wat rommelig en afgeraffeld op mij over.
Madeline Smith ziet er dan wel weer schitterend uit in haar jurk, maar een filmkijker wil meer dan dat. Niet Fisher's beste Hammer werk als je het mij vraagt.

Wanneer de jonge arts Simon Helder wordt opgesloten in een gesticht voor lijkenroof en ‘tovenarij’, ontdekt hij dat zijn idool Baron Frankenstein er onder een schuilnaam als dokter werkt en stiekem zijn experimenten voortzet. Samen met Sarah die niet kan praten bouwen ze een nieuw wezen door het brein van een geleerde te transplanteren in het lichaam van de brute, apenachtige gevangene Herr Schneider. Het monster ontaardt echter in een bloedige wraaktocht door het gesticht.

"Frankenstein and the Monster from Hell" sluit Terence Fishers Hammer-cyclus af als een sombere, sfeervolle gothic horror. Peter Cushing is opnieuw uitstekend als de onvermoeibare Baron, hier verborgen in een krankzinnigengesticht waar hij de corrupte directeur chanteert om zijn werk voort te zetten. Het script balanceert net tussen tragiek en grotesk: de scène waarin het monster, met het brein van een denker in een beestenlijf, wanhopig probeert te communiceren, is ontroerend. Visueel heeft de film nog steeds de grandeur van de eerdere delen ondanks het beperkter budget en Fishers regie en de claustrofobische setting zijn top. Een waardig, zij het melancholisch einde voor Cushings Frankenstein, warm aanbevolen vooral voor fans van de Hammerfilms. 4/5