Miracles from Heaven (2016)

Op het eerste gezicht hebben we te maken met de typische tearjerker die een ziek kind benut om bij de kijker emoties uit te knijpen. Ook dat is een (sub)genre dus heb ik daarop niet zoveel aan te merken, je houdt ervan of niet, al is het wel dus de makkelijke (en luie) weg om de makkelijke traan op te zoeken. Maar op de achtergrond rijst wel het probleem wat John Milton aanhaalt, de film portreteert namelijk artsen als incompetente en klantonvriendelijke types die er de ballen verstand hebben van wat een ernstig ziek kind mankeert, en voor de (streng gelovige christelijke) doelgroep kan dat, naast volstrekt misleidend, ook best een gevaarlijke boodschap zijn. En kennelijk is alleen één haast onbereikbare (wonder)arts goed genoeg om het kind te helpen, zelfs als hij het niet zou kunnen genezen. Die arts werkt bij het Boston's Childrens Hospital, naast christelijke organisaties ongetwijfeld ook een van de sponsors van deze film mag ik aannemen, zeker als je ziet dat ze internationaal reklame maken en mensen uit andere landen aansporen om hun zieke kinderen daar te laten verzorgen, en ik vrees dat ze dat niet uit liefdadigheid doen. Maar genezing is hoe dan ook volgens de film iets wat kennelijk alleen God kan. Enerzijds een commerciële boodschap, en anderzijds een gevaarlijke boodschap. De film wijst ook nog keurig op de kosten, zoals het vliegen naar Boston, maar ook op de oplossingen om die kosten te dekken, zoals het nemen van een hypotheek op je huis.

Wanneer ook een niet gelovig kind ernstig ziek wordt bekroop mij de angst dat de film de kant op zou gaan dat de niet-gelovige doodgaat en de gelovige wordt gered. En jahoor... dat werd dus het moment dat ik een teiltje nodig had, en dat kan ik de film wel het meest verwijten. Daarmee wordt het regelrechte relipropaganda, en eentje die weer het ouderwetse Godvrezende aspect naar boven haalt. Want wee als je niet gelovig bent. Angst opwekken om religie op te dringen, jakkes...

Daarmee neemt deze film afstand van andere goedbedoelde en niet opdringerige films die zowel gelovigen als ongelovigen in hun waarde laten, en een constructieve levensbeschouwende discussie op gang kunnen brengen, zoals Camino (2008) en The Wise Kids (2011), waar elkaars levensopvattingen wel gerespecteerd worden en waar beiden naast elkaar kunnen bestaan zonder dat de ene de andere als "fout" afwijst. Bovendien zijn dat films die een stuk realistischer zijn dan deze "op waargebeurde feiten" gebaseerde film. Camino is overigens ook op waargebeurde feiten gebaseerd, maar ook echt realistisch.

De andere boodschap van de film, dat God (o.a.) terug te vinden is in de goedheid van de mens, daar kan ik prima mee leven, denk dat zowel gelovigen als ongelovigen geen enkele moeite hebben met hun verschil in interpretatie aangezien het doel uiteindelijk hetzelfde is.

Maar dit is dus weer zo'n lastige film om te beoordelen, ga je het als (reli)drama beoordelen, of afrekenen op de subjectieve, commerciële en drammerige reliboodschap...? Ik kies toch voor het laatste en hou de waardering op een ruime 1,5*. Dat neemt niet weg dat de film best genietbaar is voor wie van tearjerkers houdt, en uiteraard ook voor de doelgroep, en soms ook interessante religieus-filosofische standpunten neemt, maar het eenzijdige drammerige aspect nekt uiteindelijk de film wat mij betreft.

Lange tijd een heel degelijke, tv film achtige film. Maar dan wel een tv film aan de goede kant van de lijn: vals sentiment word voorkomen en de ziekte van het kind word niet overdreven benadrukt maar realistisch weergegeven. Acteerwerk van de kinderen en ook van Garner is dik in orde.

Tja, en dan komt een half uurtje voor het einde die bizarre, buitengewone wending die je kijk op de film helemaal op de kop kan zetten. Moet zeggen dat ik er met wat tegenstrijdige gevoelens naar heb zitten kijken. Of je deze prent goed vind is m.i. voornamelijk afhankelijk van het gegeven of je die gebeurtenissen en de uitleg hiervan enigszins wilt/kunt accepteren. Ik geef ze het voordeel van de twijfel, omdat het echt gebeurd schijnt te zijn. Nochtans denk ik niet dat ik vanaf nu ook in de here ga. Zo'n verpletterende indruk heeft deze Miracels from heaven dan toch niet op me gemaakt. Raar filmpje, eigenlijk.

Het wondertje wat hier gebeurde tijdens de film.

Mijn kat begint te kokhalzen, en geeft over........ precies synchroon met het meisje wat de eerste keer overgeeft in de film! ?

EO film ja, maar wel een goeie....

Het is een wonderlijk verhaal sowieso.

Jennifer Garner is zeer overtuigend als de wanhopige moeder.

Dat bij ernstig lijden geloof en god in vraag worden gesteld is niet ongewoon en hoe het verder evolueert hangt van veel factoren af, net zoals het geloof in de goedheid van de mensen.

Zo wat het thema van deze film die een verhaal, berustend op ware gebeurtenissen, brengt.

Dat in dergelijke films (over)sentimentalieit dik aanwezig is, is bijna niet te vermijden, net als emoties en ontroering er bij horen.

Vond het acteren behoorlijk. Eigenlijk zijn Amerikaanse filmmakers zich zeer bewust van een goede casting. Ze bereiken er vaak "geloofwaardigheid" mee.

Deze op goed geluk eens meegebracht, maar vond er toch niet zo veel aan. Nogal religieus getint en daardoor kon het me toch minder boeien.

De cast deed het niet slecht en verder zag de film er prima uit.

Voor de liefhebbers.

Een waargebeurd-verhaal-film met een hoog EO-gehalte. Met name dat laatste is doorgaans niet mijn ding, maar ik moet toegeven dat het in dit geval toch wel aardig gedaan is. De uiterst voorspelbare scènes waarin het er al te dik bovenop ligt, neem ik maar voor lief. Te meer omdat er een onverweachte twist in het verhaal zit. Dus toch wel een voldoende.

Wat is het probleem dat het geloof er mee te maken heeft? Als je zelf niet gelooft is dat makkelijk bekritiseren. Mijn geloof geeft kracht in mijn leven, ook in moeilijke situaties. Deze film is mooi en hoopvol...

Een van de mooiste films die ik heb gezien over bijna-doodervaring.

Acteurs spelen geweldig, de regie is ook top.

Verhaal zit compleet en juist in mekaar, twist op einde maakt alles compleet.

Een aanrader en eindelijk wat meer aandacht voor bijna-doodervaringen.

Best een redelijk filmpje om lekker in mee te dromen met een sterke Jennifer Garner. Helaas ligt de religieuze tint voor mij er te dik bovenop, zeker tegen het einde waar andere interpretaties onmogelijk zijn, en wordt de moderne geneeskunde in grote mate als onkundig en onsympathiek afgeschilderd. Ook wordt de terechte vraag die Christy stelt met betrekking tot waarom God mensen zo zou laten lijden indien hij bestond, hoewel het voor haar gezin wordt hersteld, niet beantwoord.

Ruime ***

Onverstelbare mooie, waargebeurde film.

Een van de mooiste films gemaakt, op dit gebied.

Zo ontzettend goed en ontroerend.

Sprakeloos, magnifiek, aangrijpend en zo bijzonder.

Mooie film. Op het eind is het wat teveel van het goede...

In zijn genre een mooie film. Het wordt allemaal wat zoetsappig gebracht, maar Amerikanen hebben over het algemeen een iets 'fakerige' manier van leven, doen en zeggen. Als je daar doorheen kijkt, krijg je een wonderbaarlijk verhaal. Ik geloof dat het iets neurotisch kan zijn, maar ik sta ook open dat het iets Goddelijks kan zijn. We weten nog zo weinig. We weten niet eens wat deze kleine groene/blauwe aardbol doet in dit immens grote donkere koude heelal? Ik probeer altijd overal de mogelijkheden in te zien, in plaats van de onmogelijkheden. Het is zo makkelijk om iets niet te geloven. Het is veel uitdagender om wel iets te geloven. En een geloof hoeft geen waarheid te zijn. Het is een eigen gevoel dat je mag hebben. Als jij gelooft dat bijvoorbeeld de aarde plat is, dan mag je dat geloven. Los van het feit of het waar is of niet.

De film geeft mij iets van hoop, warmte, liefde en vertrouwen. Mooi dat dit gevoel bij mij op komt zetten.

Riggen weet de gemeenschap in het Texaanse dorpje waar dit verhaal (“gebaseerd op ware gebeurtenissen”) zich afspeelt meteen neer te zetten als het hemelse paradijs voor vrome, witte, Amerikaanse gelovigen. De zon schijnt op de ranch van de familie Beam, de drie dochters ravotten er vrolijk op los in hun brave zondagse jurkjes, de plaatselijke pastoor [John Carroll Lynch] blijkt een sympathieke, humoristische voorganger en zijn toehoorders knikken glimlachend als makke lammetjes bij elke Bijbelse wijsheid die hij over ze uitstrooit. De familie Beam heeft een fortuin geïnvesteerd in een dierenkliniek en komen in financiële problemen wanneer dochter Anna [Kylie Rogers] een opgezwollen buik krijgt. Dokters sturen moeder Christy [Jennifer Garner] van het kastje naar de muur. Haar laatste hoop is kinderarts dr. Nurko [Eugenio Derbez], maar die heeft een enorme wachtlijst. Christy slaat met haar vuist op tafel en krijgt (wat een wonder) haar zin, maar dat betekent nog niet dat Anna zal kunnen genezen. Propagandakijkvoer voor witte, fundamentalistische Christenen met racistische ondertonen geeft je meer dan voldoende redenen om voortijdig de televisie uit te schakelen. Wayne Péré maakt echter indruk als de vader van een meisje waar Anna in het kinderziekenhuis mee bevriend raakt, en wist zowaar een brok in mijn keel te bezorgen. Zonder had dit zonder meer de laagste mogelijke waardering gekregen. Tijdens de aftiteling zien we de echter familie Beam.