Csillagosok, Katonák (1967)

Sinds ik mij vanaf begin november intensief met de Oost-Europese cinema ben gaan bezighouden is Miklós Jancsó tot nu toch wel de grootste ontdekking voor mij. Had jaren geleden van hem The Round-up gezien maar ik had voor ik deze film ging bekijken helemaal niet door dat deze van dezelfde regisseur was. Daar was ik al snel achter toen ik de eerste beelden van deze film zag, een film die ik toch wel enigszins beter vind dan The Round-up.

Waar de films van Miklós Jancsó toch vooral in opvallen zijn de schitterend vorm gegeven landschappen en de long takes. Mooiste scène vond ik trouwens die van de dansende en zingende dames in het wit in het berkenbos. Vrouwelijk naakt schuwt deze Hongaarse regisseur trouwens niet en dat is voor mij een groot pluspunt. Ik heb nu eenmaal een grote hekel aan preutsheid in films. In zijn volgende film "Red Psalm" zou ik wat vrouwelijk naakt betreft nog meer aan mijn trekken komen.

Inmiddels heb ik nu drie films gezien van deze geweldige regisseur. Binnenkort zijn film "Silence and Cry" maar eens gaan bekijken. Ook die schijnt de moeite waard te zijn.

4,0*

De waanzin van oorlog is het onderwerp van vele films, maar weinige weten de absurditeit van oorlogsgeweld zo goed voelbaar te maken als 'Csillagosok, Katonák' van de Hongaarse regisseur Miklos Jancso. Goed en fout wisselen per scene van kamp. De camera lijkt gedurende de lengte van de film één lange pann te maken over een zeer beperkt slagveld. De massa-scenes zijn gemaakt met een (sorry) Oost-Europese discipline en op fenomenale wijze gefilmd door cameraman Tamas Somlo, die er later ook nog een carriere als popmuzikant aan vast knoopte.