Lakposhtha Parvaz Mikonand (2004)

goede film. goed gemaakt en aardig geacteerd. de film probeert duidelijk in te spelen op het gevoel van de kijker en dat lukt aardig. een aantal indrukwekkende scènes die niet de meest lichte onderwerpen behandelen. het opsporen van mijnen en kindverkrachting zorgen voor indrukwekkende momenten. toch zijn er wat zaken die neigen naar plot gaten. dat bastaardje dat op een mijn gaat staan, maar alleen Satelliet is gewond. het mannetje is ok. erg vreemd. verschillende scène overgangen komen ook wat vreemd over.

maar op die details na is het een prima film, die met succes inspeelt op de plaatsvervangende schaamte van de kijker. 4 sterren.

Regisseur Bohdadi pakt dit onderwerp zeer indringend aan. Met en kleine verlichting, maar altijd van binnen enorm zwaar. Gelijk vanaf de opening werd ik door de film gegrepen. Ik vond vooral dat meisje enorm indrukwekkend.

Film werd in mijn filmhuis vertoond in verband met een vluchtelingenorganisatie, waardoor er vooraf ook een korte film, 260000 gezichten, werd vertoond. Goed initiatief, met trouwens ook nog as. zaterdag rond hetzelfde thema In This World, die ook al eerder draaide.

Hoe dan ook ik vind dat Bohdadi, die zelf beweert geen politieke filmmaker te zijn, naast een indrukwekkende film, ook zeer goed met zijn cast is omgegaan. Bepaalde kinderen die in de film te zien zijn een of enkele ledematen misten zijn na de opnames voorzien van kunstmatige. Andere kinderen hebben geld gekregen om voor een tijd zekerheid te hebben. Als je zoiets kan doen, naast een film maken, is dat geweldig uiteraard!

5 sterren

Had voor het kijken van deze film ook het interview met Ghobadi gekeken, waar hij verteld niet een film gemaakt te hebben over kinderen. Maar over volwassenen met het lichaam van een kind; "Bij de geboorte is een kind 20 of 30 jaar. Dat moet wel, wij krijgen de kans niet een jeugd te hebben"

Daaropvolgend interview met Boivin van Handicap International. "Veel van de Groten, zoals Amerika, Rusland en China hebben een akkoord op verbod van mijnen nog niet getekend. Omdat zij nog geen andere oplossing voor dit wapen hebben."

Walgelijk en laf wapen, de antipersoneelsmijn, dat meer onschuldige slachtoffers maakt dan waar ze eigenlijk voor dienen.

Interessante film, erg genoten. Mooi geschoten.

4.0

Indrukwekkend inderdaad. Het eerste half uurtje wist ik nog niet zo goed wat ik met de film aan moest, howel het toch bijzonder was, maar de film wordt beter en beter.

Aardige film met soms best wel harde beelden van armloze en andere verminkte kinderen. Eerste half uur is even inkomen, maar daarna komt de film gelukkig goed op gang. Na zo'n film blijkt dan dat we het hier in Nederland zo slecht nog niet hebben. Oorlog is niet iets om vrolijk van te worden en schildpadden kunnen nog steeds niet vliegen zo blijkt .

3,5*

Indringende oorlogsvertelling, waarin we een opschepperig jongetje ontmoeten die verliefd is op een mooi meisje. Hij is een jong zakenmannetje in de handel van landmijnen; zij is een schuchtere vluchtelinge met een trauma. Zo simpel hun verhaal verteld wordt, zo groot is het thema tegelijkertijd. De film schept een ongelofelijk tragisch beeld van hoe het is om te leven in een oorlogsgebied. De beelden van kapotgeschoten tanks en het desolate landschap aan de Iraakse-Turkse grens, geven de film een akelig eenzaame sfeer mee.

Het acteer-werk is voor het grootste gedeelte in handen van kinderen. Ze spelen weliswaar niet de sterren van de hemel als volwaardige acteurs, maar ze weten toch geloofwaardig te zijn door hun authentieke uitstraling. Daarbij zijn dit ook de kinderen die in deze ellende hebben geleefd.

Met deze film wordt het leed in Irak talloze malen inzichtelijker gemaakt dan in de eindeloze stroom aan generieke nieuwsberichten. Een film die iedereen eigenlijk gezien zou moeten hebben, al is het maar om een menselijk kader tegenover de actualiteit te kunnen zetten.

Realistisch verhaal over ondraaglijk kinderleed in Irak

Op het Rotterdams Filmfestival komt veel middelmatigs voorbij. Het is dan dankzij de relaxte sfeer van het festival en de bijzondere uitheemse beelden dat een film nog het bekijken waard is. Maar altijd zitten er bijzondere films tussen, films die écht de moeite waard zijn. Probeer die maar te ontwaren in het programmaboekje vol met tweeregelige omschrijvingen. En áls je dan zo'n goede film hebt gespot, ben je meestal niet de enige en is het krijgen van een kaartje niet te doen.

Turtles can fly was in 2005 zo'n populaire Filmfestival-film. De buzz was er al snel en aan het eind van het festival sleepte de film de publieksprijs in de wacht. Gelukkig is de film ook verschenen op DVD, onder meer in een interessante Trouw-box vol maatschappelijk verantwoorde films.

De film vertelt het verhaal van Koerdische kinderen die leven op de grens van Irak en Turkije. Ze leven in een vluchtelingenkamp en wachten de invasie van de Amerikanen af. Klem tussen twee staten die hen geen ruimte gunnen, is het leven uitzichtloos. De kinderen verdienen hun geld met het onschadelijk maken van landmijnen, die via tussenpersonen aan de VN worden verkocht.

Een jongen met de bijnaam Satelliet is de leider van een grote horde kinderen. Hij is brutaal, handig en slim en verdeelt klusjes onder de kinderen. Zijn bijnaam heeft hij gekregen doordat hij voor plaatselijke Koerden satelliet-tv regelt waarmee het nieuws gevolgd kan worden. Iedereen wil weten wanneer de Amerikaanse bevrijding komt.

De komst van broer en zus Henkov en Agrin met een klein kind verstoort de ontstane orde. De gehandicapte Henkov is een eigenwijs type dat zich niks aantrekt van het verworven gezag van Satelliet. Op Agrin heeft Satelliet een oogje laten vallen, maar zij torst een te groot persoonlijk trauma met zich mee om op te kunnen gaan in het verliefde kinderspel. Haar kind - zij is overigens zelf nog een kind - is verwekt door soldaten die haar hebben verkracht.

Het is een sterke keus om dit verhaal te vertellen aan de hand van kinderen. Des te harder komt het aan. Verder zijn deze kinderen eigenlijk geen kinderen meer. Stuk voor stuk zijn ze door hun dramatische levens vroeg volwassen geworden. Juist die combinatie van onvoorstelbare volwassenheid met hier en daar kinderlijke trekjes is aandoenlijk en soms erg aangrijpend. Satelliet is een leider die kinderen orders geeft, maar met volwassenen onderhandelt. Ondertussen is hij kinderlijk verliefd maar blijkt hij wel in staat tot (over)moedige daden.

De regisseur heeft niet-professionele acteurs gebruikt. Hij heeft in de regio zelf kinderen gescout, die min of meer zichzelf spelen. De acteurs hebben in hun echte leven dus de ellende ondergaan die de film toont. Daarmee is de film als kunstvorm misschien niet altijd evengoed geslaagd, maar als middel om een bepaald verhaal te vertellen werkt deze aanpak juist heel goed. Er zitten soms prachtige beelden in of mooi vormgegeven fragmenten, maar daar gaat in deze film niet om.

Turtles can fly vertelt een ondraaglijk verhaal over grotemensenleed dat kinderen moeten ondergaan. Er zitten hartverscheurende scènes in waarvan je als kijker meteen realiseert dat er vermoedelijk niets aan overdreven is. Op wonderlijke wijze slagen de makers erin ook af en toe een luchtige toon aan te slaan. Het branieachtige en eigenwijze optreden van Satelliet doet je soms glimlachen. Gelukkig maar, want anders was de aanblik van deze film niet te harden geweest.

Miljaar, dat was zware kost

Het noorden van Irak waar deze film zich afspeelt wordt prachtig in beeld gebracht.

Het is er konstant zwaar bewolkt met regen of mistbanken, heel toepasselijk voor zo'n zwaar Drama.

Het was in't begin serieus wennen aan de manier waarop ze praatten, eigenlijk waren ze constant tegen elkaar aan het roepen en schreeuwen, dat zijn wij hier helemaal niet gewoon.

Dit kwam dus héél irritant over maar na een tijdje wen je daar aan en stoort het niet meer...

6,5/10.

Eigenlijk is het een middelmatige, documentaire-achtige film met hier en daar enkele ijzersterke en pakkende scènes die het de moeite waard maken om hem eens gezien te hebben.

Enkel een aanrader voor cinefielen.

Jesus zijn die mensen daar allemaal doof ofzo! Dat bazige ventje loopt alleen maar te schreeuwen, of hij nou een menigte toespreekt of een gesprek met iemand pal voor zijn neus, hij spreekt altijd met hetzelfde volume: LUID!! Net als bijna iedereen daar. Houdt in godsnaam je bek dacht ik, en spoelde door. Jesus Christus, dat is toch niet normaal! Misschien dat ze allemaal collectief een beetje doof zijn door bombardementen, mijn ontplofingen e.d.

Een stuk beter dan Een Tijd Voor Dronken Paarden want terloopser in dramatische ontwikkeling en vooral ook minder misplaatst sentimenteel, hoewel Ghobadi nog steeds niet vies van een beetje sentiment. En meer geloofwaardige relativering ook. Wat me vooral beviel was de knappe schets van een al behoorlijk ontwricht dorp, waar de rollen van volwassenen en kinderen volstrekt door elkaar lopen.

3.5*

Mooi rauw drama, dat ontroerd tot op het bod. Het acteerwerk van de kinderen was uitmuntend.

Wat het meeste indruk maakte was de '' bedorven'' blik van het meisje dat zo de wereld inkijkt waaruit blijkt dat de oorlog voor haar gruwelijk moet zijn geweest.

Deze blik zegt gewoon alles. Doordat het vrij zware kost is ben ik blij dat de regisseur een beetje humor erbij heeft gemixed in de persoon van Satelliet.

Prachtig monument over de gruwelen van een oorlog.

Onthutsende film over een vaak vergeten aspect van de oorlog: de (wees)kinderen. De Koerdische regisseur Bahman Ghobadi confronteert de kijker met het rauwe beeld van de omstandigheden, waarin deze kinderen hun weg moeten zoeken: een modderig tentenkamp te midden van legerschroot en omringd door landmijnen. Volkomen aan hun lot overgelaten hangt alles af van hun doorzettings- en improvisatievermogen.

Tegelijkertijd levert Ghobadi een dijk van een prestatie door het fraaie acteerwerk, dat hij uit de kinderen weet te halen. Voorop Avaz Latif, die in de rol van het meisje Agrin met haar treurige, ietwat verbaasde en tegelijk lege blik een onvergetelijke indruk achterlaat.

Een hartverscheurende film, haast een documentaire, die andermaal de waanzin van de oorlog op dramatische wijze blootlegt.

Deze uitstekende film speelt in een Koerdisch vluchtelingenkamp in het noorden van Irak ten tijde van de Amerikaanse invasie in 2003. De regisseur is een Iraniër en het is de eerste film die na de invasie in Irak werd opgenomen. De film vertelt een ontroerend en treurig verhaal over de kinderen in het kamp. De kinderen die de hoofdrollen spelen waren overigens in het echt ook Koerdische vluchtelingenkinderen.

Het zou zonde zijn om hier veel over het verhaal te vertellen, maar het is de tragische geschiedenis van een ondernemende jongen met de bijnaam Satelliet, en drie weeskinderen met wie hij kennismaakt. De karakters van verschillende kinderen worden uitstekend uitgewerkt, en de plot is indringend en kent een aantal dramatische momenten. Interessant is het inzicht dat de film biedt in het straatarme dagelijkse leven van de Koerden. De massa kinderen zoekt dagelijks naar onontplofte mijnen om te verkopen, maar desondanks zijn er genoeg vrolijke of grappige momenten.

De film heeft nog meer lagen. Psychologie en metaforen worden niet geschuwd en dan is er de politieke situatie die de hele film omvat. ‘De Amerikanen’ spelen een belangrijke bijrol, en de miserabele omstandigheden waarin de Koerden en met name het weesmeisje verkeren zijn vooral een gevolg van de niet bepaald plezierige houding van de Iraakse regering van Saddam tegenover de Koerden. Ondanks het subtiele, maar voor een film die zich in deze omstandigheden afspeelt ook bijna onvermijdelijke politieke commentaar, blijft het geheel toch vooral een tragisch kinderdrama in bizarre omstandigheden.

Een Iraanse post oorlogsfilm waarbij de weeskinderen uit een vluchtelingenkamp centraal staan. Zoals te verwachten viel vaak schrijnende toestanden van al het leed van deze kinderen. Temidden van achtergebleven landmijnen trachten ze te overleven, mede dankzij de landmijnen, want deze leveren nog wat voedsel op.

Gelukkig gaat het er iets luchtiger aan toe bij de erg energieke Satellite, een jongen die zijn bijnaam te danken heeft aan de communicatielijnen die hij verbindt tussen de verschillende dorpen.

Het kleine meisje is tegen wil en dank misschien de grote ster. Haar leed en trauma is echter hartverscheurend. Getekend komt ze uit de oorlog. Prima acteerwerk van haar en al de anderen. Ghobadi leidde dit allemaal in erg goede banen.