The War Game (1965)

Deze film werd gemaakt voor de BBC, maar die waren zo geschokt dat ze besloten het niet uit te zenden. Officieel vanwege de heftige beelden, maar waarschijnlijk omdat de film een nucleaire oorlog veel dodelijker en ingrijpender voorstelde dan het officiele overheidsbeleid in die tijd. The War Game kreeg een bioscooprelease, won een aantal prijzen (waaronder de Oscar voor beste documentaire (hoewel dit fictie is)) en kwam midden jaren '80 alsnog op de Britse T.V.

Klinkt erg interessant dit.

Erg heftig! Mooi gemonteerd, maar op een gegeven moment weet je het wel. Interesant tijdsbeeld.

nu ook op dvd te vinden. Wie wil zien waar "Threads" en zeker "The Day After" hun mosterd haalden, weet waarheen!

Alleen al de moeite omwille van het dodelijk droge commentaar...

Een schokkende aanklacht (en bovenal een waarschuwing) tegen de inzet van nucleaire wapens, wat zeker toen gedurende de Koude Oorlog een bijzonder actueel onderwerp was. Natuurlijk is deze film een mockumentary, maar desondanks erg realistisch gebracht met een serieuze dreiging, zodat je na het kijken weer even met beide voeten op de grond staat.

Iets teveel een educatieve mockumentary dit. Vooral op het begin viel dit me op. De monotone stem die de kijker angst in probeert te boezemen. Ook het acteerwerk was niet al te sterk..Toch wist hij na verloop van tijd toch nog best te overtuigen. Wat de kijker te zien krijgt was me al enigszins bekend, maar doet toch best pijn.

Inderdaad gedurende de Koude Oorlog was deze dreiging best reëel, wat ik van de geschiedenislessen en mijn ouders mag geloven. Gelukkig ben ik nu oud genoeg om dit enigszins te relativeren, als klein kind had ik dit denk ik te angstaanjagend gevonden. Vroeger ooit een boek gelezen over dit onderwerp: een Londens jongentje die net buiten Londen fietst en op dat moment de bom ziet inslaan. Als klein kind is dat een reinste nachtmerrie om te lezen.

Kan me ergens ook wel voorstellen dat deze niet uitgezonden kon/mocht worden, vooral niet in die tijd.

Niet geheel geslaagd, iets te stijf en te 'educatief', maar als geheel op zijn minst interessant om te zien. En nu snel een vrolijke film opzetten

Inderdaad een film die je niet zomaar even van je afschud. Ik had al eerder het soortgelijke Threads gezien, maar deze film is nog heftiger als je je realiseert dat ie gemaakt is slechts drie jaar na de Cuba crisis en tenmidden van het escalerende geweld in Vietnam.

4,5*

Hierbij kan ik ook When the Wind Blows (1986) aanbevelen. Welliswaar een wat ander genre, maar die film toont wel degelijk raakvlakken met The War Game.

In ieder geval zorgen beide films voor een brok in de keel...

Bedankt voor de tip. En aangezien ik ook al zo onder de indruk was van Punishment Park wil ik ook graag Culloden en Edvard Munch (hoewel ongetwijfeld heel andere films) van Watkins een keertje zien. Weet iemand of ie ergens aan te komen zijn?

Ja, naar Culloden ben ik ook al meerdere keren op zoek geweest. Tot nu toe zonder succes, althans voor een normale prijs dan.

Edvard Munch gaat uitkomen bij Masters of Cinema. Deze maand nog als het goed is.

Iemand een idee waar deze te koop is. Kan hem namelijk werkelijk nergens vinden. Kan wel deze vinden http://www.azur.be/index.php?page=ARTIKEL&a=3700246900160&ref=vergelijk_nl en die heeft precies dezelfde voorkant als The War Game op Amzon.com. Vraag me alleen af of de film oorspronkelijk La Bombe heet.

Dat is inderdaad de dubbel-DVD van The War Game en Culloden, twee films van Peter Watkins. Dit plaatje is wat duidelijker. Gesproken taal lijkt mij gewoon Engels, echter alleen met Franse subs, vermoed ik.

Mooi want in het engels dat gaat wel lukken denk ik.

Was hij niet ooit op de Nederlandse tv? Ik kan mij iets dergelijks herinneren ergens begin tachtiger jaren?

If You Love This Planet door Terre Nash.

Een lecture in z'n geheel te bekijken over de gevolgen van een nucleaire oorlog. Interessant als aanvulling op The War Game, met een nog rampzaligere conclusie.

Niets minder dan briljant, meermaals kippenvel en ik werd intens meegezogen in de gebeurtenissen. Met werkelijk minimale middelen maakt Watkins een ijzersterke apocalyptische mocumentaire en weet met bijzonder veel logica afschuwelijke taferelen te tonen. Misschien wel de beste "documentaire" die ik ooit heb gezien.

Erg goede mocumentaire over de altijd interessante Koude Oorlog. Film wordt door zijn korte tijdsduur niet vervelend, saai of uitgemolken, alhoewel ik toch het gevoel had aan het einde dat het nog wel ietsjes langer kon maar dat de creativiteit van de makers op was. Goed gefilmd en in elkaar gezet. Figurantjes deden het allemaal goed. Inhoudelijk erg aangrijpend en interessant. Na een kwartier wordt de kijker overgoten met kippenvel momentjes.

Kortom een heel erg goede documentaire, creatief, aangrijpend, interessant maar vooral erg hard. Een dikke 4* en misschien nog een verhoging. Ik raad iedereen aan dit te gaan zien.

Raar dat, hoewel het onderwerp nog steeds actueel is, je er tegenwoordig niet veel meer mee geconfronteerd wordt. De angst voor een kleine, fanatieke groep (bekend als terroristen) heeft de plaats van de grote vijand van toen ingenomen.

In de documentaire wordt aangegeven dat de bevolking zich niet bewust was van de gevolgen van een thermonucleaire oorlog. Ik vraag me af hoe dat tegenwoordig gesteld is. Ik heb het idee dat dat bewustzijn (of de angst) in de jaren zeventig veel meer was.

Een best wel goede mockumentary over de gevolgen van een eventuele nucleaire aanval. Tijdens de koude oorlog was dit beeld natuurlijk best wel actueel. In de loop van de tijd is dat beeld natuurlijk wat afgezwakt, maar in een tijd als deze met die terroristische aanslagen en de mogelijke dreiging van een land als Noord-Korea is dit nog steeds wel actueel.

De makers zetten hun statement tegen een nucleaire aanval extra kracht bij, door hun verhaal te ondersteunen met soms indrukwekkende beeldtaal. Wat richt zo’n aanval toch een enorme schade aan bij mensen, een en al ellende. De verteller had wel iets vlotter en afwisselender mogen vertellen, nu kwam het ondanks de korte speelduur soms nogal eentonig over. Desondanks is het zeker een knap gemaakt stukje werk, dat zeker de mensen die geïnteresseerd zijn in alles wat met oorlog te maken heeft, zeker eens gezien zouden moeten hebben.

3,5*

Ja volgens mij heb je daar een punt. Laten we daar blij mee zijn. Hoewel de angst voor bepaalde groepen bizar is toegenomen (zie het werkje Fitna, waar gesuggereerd wordt dat we binnenkort de shahira in Nederland hebben. Dit terwijl de moslimpartij welgeteld 0 zetels heeft hier).

Volgens mij hoeven we ons ook niet echt te verdiepen in deze gevolgen, we weten toch dat ze verschrikkelijk zijn. Ik weet eigenlijk ook niet of ik dit soort films een heel warm hart toedraag, de bizarre angst die sommige mensen in die tijd hadden (hoewel begrijpelijk) is niet echt gezond te noemen. Dan liever 'Dr. Strangelove' (hoewel ik die toch een stuk minder grappig vind dan z'n status doet vermoeden).

Gaaf idee en gaaf uitgewerkt, met name voor die tijd. Het tijdsbeeld en die stijve Britten die geconfronteerd worden met nucleaire bommen op hun lieflijke plaatsjes is niks minder dan briljant!

Zou zoiets ook wel eens in een huidige setting willen zien.

Interessante man die Watkins. Moet snel eens meer gaan zien. Dit was mijn tweede (na Punishment Park) en ik niet zoveel filmmakers die een behoorlijk duidelijke politieke boodschap kunnen combineren met zo'n sterke film. Vind de mockumentary vorm erg slim, de film heeft daardoor wat weg van een overheidsfilm terwijl hij gehakt maakt van de officiele overheidsstandpunten. Erg boeiend en heftig.

4.0*

Op naar Edvard Much dus, zijn magnum opus, wat mij betreft. Ik zal The War Game eens gaan opsnorren, klinkt bijzonder interessant.

Voor studie en vanwege persoonlijke interesse heb ik wel meer documentaires en voorlichtingsfilmpjes gezien over de nucleaire dreigingen uit de koude oorlog. Ik ga ervan uit dat de meeste mensen het naieve ‘duck and cover’spotje uit Amerika wel kennen. Ik kan me er in elk geval geen bedenken die meer indruk op me maken dan The War Game. De enige in mijn optiek die de gevolgen van een atoombom echt serieus nemen. Docenten hebben me wel eens verteld dat hen in dienst geleerd werd dat er bij een atoomaanval je zo snel mogelijk met het hoofd richting de explosie moest richten en daarna alle radioactieve deeltjes ‘maar gewoon van je uniform moest kloppen’. Ik zou boeken kunnen vullen over de slechte eigenschappen van atoombommen, maar ik ben vooral blij dat tenminste de BBC het tenminste nog serieus genomen heeft. Toch jammer dat achteraf blijkt dat ze het niet uitgezonden hebben, omdat de beelden te schokkend zouden zijn.

Schokkend voor 1965 zijn ze zeker. Ook nu maakt het veel indruk op me. Niet alleen wat direct en indirect de gevolgen zijn, maar ook de luchtigheid onder de ondervraagden of een atoomaanval ook vergeldt moet worden. “tuurlijk, platgooien!”, is het gemiddelde antwoord. Niemand die er stil bij staat wat de gevolgen voor onze planeet. Het is onmogelijk uit te zoeken wat exact de gevolgen van een nucleaire oorlog zal zijn. Ook The War Game bevat giswerk, maar er is in elk geval duidelijk degelijk onderzoek gedaan. Daarmee is deze documentaire de meest realistische die ik tot nu toe gezien heb, al is The Day After (meer een speelfilm weliswaar) uit 1983 ook een goede kandidaat. The War Game biedt een kort maar krachtig beeld en legt sterk uit wat de gevolgen zouden moeten zijn. Verder vallen het goede acteerwerk en de grimmige sfeer op.

Interessante film/docu. Af en toe kippenvel.

Het enige wat je kon doen is speculeren over hoe en waar een atoomaanval kon plaatsvinden, en wat de directe en indirecte gevolgen hiervan kunnen zijn. Mooi in zwart/wil gefilmt wat de beelden meer kracht meegeven. Geeft een mooi beeld van de tijdsgeest van toen, en hoe de mensen er toen over dachten.

Verontrustend en eng. Dat moet het destijds helemaal geweest zijn, dit docudrama over een kernoorlog. Blijkbaar verteld door toenmalige nieuwslezers van de BBC. Dat klinkt nu dan wat houterig en formeel, toen zal het het ongetwijfeld nog iets realistischer hebben gemaakt. Het maakt ook korte metten met de naïviteit rondom het onderwerp en hoe overheden het voorstelden.

Alsof je überhaupt op iets dergelijks voorbereid kunt zijn. Het wordt vooral heftig wanneer de aanval en de onmiddellijke gevolgen aan bod komen. Qua uitleg, maar de beelden liegen er ook niet om. Rauw en wild door een handheld camera en in dit zwart-wit komt het nog wat groffer en angstaanjagender over. Zoals die firestorm. Zonder meer het meest imponerende onderdeel.

Watkins zal wel wat aannames hebben gebruikt om tot deze griezelige voorstelling te komen, maar hij is wel zo handig om het te koppelen aan wat onder meer Dresden en Hiroshima eerder is overkomen. Dan gaat het er toch wat gemakkelijker in. En hij gebruikt enkele opmerkelijke statements van onder andere een bisschop en een strateeg. Ronduit bizar wat die twee uitkramen.

Deze fictieve documentaire uit de stal van BBC maakt best wel indruk. Als film is het ondertussen gedateerd, maar het onderwerp zelf staat er wel. Het is voor mij moeilijk voor te stellen hoe mensen tegenover de Koude Oorlog stonden in die tijd. Vanuit de overheid (en zoals de film ook meldt ook vanuit de Kerk en de medische wereld) werd naar de burger advies gegeven over potentiële nucleaire aanvallen. Belachelijke maatregelen, gezien de impact van zo'n aanslag. Was het om de bevolking gerust te stellen? Onwetendheid? Naïeve arrogantie? De documentaire maakt het vergelijk met de boodschappen van de overheid en de echte gevolgen.

Het idee is knap gedaan en sommige scènes maken nog altijd indruk. Maar qua opzet zal dit vooral voor ophef gezorgd hebben in de jaren '60. Vooral mensen wakker geschud. Als je alleen al maar zit wat een aanslag op het WTC bvb tot gevolg heeft, toch ook een explosie in een grote westerse stad en die wetenschap in combinatie met de beelden van Hiroshima en Nagasaki. Dan is het voor de meeste mensen amper voor te stellen wat er zou gebeuren als er echt een atoombom zou gegooid worden. Gelukkig is de Koude Oorlog nooit tot haar kookpunt geraakt.

Geen idee of een dergelijke fictieve documentaire nu nog impact zou hebben. Het enige dat ik ken dat ook maar in de buurt komt (qua effect, niet qua onderwerp) is de fictieve reportage die de RTBF uitzond in 2006 over het einde van België. Wat toch een tijd bleef nazinderen.

Raar dat The War Game door critici als meesterwerk wordt bestempeld, terwijl een film als Addio Zio Tom (1971) dikwijls als sleazy exploitation wordt afgedaan. Van hetzelfde laken een pak! Alleen vind ik Addio Zio Tom een stuk beter. (op ICM staat TWG in 9 officiele lijsten en AZT in één enkele exploitation-lijst).

The War Game is een fictieve docu, die de gevolgen van een nucleaire aanval in een regulier Brits provinciestadje behandelt. In mijn hoofd ging het een paar jaar terug naar de geschiedenislessen over de Koude Oorlog, toen termen als mutual assured destruction en Star Wars (Reagan administration) er in rap tempo doorheen gejaagd werden. In het bijzonder herinner ik me nog een haast surrealistisch Brits instructiefilmpje uit die tijd, waarin de eerste opdracht na het klinken van het nucleaire alarm 'duck and cover' luidde.

En laat dat instructiefilmpje (het was er een van de Britse overheid) nu precies het type werk zijn waar filmmaker Peter Watkins in zijn docu genadeloos mee afrekent. The War Game laat zien welke gruwelen een nucleaire aanval onder de bevolking teweeg zou brengen, en zet zich af tegen de politici die in die tijd soms leken te denken dat kernwapens speelgoed waren (zie bijv. ook Kubrick's Dr. Strangelove).

Het is alleen jammer dat de wijze waarop dit gedaan wordt mijn interesse nergens echt trok. De beelden zijn flets en (te)donker, de voice-over is kleurloos, eenzijdig en hier en daar iets te betweterig, en de burgers die aan het woord komen zijn houterig en hebben allemaal hetzelfde te vertellen. Boodschappen en emoties komen geforceerd over; ik haalde het 'wij maken een fictieve documentaire, willen jullie meewerken'?-credo er te veel uit.

Na een minuut of vijfendertig wordt het wel iets beter, maar dan volgt het einde al te snel. Ik moet tot mijn spijt constateren dat The War Game me weinig nieuws heeft verteld, en gezien het interessante onderwerp vind ik dat ergens wel jammer. De uitwerking van dit werkje was daarnaast te matig, en als film oogt het geheel achterhaald en zwaar gedateerd.

2*