Omagh (2004)

De aanslag zelf is inderdaad schitterend in beeld gebracht. De regisseur maakt gebruikt van een aantal typische elementen (afwisseling van autorit en kinderen die vertrekken naar de stad) zodat je de afloop als een onafwendbare verschrikking zit af te wachten, vermits je direct kunt voorspellen hoe het zal aflopen. Ook de stukken vlak na de aanslag zijn erg knap gedaan en werken absoluut, ik zat helemaal verstijfd te kijken. Daarna verslapt de film misschien een beetje en verzandt hij af en toe in het al te typische politieke aanklacht-genre. Maar door de verscheidenheid aan personages blijft het wel boeiend, ook omdat je als kijker de kans krijgt je vragen te stellen bij de drijfveren van alle figuren, niemand wordt als 'juist' naar voor geschoven (behalve dan op het einde, wat ik meteen ook een zwak moment vond) De waarheid is niet zo simpel, met deze film heeft men geprobeerd om gewoon te tonen wat er gebeurd is zonder een visie op te dringen, dat lijkt me niet helemaal gelukt maar het resultaat is in elk geval genuanceerder en interessanter dan andere pogingen. En het eerste deel is schitterend, dus ik wil er zonder problemen 4 sterren voor geven.

Hele goede en zeer realistische film. Echt helemaal nergens zogenaamde spanning of entertainment. Gewoon simpelweg een soort observatie. En dan ook echt non-Amerikaans. Zo zie je maar dat een dag zo mooi had kunnen beginnen maar aangezien Noord Ierland en gewoon Ierland al niet zulke vriendjes van elkaar zijn kan er nog wel eens een bom ontploffen onder je voeten zomaar op een dag. En dat waren toch ook tedere scenes en het leken vaak ook een soort van nieuws berichten. Als je trouwens achter op het hoesje leest denk je dat de hoofdrolspeler Michael wraak gaat nemen maar dat ligt wel anders, dit keer word er niet wraak genomen met wapens. Waar het in de meeste films naar neigt, maar gewoon met spandoeken. Om er zo te voor zorgen dat de verantwoordelijken achter slot en grendel komen. Gewoon weer een zoveelste realistische film die je in Amerika weinig tegenkomt. Opzich niet erg hoor want ik hou wel van dat sentimentele gedoe met veel wapengekletter. Maar zon film als Omagh ligt dan toch weer anders en dat is natuurlijk ook heel mooi.

Mooie film. Goed lesje voor als je meer wilt weten over het gedoe in Ierland. Valt eigenlijk wel in het zelfte straatje van Bloody Sunday.

4,0*

Prima film, die helaas wel een stuk beter begint dan dat hij eindigt. De aanslag zelf en de hele opbouw daar naar toe is uitstekend.

maar in de tweede helft van de film is het iets teveel een herhaling van stappen (waar ze overigens ook weinig aan kunnen doen, aangezien dat ook waargebeurd is) maar toch.

Die McSorley is wel een prachtig acteur die de film zeker een hoop goed doet.

Uitstekende film over de bomaanslag in het Ierse Omagh 15 augustus 1998. En over de strijd van de nabestaanden om de schuldigen te vervolgen, waarbij ze door een politiek spelletje van alle kanten worden tegen gewerkt. De film is in dezelfde realistische stijl gefilmd als Bloody Sunday, maar mist toch net de impact. Verder een sterk einde en een mooie ingetogen rol van Gerard McSorley.

Goede toelichting bij deze vreselijke bomaanslag die in 1998 plaatsvond. Het eerste half uur bouwt een goede spanning op, met mannen, vrouwen en kinderen die rond de bomauto slenteren in de straten van Omagh. Het volgende deel van de film toont de lange weg naar gerechtigheid door de familieleden van de slachtoffers. Hoogst interessant is het slechte werk dat de politie heeft geleverd : hoe ze vooraf getipt werden van de aanslag door een informant en toch niet tussenkwamen. Vermoedelijk was dit gebeurd om het fragiele vredesverdrag niet te compromitteren (?). Er zijn nog steeds grijze zones in dit hele verhaal.

Ik blijf dit een uitstekende film vinden, waar gebeurd en dus een van mijn lievelingsgenres.

Toen ik de kans kreeg deze film voor een spotprijs op de kop te tikken heb ik dan ook geen moment geaarzeld, een zeer mooie aanwinst voor mijn collectie.

Indrukwekkende en eerlijke film over de gevolgen van een bomaanslag. De opbouw is subliem en de gebeurtenissen en emoties komen door het scherm heen. Ben het eens dat de film helaas wat inzakt wanneer het op het politieke terrein belandt. Schrijnend om de onmacht en frustratie bij de nabestaanden te zien die de politieke bemoeienis veroorzaakt door de zoektocht naar 'gerechtigheid' te dwarsbomen. Jammer genoeg iets dat realistisch is en dat we wel bij elk omvangrijk (internationaal) incident zien, gerechtigheid is dan ver te zoeken. 4*

Ik heb deze film opgepikt uit een Moviemeter Contest van arno74. Het is een onthutsende televisiefilm over de meest gruwelijke bomaanslag in de bloedige Noord-Ierse geschiedenis. De focus is vooral gericht op het leed van de nabestaanden en hun vruchteloze pogingen om gerechtigheid te krijgen ten aanzien van de daders. De houding van de autoriteiten is ronduit schokkend.

Krachtig docudrama, minstens zo goed als het vergelijkbare Bloody Sunday (2002) van Paul Greengrass, die ook meeschreef aan het script voor deze film. Prima werk van regisseur Pete Travis en van protagonist Gerard McSorley.

Sterke TV-film over de bomaanslag in Omagh, Noord-Ierland in 1998. De film begint ijzersterk met de voorbereiding op, de uitvoering van en de directe nasleep van de aanslag zelf, met een rauw realisme dat bij mij behoorlijk aankwam. In de tweede helft gaat het vooral om de zoektocht naar de waarheid en naar gerechtigheid, wat geen sinecure is door de vele politieke implicaties (immers, dit gebeurde midden tijdens het vredesproces in Noord-Ierland) en zoals later blijkt lijkt er ook minstens nalatigheid en misschien wel kwaadwillendheid in de overheidsaanpak geweest te zijn. Ik vond zelf die tweede helft toch iets meer slepen en in herhaling vallen, maar alsnog is dit een sterke film die ook als politiek en historisch document de mooite waard is.

Pakkende film.

De nabestaanden van de slachtoffers van een terroristische aanslag informeren naar de uitslag van het onderzoek naar de daders en hoe meer ze hierop aandringen hoe dieper ze ontgoocheld worden en hoe vaster het besef tot hun doordringt dat er vreselijk werd geklungeld en nonchalant opgetreden om niet te zeggen om welke duistere reden dan ook gelogen en de zaak de doofpot ingestopt.

Film laat niet na de weerslag op familiaal vlak van de frustraties en het verschil in verwerking van het verdriet sterk te onderlijnen.

Er wordt goed, energiek en geloofwaardig geacteerd maar toch vooral bewondering voor hoofdrolspeler Gerard McSorley. Er dient hier aan toegevoegd dat de camera heel kundig zorgt voor uitstekende takes op de verdrietverwerkende en intrieste momenten.

Ook de chaos na de aanslag is, wars van al te schokkende beelden, tactvol en treffend weergegeven.