Rappresaglia (1973)

Gisteren gezien en ik was niet echt overtuigd.

Ten eerste had ik geen een keer het gevoel dat de film zich in 1944 afspeelde. Om de kijker toch de indruk te laten wekken in de Tweede Wereldoorlog te zijn, is er gekozen om een paar Hitlerportretten op te hangen, beetje makkelijk. En ja, ik moet het toch met de andere eens zijn: Duitse personages horen gewoon Duits te praten.

Daarnaast kende de film teveel onnodige scenes enkel om de lengte van de film op te krikken. Dat zou op zich nog niet zo erg zijn, maar de scenes waren totaal niet boeiend. Het verhaal kent slechts twee/drie noemenswaardige momenten en om dat nou uit te spinnen over 110 minuten.....

Dan heb je ook nog de geestelijke, een personage die niet echt in de film paste. De regisseur had zich beter kunnen richten op het goed wegzetten van Burton.

Al met al voelde de film een beetje geforceerd aan. Het einde heeft wat mij betreft het dramatisch aspect van de film nog opgeschroefd. 2 sterren.

Toch nog een aardige film met een goed verhaal.

Acteren was redelijk alleen jammer van de niet aanwezige Duitse taal.

3 sterren

Reconstructie van de aanslag die leidde tot de moord op 300 Italianen als represaille in een nabijgelegen grot, tijdens de Duitse bezetting in Rome. De zoveelste wandaad van de Nazi's. Er wordt gespeeld met het fameuze Nuremberg excuus (we volgden alleen maar bevelen op) en de passieve houding van de paus. Een hoofdstuk dat ik niet kende, maar droog gebracht. Het mist aankleding, sfeer en flow. Het wordt ook allemaal gevoelloos afgewerkt naar het einde toe. Vreemd ook dat Richard Burton hier meespeelt in de rol van de SS officier Kappler, die men dan nog ook eens ongepast wat ridderlijkheid meegaf om de schijn te wekken dat hij er echt niks kon aan doen. Nee, dit oorlogsdrama is niet van het beste. Goede scène was de aanslag zelf in de Via Rasella, een zeldzaam goed moment in de film.

En verder met oorlog en toen kwam deze Massacre in Rome aan bod en daarmee een film die ik niet vanwege de bekendheid had meegenomen maar puur voor deze week. Hoe slecht ik had gekeken naar wat het was bleek wel toen ik begonnen was en tot mijn verbazing een leeftijd van 50 jaar constateerde en de aanwezigheid van Richard Burton waar ik dacht dat het Sebastian Koch was die op de cover stond.

Rome dus waar Mussolini inmiddels afgezet en gestenigd is en de Italianen zich tegen de Duitsers gekeerd hebben, desalniettemin laten de Duitsers hun greep op Italië niet verslappen met niet alleen de geallieerden tegen hun maar tevens de partizanen en bevolking. En opzich wordt er niet een gek beeld geschapen rond het verzet op verschillende lagen, voorbereiding en een uiteindelijke aanslag, iets wat natuurlijk weer represailles oproept. En eigenlijk doet de film verder weinig mis met een aantal keren een mooie opbouw naar actie, is Burton prima met zijn standaard kil een afstandelijke uitstraling zonder dat hij meteen evil wordt, is Delia Boccardo prachtig en heeft de soundtrack van Enio Morricone zo zijn sterke momenten.

De kritiek van de gesproken taal vind ik een onderwerp waarvan ik niet begrijpt dat mensen hier zich nog werkelijk druk om maken want als dat zo'n issue is dan kan bijna de helft van alle films afgeschoten worden. Daar komt dan nog bij dat dit onderwerp en karakters ook voorbij komt in de Scarlet and The Black en die film mij toch een stuk meer aanspreek dan deze met een leuk spel tussen de pastoor en Kapler. En ja, de pastoor in deze film is een fictief personage maar dat vind ik niet zo'n heel groot probleem want ik snap dat deze nodig is om een beetje meer dialoog en diepte te creëren. Wat de film in mijn optiek eerder tegen zich heeft is toch een gebrek aan impact en het eigenlijk te voorspelbaar is hoe het af gaat lopen. Daarom wat mij betreft wel een voldoende maar geen topcijfer.