Wuthering Heights (1939)

Dit vat het eigenlijk wel goed samen.

Muziek en acteren is echt wel een klein beetje achterhaald (hoewel Laurence Olivier wel een klasbak is, natuurlijk), maar de film heeft iets onweerstaanbaars. Het blijft een geweldig verhaal, hoewel niet eens alles optimaal is uitgewerkt, over een onmogelijke liefde, zielsverwantschap, klassenverschil, wraak en afgunst. Zwaar gedramatiseerd, maar ook innemend. 90-take Wyler, maakt iets moois van deze grootse film (qua thema). Het einde is overigens prachtig.

Aangenaam klassiek liefdesdrama met een hoop overacting van hoofdrolspelers Laurence Olivier en Merle Oberon. Het zwaar tragische verhaal van twee geliefden die elkaar niet kunnen, mogen of willen zien leent zich dr prima voor, dus echt storen aan dat het allemaal soms erg over the top gaat. kon ik me niet . Het ziet er verder picobello uit met schitterende decors en landschappen die voor Engeland moeten doorgaan. Enig minpuntje vond ik de bij tijd en wijle nogal aanwezige muziek.

Het dramatische boek van Emily Brontë over een tragische liefdesgeschiedenis behoort niet alleen tot de wereldliteratuur, maar is inmiddels al talloze malen verfilmd. Deze versie onder regie van William Wyler is daarvan veruit de beste, met dank aan het prima acteren van Laurence Olivier en vooral Merle Oberon.

Het is wel jammer dat alleen het eerste deel van het boek in deze film verwerkt is.

Een twijfelachtige verfilming van een geniale roman. De sentimentele vioolmuziek is storend. Er is een verschil tussen romantiek en melodrama. De versie van 1992 is wellicht de beste.

Op heel wat punten wordt het oorspronkelijke verhaal niet gerespecteerd:


Heathcliff laat zijn gast op Cathy's kamer overnachten. In het boek gebeurde dat zonder toestemming van Heathcliff.

De dagboeken van Cathy komen er niet in voor en de strenge puriteinse opvoeding van Joseph ook niet.

Cathy is niet zwanger en ze sterft in Heatcliffs armen. In het boek bevindt hij zich in de tuin, want hij mag het huis niet meer in.

Romantiek, melodramatiek, sentimenteel, maar ook grimmig en knap verhaald en vooral uitstekend geacteerd.

Een roman als deze van Emily Bronté spreekt een groot publiek aan en het is dan ook niet verwonderlijk dat er vele filmische remakes volgden.

Deze "Wuthering Heights" uit 1939 lijkt mij toch "de klassieker" bij uitstek.

Wuthering Heights is een boek dat ik vroeger voor mijn boekenlijst van Engels heb gelezen. Hoewel er diverse verfilmingen van het boek bestaan, heb ik er nog nooit eentje van gezien. De verfilming van William Wyler is dus een soort van hernieuwde kennismaking voor mij. Ik moet echter zeggen dat het verhaal mij slechts bij vlagen bekend voorkwam.

Het is een verhaal van de liefde die niet kan bestaan. Een soort van Belle en het beest, maar dan totaal anders. Laurence Olivier is in ieder geval een sterke acteur, die wel vaker in dit klassieke Engelse verhalen acteerde. Hier speelt hij ook vrij aardig, evenals de rest, al hinkt het acteerwerk soms een beetje naar het toneelachtige. Het verhaal zelf is aardig uitgewerkt, al vond ik de dialogen bij tijd en wijle niet al te sterk en pakten me ook niet zo als gehoopt. Hier en daar merk je op sommige punten ook wel dat het allemaal wat gedateerd begint te raken. Ondanks dat laatste is het camera-technisch wel sterk, maar dat kun je ook wel aan een vakman als Wyler over laten.

Samengevat is het allemaal wel aardig. Wyler is een te goed regisseur om zoiets als dit te verpesten. Vergeleken met zijn andere romantische films, is dit echter wel de minste die ik tot nu toe van hem zag.

3,0*

Een film die anno 1939 in de schaduw stond van andere klassiekers dat jaar: Wizard of Oz, Gone with the wind, Stagecoach en Mr. Smith goes to Washington. Als er geen onderscheid was gemaakt tussen kleur en zwart/wit (Wuthering Heights won Oscar voor cinematografie in zwart/wit en Gone with the wind die in kleur), had deze film misschien wel geen prijs gewonnen.

De film is een klassieke verfilming en op dat vlak moet het toch wel het onderspit delven tegen wat 'modernere' films als bvb die Gone with the wind en Wizard of Oz. Het hoort wel bij het genre en de boekverfilming doet het zeker niet slecht. Merle Oberon en Laurence Olivier hadden tijdens het filmen een grote hekel aan elkaar. Je merkt dat niet helemaal in beeld, maar chemie is er ook weer niet. David Niven is niet meer dan een veredelde figurant hier. De acteerstijl en het uiterlijk van Laurence Olivier deed me trouwens denken aan Timothy Dalton. Hij zal het van Olivier geleerd hebben zeker?

Leuke film voor wie houdt van de oude filmstijl, maar een klassieke topfilm is het ook niet. Wel mooie beelden, die prijs voor cinematografie was niet onterecht.

De nog altijd ongeëvenaarde tweede verfilming van Emily Brontës roman over de obsessieve, tragische liefdesrelatie tussen de verwende Cathy [Merle Oberon] en stalknecht Heathcliff [Laurence Olivier] vertelt door de trouwe huishoudster [Flora Robson] die al die jaren op werkte en woonde op het landgoed Wuthering Heights. Genomineerd voor 10 Oscars in het Gouden Jaar van Hollywood, maar alleen cameraman Gregg Toland wist de nominatie te verzilveren. Ondanks vele latere verfilming zijn Olivier en Oberon nog steeds de ultieme verpersoonlijking van het tragische liefdesduo en met een indrukwekkende ondersteunende cast is er geen foute noot te bekennen. Regie, camerawerk en muziek (van Alfred Newman) zijn perfect op elkaar afgestemd in dit onvergetelijke romantische drama. De scene waarin Cathy in de stromende regen haar grote liefde probeert te vinden is één van de hoogtepunten uit de filmgeschiedenis.

Deze film kwam ik gisteren tegen in een krat vol met andere klassiekers, oudjes en buitenlandse films in de kringloop van Emmeloord, en lang hoefde ik niet na te denken om met een stapel Italiaanse, een paar andere oudjes en deze maar al te bekende titel te vertrekken. Behalve dat mijn zus het boek van Bronte in de boekenkast staan heeft, en dus een uitermate bekende titel, ontbrak het me aan verdere kennis. Maar dat weerhield mij niet om vlak na het eten op de bank te gaan liggen met deze film erin, en tsjonge...dit verraste en beviel mij meer dan.

De opening is toch wel meteen van grote schoondheid in de voortjagende sneeuw, een duistere omgeving en fraai gewerkt met licht waar een verdwaalde wandelaar zich onbewust is van het terein waar hij zich bevindt noch het pand en diens geschiedenis die hij betreedt. Duidelijk is meteen de sombere sfeer en getormenteerde eigenaar in een film die ik meteen een 'Rebecca' achtige vibe toe ken, mij onbewust van de aanwezigheid van Laurence Olivier die ik eigenlijk pas bij terugkeer uit Amerika herken. Uiteraard zijn we dan al halverwege, maar het begint allemaal in de vliegende storm, geluiden die thuis horen in de betere spookverhalen, een eigenaar die geestlijk grenst aan de wanhoop en de huishoudster die de geschiedenis midden in de nacht aan de wandelaar uit de doeken doet. Het stemmige spookhuis wordt ingeruild voor een landshuis in betere tijden met een klik tussen de jonge Heathcliff en Cathy en hun fantasieen en dromen. Magie en liefde in de maak zou je zeggen. Maar niets is minder waar met een Heathcliff die down to earth blijft, en klein gehouden wordt door de vreselijke Hindley, en Cathy in een soort van identiteitscrisis betreffende keuzes, het leven en dingen die tot op zekere hoogte worden opgedrongen. Er is na de kortstondige jonge mensen chemie al snel een kink in de kabel met spanning in overvloed, rond dingen die niet horen, niet kunnen, en iets over beneden je stand. Je kan ook zeggen dat Cathy het hoog in de bol heeft, onuitstaanbaar en wispelturig is met zowel warme als koude signalen en daarmee dingen die ik zelf ook ervaren heb met vrouwen, want soms is er gewoon geen land mee te bezeilen waarmee het zaadje geplant is voor het archetype van de tragische, onbeantwoordde, verbitterde liefde waar alleen nog maar plaats is voor haat en nijd en de tragiek van afwijzing en verlangen lang na sluimert.

Is het dat alleen de zon die schijnt rond deze film? Nou nee, want de kalverliefde en aan/ uit, warm/koud fase van vooral Cathy haar kant duurt mij op een gegeven toch net iets te lang waardoor ik toch het gevoel heb voor een ouderwets en belegen drama te zitten die weliswaar een goede voldoende verdient maar tevens een beetje gezappig is. Maar met de terugkeer van Heathcliff komt de film toch wel in een erg aangename stroomversnelling en geraaktde film in een fase waar ik toch met veel interesse afwacht wat Heathcliff nu allemaal in zijn schild voert. Niet dat dit allemaal super verrassend uitpakt maar het verveelt me geen moment en vooral de wraak op Hindley is zoet. Lekker! Net als de rekening met Cathy hoewel er vanaf druipt dat ze feitelijk niet zonder elkaar kunnen, wat een fijne tragiek. Ik ben nu dan ook best nieuwsgierig naar het boek, overigens ook erg sterk de beschuldigingen van Hindley aan het adres van Heathcliff, daar vergeet Hindley voor het gemak maar even dat Heathcliff een product van zijn eigen gedrag is, iets dat net zo goed telt voor Cathy. Het einde van Cathy laat zich vervolgens vrij gemakkelijk raden rond deze film met een huis dat toch een serieuze vorm van 'bad mojo' bezit, de film een erg sterke cast heeft met een erg goede Olivier, om vervolgens op geheel passende wijze af te sluiten. Ja, dit vond ik toch best wel sterk en daarom voeg ik deze Wuthering Heights met veel plezier aan mijn collectie toe.