King of the Belgians (2016)

Eendracht maakt macht. L'union fait la force. Oké, sire. Maar euhm...welke macht precies?

In plaats van macht is het geklungel dat koning Nicolas De Derde in ‘King of the Belgians' tentoon spreidt. Is dat geknoei echter iets anders dan het wespennest dat Europa is? Op een soundtrack van Bach, Beethoven, Grieg en Ravel - samen het muzikaal bewustzijn van onze verenigde lidstaten, of niet soms? - maakt een bont gezelschap een trip doorheen grondgebied waarvan de toetreding een paar jaar geleden fel gecontesteerd was. Net hier, in landen als Bulgarije en Servië, ligt echter de noodzaak van een verbond van bijna dertig staten besloten - nie wieder, jongens & meisjes!

Hoezo, net hier de noodzaak? Welnu: ondanks de armoede, ondanks de recente conflicten, ondanks de onzinnige bureaucratie bestaat er een menselijkheid die voorbij gaat aan taalbarrières, landsgrenzen en folklore. Tenslotte lachen we om dezelfde dingen, houden we van dezelfde dingen, omarmen we de pracht van dezelfde arcadische landschappen - overal idyllisch, overal anders. Peter Brosens en Jessica Woodworth strooien doorheen de film kwistig met absurditeiten, die - van waar je ook afkomstig bent - het middel bij uitstek blijken om te verbinden, om een gedeelde ervaring van de onbevattelijkheid van wereld en werkelijkheid mogelijk te maken. Is niet de lach de taal die allen spreken - rijk, arm, wit, blank, zwart, maaktnietuit?

‘King of the Belgians’ is zo’n zeldzame film waarna je de bioscoopbezoekers naast je en voor je en achter je de hand wil drukken. We zitten immers allemaal in hetzelfde schuitje. We zijn allemaal onderweg om ergens te stranden, zonder te kunnen stranden. We zijn allemaal belachelijk, elk op onze manier. En is het openlijk belijden van die belachelijkheid niet het schoonste dat er is?

3,75*

De koning van België is op bezoek in Istanboel als hij verneemt dat Vlaanderen en Wallonië zich van elkaar afscheuren. Omdat hij wegens een zware zonnestorm niet met het vliegtuig kan terugkeren naar zijn land besluit hij incognito de tocht langs Oost-Europa te maken. Hij wordt gevolgd door een Britse documentaire-maker die zijn reis in beeld brengt.

Een kruising tussen een mockumentary en een road-movie. Van deze mengeling van Belgisch surrealisme, Balkanfolklore en humor heb ik echter persoonlijk niet kunnen genieten. Niet dat ik me eraan geërgerd heb, maar het absurde verhaal kon mij niet boeien. De personages kwamen voor mij kleurloos over. Toch waren veel kijkers in de zaal waar ik zat wel enthousiast, zijn heel wat kritici vol lof en de prent kende ook veel meeval op het Festival van Venetië. Mijn mening is dus wel subjectief. Het blijft een kwestie van persoonlijke smaak.

Documentairemaker Duncan Lloyd [Pieter van der Houwen] heeft toestemming van het Koninklijk Huis om de Belgische koning Nicholas III [Peter van den Begin] te filmen tijdens zijn staatsbezoek aan Turkije. Zijn pers-attaché Lucie Debay [Louise van Craeyenest] houdt de touwtjes stevig in handen zodat de documentaire het gewenste imago van de koning niet ondermijnt. Wanneer hen het nieuws bereikt data België uitéén is gevallen omdat Wallonië zich onafhankelijk heeft verklaard, wil Lucie verdere opnames verbieden, maar de koning - die zich niet geheel prettig voelt in zijn rol als 'marionet' - houdt dat tegen en geen Duncan de toestemming om alles te vinden. Zelfs wanneer blijkt dat het vliegverkeer voor onbepaalde tijd is stilgelegd wegens een zonnestorm. Want dan begint de koning noodgedwongen aan een roadtrip naar zijn vaderland, waarbij ze hun identiteit echter geheim moeten houden omdat de Turkse regering hen terug wil halen om het voor hun cruciale staatsbezoek af te ronden.

Een uiterst geslaagde mockumentary, vooral door de sterke vertolking van Van den Begin. Hoewel het meteen duidelijk is dat hij zich niet prettig voelt in zijn keurslijf, weet hij toch net voldoende fysieke waardigheid te tonen tijdens zijn openbare plichtplegingen. Hij is het centrale karakter in deze odyssee, waarin hij voor het eerst in zijn leven echt gewone mensen ontmoet, die hem ook zien en behandelen als mens en niet als staatshoofd. Langzaam maar zeker merken we hoe hij zijn keurslijf van zich afwerpt en daarmee de controle over zijn eigen leven in handen neemt.

De humor is onderkoeld maar zeer effectief. Het lange shot van de koning en zijn naarstig Appende gevolg terwijl ze met een jacht met nadrukkelijk in beeld gebrachte Turkse vlag door de haven varen deed mij hardop lachen. De sequentie waarin de groep zich vermomt als leden van een traditioneel Bulgaars vrouwenkoor is werkelijk hilarisch, niet alleen wanneer we de koning voor het eerst in deze klederdracht zien, maar ook bij de verschillende pogingen om een videoclip van het koor op te nemen - de prijs die Duncan betaalt voor de reis. Wanneer Nicholaas III, die nauwelijks rij-ervaring heeft, eist de besturing van een krakkemikkige bus over een hobbelige weg over te nemen, zijn de reacties van zijn reisgenoten onbetaalbaar.

De film verliest zijn focus wanneer Duncan een oude vriend ontmoet. Dan lijkt de film bergafwaarts te gaan, maar gelukkig pikt het de draad tijdig op om de aandacht volledig te verliezen, al haalt het niet meer het niveau van alles wat eraan vooraf ging. Hoewel je steeds het gevoel hebt dat er een politieke overtuiging achter de satire schuilt, neemt de film nooit een duidelijk standpunt in. Enerzijds lijkt "King of the Belgians" duidelijk te willen maken hoe groot de culture verschillen zijn tussen de Belgen en de Balkan-bewoners, anderzijds ervaren de Belgische 'vluchtelingen' ook hoe het is om na een lange bootreis aan te komen in Europa zonder identiteitsbewijzen. De vergelijkingen met de actuele situatie zijn aanwezig, maar het is aan de kijker zelf om er iets of niets mee te doen. Dit is hoe dan ook een uiterst aangename, uitstekend gespeelde mockumentary.

Man o Man! Dit was een partijtje slecht. Heb zelden zoveel mislukte pogingen in 1 film gezien. Wat zijn recensenten en arthouse publiek makkelijk in te palmen met wat opzichte linkjes naar vluchtelingen en het hedendaagse Europa. Pijnlijk.

Waar te beginnen. De premisse is vreselijk slecht geschreven. Het is zo gekunsteld niet 1 keer maar alleen maar. De voice over is tergend slecht. Als een soap geschreven, steeds voor iets gaat gebeuren verteld de voice over het...acteerwerk is ook vrij belabberd. Die Turkse agent. Bassie en Adriaan is er niks bij! Man ik kan 4 kantjes vol schrijven waarom echt niks werkte hier. Onbegrijpelijk wat men hier in ziet. Mockumentary stijl was ook zo slecht.

1 ster!

Deze eens meegepikt, maar wist niet echt wat te verwachten. Goh het was geen slechte film, maar echt grappig werd het nooit. Toch eerder een soort roadtrip dan komedie.

De cast deed het niet slecht.

Geen must-see, maar prima om eens mee mee te pikken.

Het gaat slecht met België. in die andere film wordt de premier ontvoerd en hier loopt de koning verloren, ver van huis.
Film over een koning die even, ondanks alles, wat vrijheid vindt.
Belgen kunnen iets meer aan deze film hebben, omwille van de vele herkenbare toestanden zoals het gebrek aan spontaniteit van het koningshuis, de politieke onmacht van de vorst en de bange instelling van zijn entourage om toch geen blunders te maken, het strenge protocol, de vlaams-waalse tegenstellingen (of, zoals net in Europa tussen Noord en Zuid waarbij iemand opmerkt dat België de knoop is die de helften van een hemd samenhoudt), het taalgebruik bij de medewerkers (alleen Carlos, de knecht, spreekt Vlaams en af en toe de koning)...
Het levert wat insidersplezierkes op maar aan het geheel ontbreekt het toch aan dynamiek.
Film springt nooit uit de band en eigenlijk twijfel ik of een goede acteur als Peter van den Begin, voldaan uit deze rol stapt.

Why split a peanut?

Erg aardige film, die wat mij betreft op alle vlakken prima werkt: als road-movie, als komedie en ook als portret van de toestand van Europa. Misschien nog het minst als mockumentary, maar ach, dit aspect stoort ook niet. Daarbij is het in een aangenaam visueel jasje gestoken door Brosens en Woodworth, zeker voor een komedie steekt de film in dit opzicht toch wel boven de middelmaat uit (met name als het gaat om camerastandpunten). Een resem van klassiekers uit de Europese muziek komt ondertussen voorbij, van Griegs Hall of the mountain King tot de Bolero van Ravel, van een Komsomol-lied tot het onvermijdelijke Ode an die Freude.

Misschien net niet scherp of memorabel genoeg voor een hoge score, maar King of the Belgiums is wel een aangename film, beter dan ik verwachtte.

Dit is echt zo'n film waarbij het verhaal en het idee heel goed is en leuk kan zijn. Maar als je dan naar de uitwerking zit te kijken kan je toch niet ontkennen dat er veel geschoten wordt en ook een hoop misgaat. Peter van den Begin is niet goed in deze rol. We krijgen als kijker bijna geen tijd om hem als "koning" te zien (er word alleen gezegd dat het nogal een stijve en niet spontane kerel is). Nou als ik dit aanneem en ik zie hem 20 minuten later opeens roepen "ik wil nu rijden" zonder noemenswaardige boog van verandering dan vind ik dat een gemiste kans. Geen moment komt hij op mij over als een koning. Zijn hofhouding gaat maar braafjes mee en er is eigenlijk geen conflict hier.

Dat conflict moet komen van externen, zoals bv een Turkse overheid. Dat is totaal ongeloofwaardig en de "koning" moet soortvan op de vlucht slaan. Het is heel jammer want ipv hier een soort grappige roadmovie van te maken die mislukt had het een en ander hier veel meer kunnen en moeten schuren. De koning had veel minder sympathiek gemoeten (denk ik) en de hofhouding/bodyguards veel meer druk moeten uitoefenen op de koning om hem in het gareel te houden.

Helaas verliest deze film zich in externe problemen, een bus die stuk gaat, politie achtervolgingen en gebrek aan transport en dichte grenzen etc etc. Zo zonde, en het is niet grappig. Het is ook niet spannend. Kortom, jammer.

Het is zeker geen slechte film, acteur werk is prima. Technisch gezien alles in orde geen hele memorabele regie of cameravoering enzovoorts. Dus vandaar toch een 2,5 ster. Prima zesje om de tijd mee te vullen.

Ben het eens met de meeste recensies hier. Zeker een film met potentieel en eentje met een erg leuk uitgangspunt, maar jammer genoeg ook met te weinig scherpte en panache om echt aan te slaan. Vooral het eerste half uur was erg leuk. Later verzandt het wat en wordt het zelfs flauw en saai. De road trip kon leuk geworden zijn, maar het kabbelde maar door.

Peter Van den Begin zet een redelijke rol neer als besluiteloze en machteloze koning, stijf en geremd. Doet wat denken aan de idee dat menige Belgen hadden toen Albert II nog koning was en de eerste troonsopvolger Filip in de pijplijn zat. Ook onze Nicolas III lijkt niet opgewassen te zijn voor zijn taak als koning, al kunnen we wel zeggen dat Filip met verve slaagt.

Interessant waren ook de kleine aanstippingen aangaande het protocol, de machteloosheid van de koning, de spanningen tussen Vlamingen en Walen etc ... Alleen komt het allemaal iets te weinig uit de verf. Jammer, er zat veel meer in deze film. Te weinig komisch om ook als een parodie gezien te worden. Te weinig spitsvondig om het memorabel te maken ...

Just follow the script, Mr Lloyd

Een tijd geleden zag ik iets passeren van The Barefoot Emperor en besefte ik ineens dat die film het vervolg op deze King of the Belgians is. Een film waar ik indertijd al wel benieuwd naar was, maar die zoals wel vaker door de mazen van het net was geglipt. Wat eigenlijk voor een groot deel van het oeuvre van Peter Brosens en Jessica Woodworth geldt, want La Cinquième Saison staat ook al geruime tijd op de "moet ik eens tijd voor maken"-lijst. Zoveel films, zoveel weinig tijd. Een luxeprobleem heet dat dan maar kijk: gisteravond dan toch mijn Brosens & Woodworth doop gehad.

En het smaakt naar meer, zoveel is duidelijk. Ik vrees wel dat dit het soort type film is dat misschien nog net iets beter tot zijn recht komt wanneer je zelf voeling hebt met België, maar de manier waarop King of the Belgians zich ontplooit is genieten. Een beetje geïnspireerd op ware feiten (de link naar Bye Bye Belgium - het nep-journaal dat Christophe Deborsu in 2006 draaide waar Vlaanderen zich zogezegd had afgesplitst van Wallonië en de onafhankelijkheid had uitgeroepen - is snel gelegd) en wat volgt is gewoon een erg leuke tocht van de koning en een aantal mensen uit zijn hofhouding om vanuit Istanboel terug naar België te geraken. King of the Belgians gaat dan ook vele richtingen uit (in de eerste plaats is de film een mockumentary maar het is ook een roadmovie en bevat zeker en vast ook de nodige coming-of-age elementen) maar de combinatie werkt vreemd genoeg wel uitstekend. Je ziet de koning langzaamaan ontdooien en onwennig uit het vastgeroeste protocol ontsnappen (met soms hilarische resultaten zoals het feit dat hij perse achter het stuur wil zitten maar al snel wel in de gracht beland omdat hij eigenlijk simpelweg niet goed kan rijden) maar ook het groepje "avonturiers" begint op den duur dichter en dichter bij elkaar te komen. Er ontstaat een zekere verbondenheid die van het scherm spat.

En dat is in de eerste plaats toch ook wel aan de cast te danken. Peter Van den Begin kan sowieso weinig verkeerd doen bij mij, onvoorstelbaar wat voor geweldige rollen die man al allemaal heeft gespeeld en je gelooft hem meteen als ietwat stijve hark die eindelijk de kans ziet om te ontsnappen uit zijn met regeltjes en protocollen omringde leven. Hij wordt bijgestaan door de al even immer geweldige Titus De Voogdt die als Carlos het perfecte klankbord is voor Van den Begin. Erg toffe chemie tussen die twee maar Lucie Debay (Louise) en Bruno Georis (Ludovic) mogen ook absoluut niet onderschat worden. Pieter van der Houwen is als Duncan Lloyd een beetje het vijfde wiel aan de wagen aangezien hij geen onderdeel van de hofhouding van de koning is en vooral via voice-over is te horen. Het is bij hem dat het spreekwoordelijke schoentje af en toe wat knelt. Dat hij - door te beloven dat hij een videoclip zal regisseren - erin slaagt om de koning en zijn gezelschap incognito te laten reizen via een bus vol traditionele zangeressen (waardoor de mannen zich uiteraard moeten verkleden als vrouw) is een goede zet maar die verhaallijn met Dragan loopt toch niet helemaal lekker.

Hoewel hier op een paar punten dus wel iets op valt aan te merken, is het resultaat wel gewoon een heerlijke film. Een cast die perfect op elkaar is ingespeeld en een aantal absurde en komische situaties zorgen ervoor dat ik met erg veel zin op zoek ga naar The Barefoot Emperor. De koning en zijn hofhouding lijkt in ieder geval volledig terug te keren en dan komt daar nog eens Udo Kier en Geraldine Chaplin (!) bij. Dat kan gewoon niet slecht zijn.

4*