Lakposhtha Parvaz Mikonand (2004)

Ik zeg net dat het in kurdistan gemaakt is maar dat het door een kurd gemaakt is, en als je zegt van niet heb je er geen verstand van..

Een Iranees maakt echter geen film waar te zien is hoe zijn volk de koerden onderdrukt. Lijkt me logisch he

Wel interessant maar ik vond dat mannetje zo enorm irritant dat ik niet echt van de film kon genieten.

Helaas pindakaas wo2-Freak. De nationaliteit van de regisseur zegt niets over de film. De film heb ik in ieder geval opgenomen, dus nu nog kijken.

Misschien niet zo goed en aangrijpend als A Time for Drunken Horses, maar met name de grootschaligheid van deze film valt mij op. Ghobadi moet duidelijk een gevestigde naam zijn, om deze film te kunnen maken. Hoewel het acteerwerk niet constant van hoog niveau is, en soms zelfs irritant, wist de film mij zeer te overtuigen. Ghobadi lijkt op basis van een tweetal films die ik van hem heb gezien, een meester in het maken van hartverscheurende momenten.

Ja, ik heb af en toe het geluid uitgezet! Wat een geblèr, zeg! Maar misschien is dat daar de manier van praten???

Ook wel een beetje 'Een Tijd voor Dronken Paarden' deel II, deze film...

Maar dat allemaal werd voor mij ruimschoots gecompenseerd door de beelden en het verhaal. Wat een hartverscheurend drama!

Hoewel ik dondersgoed weet wat er zich allemaal voor afschuwelijks in deze wereld afspeelt, vielen de beelden van al die (lichamelijk en geestelijk) verminkte kids me toch weer rauw op mijn dak! Het zet je eigen sores weer even goed in het perspectief....

Ik vind het een mooie film. Echt zielig ook allemaal de situatie in Irak. Mooie beelden. Goed geacteerd. Dat schele kindje was echt schattig! Egt lief!!

Mooi filmje! Aanrader!

4.5

Dan wil ik Bahman Ghobadi al eens een herkansing geven, dan vergeten ze bij Canvas hun ondertitels. Zonde.

Ik zat me zo te ergeren aan het constante geschreeuw van Satelliet, verder een mooie film met vooral erg mooie beelden.

Canvas had pas het idee om deze film te ondertitelen na 10 minuten. Het is al niet de eerste keer dat zo'n fout gebeurt op Canvas.

Voor de rest een goed filmpje, meer kan ik er niet over zeggen.

3.5*

Satelliet haalt niveau van de film idd wat naar beneden, ik kreeg ook niet zoveel medelijden met hem, gaandeweg de film.

Ik denk dat de film een realistisch beeld uit straalt van hoe het er daar aan toe gaat.

Sattelite is juist een super sympathiek personage, snap al die kritiek niet zo. Men beseft niet echt dat er niet overal zo gecommuniceerd wordt als hier geloof ik.

Ik ben het helemaal met je eens Kos!

Hieronder leuk commentaar !:

"goed filmpje"

Aardige film met soms best wel harde beelden van armloze en andere verminkte kinderen. Eerste half uur is even inkomen, maar daarna komt de film gelukkig goed op gang. Na zo'n film blijkt dan dat we het hier in Nederland zo slecht nog niet hebben. Oorlog is niet iets om vrolijk van te worden en schildpadden kunnen nog steeds niet vliegen zo blijkt .

3,5*

Tijdje terug opgenomen en vandaag gezien.

Zeer indrukwekkende film met een meisje in de hoofdrol dat hypnotiseert. Jammergenoeg stond het einde er niet helemaal op dus geef ik hem voor nu een 4.5*

Hoop het einde nog een keer binnenkort te zien.

Had er zeker meer van verwacht!!

Film die mij mateloos irriteerde vanwege het constante geschreeuw. Ik snap niet dat de film nog zo'n hoge waardering heeft. Het kon mij totaal niet boeien ik heb het dan ook niet afgekeken.

De film zelf was alleraardigst, maar niet zo aangrijpend als ik had verwacht. Op sommige momenten zelfs luchtig en met vermakelijke momenten erin. Ook had ik een 'kleinere' film verwacht en niet deze grootschaligheid. Maar al met al een uitstekende film waarin je een glimps krijgt van het 'dagelijks' leven, met alle goede en slechte momenten.

3,5*

Helemaal mee eens!

Indringende oorlogsvertelling, waarin we een opschepperig jongetje ontmoeten die verliefd is op een mooi meisje. Hij is een jong zakenmannetje in de handel van landmijnen; zij is een schuchtere vluchtelinge met een trauma. Zo simpel hun verhaal verteld wordt, zo groot is het thema tegelijkertijd. De film schept een ongelofelijk tragisch beeld van hoe het is om te leven in een oorlogsgebied. De beelden van kapotgeschoten tanks en het desolate landschap aan de Iraakse-Turkse grens, geven de film een akelig eenzaame sfeer mee.

Het acteer-werk is voor het grootste gedeelte in handen van kinderen. Ze spelen weliswaar niet de sterren van de hemel als volwaardige acteurs, maar ze weten toch geloofwaardig te zijn door hun authentieke uitstraling. Daarbij zijn dit ook de kinderen die in deze ellende hebben geleefd.

Met deze film wordt het leed in Irak talloze malen inzichtelijker gemaakt dan in de eindeloze stroom aan generieke nieuwsberichten. Een film die iedereen eigenlijk gezien zou moeten hebben, al is het maar om een menselijk kader tegenover de actualiteit te kunnen zetten.

Van regisseur Bahman Ghobadi (Iran) had ik al eerder A Time for Drunken Horses gezien maar die viel me ietwat tegen. Daarentegen vond ik Turtles Can Fly zeer aangrijpend en was ik zwaar onder de indruk. Hieronder mijn beleving.

Het idee voor de film kreeg Ghobadi toen hij vlak na de inval van de Verenigde Staten in Irak een vluchtelingenkamp op de grens met Turkije bezocht. In dat kamp zag hij zoveel weeskinderen, elk met een ander verhaal, dat hij dacht hier maak ik een film over.

Het verhaal draait dan ook over de 13-jarige Soran die behoorlijk gewiekst is in de verkoop van allerlei spul zoals landmijnen. Hij verdient er een aardig handeltje mee en voorziet daardoor dus ook andere kinderen van werk en dus van eten en drinken. Het handeltje loopt lekker totdat er een ernstig verminkte jongen met zijn jongere zus en diens kind arriveert. De jongen die met zijn mond landmijnen demonteert maakt zo’n diepe indruk op Soran dat er een soort van competitie plaats vind. Waarbij Soran ook nog eens verliefd raakt op zijn zusje. En het zusje zelf met de nodige problemen zit.

Wat Turtles Can Fly vooral laat zien is het leven en overleven van oorlogskinderen. Wat gebeurt er als de wereldleiders beslissen om oorlog te voeren. Wat gebeurt er als de ouders vermoord worden en de kinderen verminkt zijn voor de rest van hun leven. Kinderen die geen kinderen meer zijn maar proberen te overlezen zoals wij dat niet kennen in het Westen. Al heel vroeg zijn gehard en wijs genoeg om voor zichzelf op te komen en zo dus ook om te kunnen overleven. Ghobadi brengt het allemaal zo eerlijk mogelijk waardoor het extra confronterend wordt.

Waar mensen zijn zal oorlog blijven bestaan waardoor deze film altijd actueel zal zijn. Een must see voor mensen die zich willen verdiepen in ‘Movies From The Middle East’ waarbij de landen vooral na 9/11 op de wereldkaart staan. Toch worden daar nog steeds films gemaakt, in erbarmelijk situatie, die een indringend beeld geven van het dagelijkse leven. Deze films worden dan ook behoorlijk lovend ontvangen en veelal internationaal bekroond zoals Turtles Can Fly in Rotterdam de Publieksprijs won.

Realistisch verhaal over ondraaglijk kinderleed in Irak

Op het Rotterdams Filmfestival komt veel middelmatigs voorbij. Het is dan dankzij de relaxte sfeer van het festival en de bijzondere uitheemse beelden dat een film nog het bekijken waard is. Maar altijd zitten er bijzondere films tussen, films die écht de moeite waard zijn. Probeer die maar te ontwaren in het programmaboekje vol met tweeregelige omschrijvingen. En áls je dan zo'n goede film hebt gespot, ben je meestal niet de enige en is het krijgen van een kaartje niet te doen.

Turtles can fly was in 2005 zo'n populaire Filmfestival-film. De buzz was er al snel en aan het eind van het festival sleepte de film de publieksprijs in de wacht. Gelukkig is de film ook verschenen op DVD, onder meer in een interessante Trouw-box vol maatschappelijk verantwoorde films.

De film vertelt het verhaal van Koerdische kinderen die leven op de grens van Irak en Turkije. Ze leven in een vluchtelingenkamp en wachten de invasie van de Amerikanen af. Klem tussen twee staten die hen geen ruimte gunnen, is het leven uitzichtloos. De kinderen verdienen hun geld met het onschadelijk maken van landmijnen, die via tussenpersonen aan de VN worden verkocht.

Een jongen met de bijnaam Satelliet is de leider van een grote horde kinderen. Hij is brutaal, handig en slim en verdeelt klusjes onder de kinderen. Zijn bijnaam heeft hij gekregen doordat hij voor plaatselijke Koerden satelliet-tv regelt waarmee het nieuws gevolgd kan worden. Iedereen wil weten wanneer de Amerikaanse bevrijding komt.

De komst van broer en zus Henkov en Agrin met een klein kind verstoort de ontstane orde. De gehandicapte Henkov is een eigenwijs type dat zich niks aantrekt van het verworven gezag van Satelliet. Op Agrin heeft Satelliet een oogje laten vallen, maar zij torst een te groot persoonlijk trauma met zich mee om op te kunnen gaan in het verliefde kinderspel. Haar kind - zij is overigens zelf nog een kind - is verwekt door soldaten die haar hebben verkracht.

Het is een sterke keus om dit verhaal te vertellen aan de hand van kinderen. Des te harder komt het aan. Verder zijn deze kinderen eigenlijk geen kinderen meer. Stuk voor stuk zijn ze door hun dramatische levens vroeg volwassen geworden. Juist die combinatie van onvoorstelbare volwassenheid met hier en daar kinderlijke trekjes is aandoenlijk en soms erg aangrijpend. Satelliet is een leider die kinderen orders geeft, maar met volwassenen onderhandelt. Ondertussen is hij kinderlijk verliefd maar blijkt hij wel in staat tot (over)moedige daden.

De regisseur heeft niet-professionele acteurs gebruikt. Hij heeft in de regio zelf kinderen gescout, die min of meer zichzelf spelen. De acteurs hebben in hun echte leven dus de ellende ondergaan die de film toont. Daarmee is de film als kunstvorm misschien niet altijd evengoed geslaagd, maar als middel om een bepaald verhaal te vertellen werkt deze aanpak juist heel goed. Er zitten soms prachtige beelden in of mooi vormgegeven fragmenten, maar daar gaat in deze film niet om.

Turtles can fly vertelt een ondraaglijk verhaal over grotemensenleed dat kinderen moeten ondergaan. Er zitten hartverscheurende scènes in waarvan je als kijker meteen realiseert dat er vermoedelijk niets aan overdreven is. Op wonderlijke wijze slagen de makers erin ook af en toe een luchtige toon aan te slaan. Het branieachtige en eigenwijze optreden van Satelliet doet je soms glimlachen. Gelukkig maar, want anders was de aanblik van deze film niet te harden geweest.

vannacht om half 4 op bbc! wat een tijd hey! ...

Helemaal mee eens!

Mijn sympathie voor Sattelite groeide gaandeweg de film alleen maar

Tja, Fran Drechsler (the Nanny) lijkt me ook een sympathiek wijffie, maar ze heeft ook wèl een ontzettend irritant k**-stem!

Prachtige film!! Mijn hart brak toen dat meisje dat blinde jongetje probeerde te dumpen!!!! Zo zielig, ik huil nooit tijdens een film maar ik had het er wel ff moeilijk mee.

Op een gegeven moment komt een truck met een lading pijpen aan. Die worden heel snel van de vrachtwagen af gegooid. Op dat moment krijgt één van die hoofdrolspelers weer een visioen. Kan iemand mij vertellen waar die pijpen voor dienen?

Legen hulzen van raketten, mortieren of andere munitie.

Een zeer mooie Koerdische film!

Dat geschreeuw van Satalite maakt de film juist beter! Zo komt hij over als een dominant persoon, en dat was hij ook!

Een grote aanrader.

Miljaar, dat was zware kost

Het noorden van Irak waar deze film zich afspeelt wordt prachtig in beeld gebracht.

Het is er konstant zwaar bewolkt met regen of mistbanken, heel toepasselijk voor zo'n zwaar Drama.

Het was in't begin serieus wennen aan de manier waarop ze praatten, eigenlijk waren ze constant tegen elkaar aan het roepen en schreeuwen, dat zijn wij hier helemaal niet gewoon.

Dit kwam dus héél irritant over maar na een tijdje wen je daar aan en stoort het niet meer...

6,5/10.

Eigenlijk is het een middelmatige, documentaire-achtige film met hier en daar enkele ijzersterke en pakkende scènes die het de moeite waard maken om hem eens gezien te hebben.

Enkel een aanrader voor cinefielen.