Fifty Shades of Black (2016)

Typische Marlon Wayans parodie op de vreselijke slechte film "Fifty Shades of Grey (2015)", met veel flauwe en seksistische humor.

De film mag dan wel slecht zijn, maar met deze film heb ik me in ieder geval meer vermaakt dan met het origineel, want om deze film heb ik tenminste een aantal keren hard moeten lachen. Met als hoogtepunt de scene waarbij Marlon Wayans (in de rol van miljonair Christian Black, die aan het hoofd staat van "Black Enterprises") zit te strippen en daarbij zijn witte shirt van zijn lichaam scheurt en deze dan tussen zijn benen op en naar trekt en daarna in het gezicht van een vrouw gooit, waarna je dan het witte shirt helemaal vol met poepvlekken ziet op het gezicht van de vrouw, die dan zegt "Verdomme !" Met dit soort typische Marlon Wayans humor zit de film vol van en je moet daar enigszins tegen kunnen. Vaak is de humor tenenkromend slecht, maar soms dus ook best leuk.

Het verhaal is dus gewoon een pure parodie (inclusief het verloop van het verhaal) op de film "Fifty Shades of Grey (2015)" en hier en daar zitten er wat leuke verwijzingen in naar andere films zoals "Whiplash (2014)" (best een leuke scene), "Magic Mike (2012 en 2015)" (de eerder genoemde stripper scene), "12 Years a Slave (2013)" en "Django Unchained (2012)". De laatste twee films o.a. m.b.t. het kiezen en het gebruik van het soort zweep. Hoewel het verhaal behoorlijk flauw is (dat weet je eigenlijk al voordat je aan deze film begint), heb ik me toch nog best weten te vermaken en ook moest ik een aantal keren lachen, maar met circa 85 minuten is deze film eigenlijk wat aan de lange kant (75 minuten was meer dan genoeg geweest), waardoor het door de vele flauwe humor al snel langdradig wordt.

De cast is best beperkt in dit verhaal en het draait ook vooral om Marlon Wayans (dus in de rol van Christian Black) en Kali Hawk (in de rol van Hannah Steale, die Christian Black komt interviewen voor een krantenartikel en waardoor Christian Black belangstelling voor haar krijgt). Van de typische flauwe en seksistische humor van Marlon Wayans moet je van houden, want anders zul je snel afhaken bij deze film en ook zijn andere films (o.a. "A Haunted House (2013)" en het tweede deel "A Haunted House 2 (2014)") waarin hij een hoofdrol speelt. Ik kan hem opzicht best goed waarderen en soms moet ik ook hard om hem lachen. In deze film heeft men ook nog eens Jane Seymour (in de rol van Claire, die de blanke moeder is van Christian Black) van stal gehaald in een korte rol en dat laatste geldt ook voor Affion Crockett (in de rol van Eli, die de arme broer is van Christian Black, maar die wel een enorme lange penis heeft) die ik best leuk vond en dat in tegenstelling tot de vreselijke vadsige Jenny Zigrino (in de rol van Kateesha, die de vriendin en kamergenoot is van Hannah Steale), die het een paar keren doet met Eli.

Hoewel deze Komedie film gewoon slecht is, is hij wel leuk om eens gezien te hebben op een doordeweekse regenachtige dag. En als je de humor van Marlon Wayans enigszins kunt waarderen (zoals ik dus), dan zul je ongetwijfeld een aantal keren moeten lachen, hoewel de meerderheid van de humor flauw en slecht is.

Ja, de film is slecht. Toch kan ik een film waarin Marlon speelt niet afzetten. Het origineel daarentegen heb ik na een tijd uitgezet, later weer geprobeerd, weer uitgezet, etc. Geen doorkomen aan. Dat had ik hierbij niet.

Ondanks de platte humor heb ik regelmatig een klein glimlachje gehad. De Magic Mike scène was inderdaad de meest memorabele scène. ? De voorspelbaarheid is net zoals bij de meeste parodieën erg hoog maar niet vervelend. Af en toe wel een beetje saai en vooral naar het einde toe trekt de film zich erg lang. Marlon zorgt nog af en toe voor een leuke oneliner, maar eigenlijk is daar alles mee gezegd.

Aardig om eens gezien te hebben bij gebrek aan beter, maar een deel twee hoeft niet.

De broeders Wayans werken tegenwoordig niet altijd meer samen, dus het is even zoeken wie je verantwoordelijk mag stellen voor dit gedrocht. Shawn en Keenan Ivory in ieder geval niet(die zullen binnenkort ongetwijfeld zelf weer komen met een smakeloze klucht). Dit is de schuld van Marlon en regisseur Tiddes(ook al de bedenkers van het iets minder slechte a Haunted house).

Man, wat een niveau qua grappen(of wat voor een grap moet doorgaan), sowieso vraag je je af wie op het idee komt om een parodie te maken van een vreselijk orgineel.

Beschamend, één sterretje voor de moeite.

De smakeloze seksperikelen van de 'Fifty Shades'-franchise zijn een perfect doelwit voor de veelvuldig smakeloze grappen van Marlon Wayans die de hoofdrol speelt en het scenario schreef met Rick Alvarez. Deze parodie neemt de titel erg letterlijk, want hier zijn beide hoofdrolspelers zwart en dat levert al een paar rake grappen op. Kali Hawk [als Hannah Steale] doet een perfecte imitatie van Dakota Johnson en Wayans is als Christian Black net zo kleurloos - en psychopatisch - als Jamie Dornan. Uiteraard zijn er ook de nodige puberale grappen van bedenkelijk niveau, maar meestal slaat deze parodie de spijker op z'n kop en legt het de tekortkomingen en de belachelijkheid van Fifty Shades of Grey op meedogenloze wijze bloot. Jane Seymour en Fred Willard verhogen de feestvreugde als Wayans' ouders en er is een hilarische cameo van Florence Henderson.

Geestig.

Maar ik heb een beetje een zwak voor Wayans. Toch zowat de enige "flauwe" komiek die me echt aan het lachen krijgt, terwijl een hoop andere soortgelijke acteurs het toch stukken minder doen op mijn lachspieren. Maar Wayans weet er wel in te slagen.

Dat neemt echter niet weg dat dit alsnog een matig geheel blijft, die nogal vluchtig in elkaar is geflanst. Fifty Shades of Grey is ideaal parodiemateriaal, maar Wayans gaat er helaas niet optimaal mee om. Maar van Wayans zijn we wel vaker gewend dat zijn type films geen intelligente en subtiele parodieën zijn.

Fifty Shades of Black neemt veel scenes van het origineel over en werkt deze net wat te lomp uit. Iets te simpel, maar hier en daar nog wel effectief. Echter gaat Wayans hier en daar net wat te lang door waardoor de grap op een gegeven moment niet meer werkt, maar hij kent toch wel betere timing in vergelijking met een hoop andere komedies vind ik zo.

Ook fijn dat de film zichzelf niet al te veel laat gaan, en voornamelijk bij FSOG blijft. Denk maar aan Seltzer & Friedberg, die veel te veel films en series betrekken bij de film. Wayans gebruikt hier en daar wel een opvallende verwijzing, maar buit deze gelukkig nooit te veel uit, en dat komt de film ten goede.

De film is niet bepaald intelligent en ook een beetje afgeraffeld en simpel, maar het werkt hier en daar wel. Moest meerdere keren best lachen, en daar gaat het ook om denk ik zo. Nu heb ik misschien gewoon een slecht gevoel voor humor, maar Wayans blijft iemand die me gewoon goed aan het lachen krijgt.