L'Assassino È Costretto ad Uccidere Ancora (1975)

Het einde is niet het beste van de film, maar verder is dit een strakke giallo, stylish gemaakt. Verhoeven heeft naar de originele (zie dvd) openingscredits gekeken, zo lijkt het, voor De Vierde Man.

Eerder een algemene thriller dan een specifieke giallo,we gaan immers niet op zoek naar de identiteit van een mysterieuze killer,maar weten na een paar minuten al wie dat is.Daarmee is ook de voornaamste kwaliteit van de film gememoreerd:de killer hoeft hier helemaal geen masker te dragen of zich anderszins te verbergen om eng te zijn,die Saint-John is werkelijk een enorme creep die zeker een prominenter plaats verdient in de baddie gallery of fame.

Het basisgegeven is natuurlijk te afgezaagd voor woorden:echgenoot Hilton huurt hitman in om zijn rijke vrouw te vermoorden en het geld te incasseren.De originaliteit ligt hem in het jachtaspect,dat qua feel wel te vergelijken valt met NCFOM,zoals de hitman doet denken aan Anton Cigurh.

Naar het eind toe had de scenarist blijkbaar een vlaag van inspiratieloosheid,want na een aardig crossgekutte exploitationsequentie kabbelt de film naar een vrij voorspelbaar slot.Geen absurde twists hier.

Visueel is het allemaal prima verzorgd en het acteerwerk van Saint-John is reeds gememoreerd,terwijl Hilton,met grijzende slapen, een voor rem vrij standaardrol speelt..Overigens wordt het wijfjesdeel van het jonge koppeltje gespeeld door de schattige Galbo die we ook kennen uit....Solange en NSDPISDM.

Soundtrack was ok,al weet ik niet meer wie hem componeerde.

Inderdaad meer een algemene thriller die full circle gaat, inclusief een zich superieur gedragende en smalende rechercheur à la Poirot of Derrick. Die man zat me de hele film al een beetje dwars... Saint-John is, inderdaad, de man die hier ondanks de gebezigde praktijken de meeste sympathie verdient. Het verhaal is lange tijd erg leuk om te volgen, van de ene twist naar de andere, met als hoogtepunt de twee intercut scenes, maar zoals gezegd, het einde... maar gauw vergeten.

De soundtrack is dan nog een aparte vermelding waard; voor het grootste deel geweldig freaky. Waar het afwijkt en qua muziek wat minder is, blijft het wel toepasselijk; namelijk bij de genoemde intercut scenes.

3,0* à 3,5*.

Redelijk.

Het eerste half uur is vermakelijk en wordt er spanning opgebouwd. Het middenstuk beslaat rustig voortkabbelend drama met wat softe erotiek. Daarna pikt de film de draad weer op waar het eerder stopte en wordt het toch nog wat...

Zonde van het middenstuk dat de film nogal onderbreekt en daarmee ontkracht, maar al met al toch een leuke Italo. 5.5/10*

Niet echt een Giallo maar o, oh wat istie spannend, 5***** voor de kop van de van de stouterik.

Matige Euro-sleaze, de naam giallo mag dit echt niet dragen want er is geen mystery en er is geen ingenieuze plot met driedubbelovergehaalde twists.

Nee, hier zien we vooral het knoeiwerk van zo'n beetje de meest onhandige killer aller tijden...okay ja z'n griezelige kop heeft ie mee, maar verder...

Ascenseur pour l'Échafaud op z'n jaren 70 Italiaans, opgeleukt met sexscenes en een beetje bloed, maar verwacht er niet al te veel van.

Nando De Luca, zie ik op wiki:

Killer Must Kill Again

Dat Wouter deze (1) verkoos boven Blood&Black Lace (2)van de meester Bava, lijkt ietwat overdreven, maar toch is dit een leuk thrillertje over een misdadig complot dat gedoemd blijkt te mislukken. Inderdaad de term giallo is hier niet 100% van toepassing. (overigens, op 3 stond Proffondo Rosso). Of was het niet bedoeld als top 3?

Koolhoven Giallo - YouTube

Mooie kill trouwens die me deed denken aan de uber thrillers Psycho en Frenzy. De dames spelen überhaupt rollen die het feminisme zal afkeuren:

M- Darling, I'll go out for cigarettes!

V- Oh please dont leave me, I'm so scared! I dont know what to do when I'm alone!

M- Dont worry, you'll be just fine!'

(not)

En dan ook nog 2 seksscènes die door elkaar zijn gemonteerd... spectaculair hoor. Goeie killer ook, ik hoopte dat hij zou overwinnen. Goedgekeurd.

(Zo worden ze helaas niet meer gemaakt)

Huh? Deze staat toch op #3 en Bava #2?

Overigens was het een tip 3, geen top 3.

My bad.

Non Si Deve Profanare il Sonno dei Morti (1974)

Voor mij een simpele thriller die weinig te maken heeft met giallo. De reden is dat je de moordenaar al onmiddellijk weet en dat het verloop gewoon te weinig giallo kenmerken heeft om te spreken van dit subgenre. Het verhaal laat wat steekjes vallen, maar heeft gelukkig een bijzondere passende killer die samen met George Hilton een plan uitvoeren dat doemt om te mislukken. Echt spannend wordt het nergens. Het middenstuk met vooral de killer die dan de jacht maakt op de dieven is best aardig om te volgen. Hilton speelt meer een rol op de achtergrond die in het begin en naar het einde de touwtjes in handen neemt. Zijn rol zou je een standaard vergrijsde rol kunnen noemen. De slotscène is erg tegenvallend en simpel uitgewerkt met een rechercheur die eigenlijk van in het begin een overdreven irritante houding aanneemt van ik kan alles oplossen en weet al hoe het in elkaar zit.
6/10

Mooi, mooi, mooi. Wat is de giallo (okay, okay, volgens de kenners is het dat niet echt) toch een fijn genre. Hulde aan het land van de pizza en de pasta!