Lucía y el Sexo (2001)

Tegenvaller.

Waarom o waarom heeft men zich hier gewaagd aan dat pretentieuze gezeik waarbij men heden met verleden en fictie met realiteit verweefd? Dat is dodelijk, zeker in geval van een erg simpel plotje. Zonder dat gesukkel had de film een half uur minder lang kunnen duren, had het tempo erin gebleven en hadden de emoties misschien overgekomen. Een simpel plot moet simpel gehouden worden, daar is niets mis mee; een simpel plot "ingewikkeld" willen maken, daarentegen...

En dat is best spijtig gezien al de overige facetten van cinema die ik belangrijk vind, wél overtuigend gebracht zijn, te beginnen met de cast. De zeer appetijtelijke Paz Vega spant de kroon, des te spijtiger het is dat Lucia na een tijd een poos naar de achtergrond verdwijnt.

Maar ook regisseur Julio Medem mag wat pluimen op z'n hoed steken - behalve dan dat hij zwaar de mist ingaat met zijn vertelstructuur. Visueel is deze film namelijk een pareltje. Zeker aan het strandhuis zitten tal van mooie shots, waarbij het broeierige sterk de bovenhand heeft, niet in het minst door het geslaagde kleurengebruik. Muzikaal ben ik iets minder overtuigd.

De seksscènes realistisch noemen gaat mij wat te ver (of als keer op keer gelijktijdig klaarkomen de norm is, moet ik mijn lat maar hoger leggen), maar ze zijn wel stijlvol gebracht en niet met kleren aan en onder de lakens. Da's toch ook al iets.

2

Op zich is het verhaal nogal pover, maar de sfeer en de geloofwaardigheid is er zeker. Ik had de film enkele dagen geleden gezien als de temperaturen vrij hoog waren, wat zeer toepasselijk is bij deze film. De film begint goed rond Paz Vega zelf vooral centraal die haar weg wat zoekt als haar relatie verleden tijd is. Via flashbacks zien we hoe passioneel die was. Een relatie waarin geleefd wordt van dag tot dag met enkel de liefde voor elkaar centraal. Gaandeweg drijft de film een beetje weg. Het blijft een mooie film met vooral een pluim voor de regisseur. Maar het loopt zoals gezegd wat verloren en dat komt de film niet ten goede.

Lucia y el sexo is een passionele film met ook aandacht voor het oog. En dan heb ik het niet direct over de naaktscènes. Het had misschien nog beter gekund, maar is toch een zeer aangename film geworden.

"Een verhaal dat volledig opgaat in geheimzinnige toevalligheden, kan geen verwijten worden gemaakt… maar wel de mens die blind is voor zulke toevalligheden in het dagelijks leven. Want daarmee berooft hij zijn leven van een diepere laag van schoonheid." -- Milan Kundera, De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan

Het plot van deze film ontloopt zeker de onwaarschijnlijke schakels en mysterieuze connecties niet, en daar had ik in de eerste helft wel eens een bedenking bij; maar toch wist het mijn kijkervaring eigenlijk niet echt te deren. Mogelijk heeft dat ook wat te maken met het feit dat ik bovenstaand citaat uit M. Kundera’s meesterwerk nooit uit mijn hoofd zal krijgen. Met Lucía y el Sexo beoogt de regisseur door middel van dit plot vooral het tonen en oproepen van gevoelens en het creëren van een bepaalde sfeer — of ‘een diepere schoonheid’, zou Kundera zeggen? — , en in dat opzet slaagt hij met glans.

De sfeer in de film zit wel erg lekker — ook figuurlijk, ja! Hij is natuurlijk erg erotisch geladen, maar de expliciete scénes liggen verre van het 'sex and the city'-niveau, maar zijn zeer rechttoe-rechtaan en lijken de definitie van zwoele, mediterraanse sensualiteit in zich mee te dragen. Het licht- en kleurgebruik zit meer dan snor.

Dat, een sterke cinematografie in het algemeen, een aandoenlijke score, en vooral ook een adembenemende cast maakten dit een zeer aangename en warme kijkervaring.

Voor mij een eerste kennismaking met deze regisseur, en eigenlijk zo’n beetje de ganse Spaanse cinema in het algemeen. Vast en zeker dat ik deze nog verder zal leren kennen!

Enorme teleurstelling.

Het begon nog wel aardig, met een lekker sfeertje en aardige beelden. Wanneer echter de focus op de schrijver komt te liggen, zakt de film als een kaartenhuisje in elkaar. Sowieso vond ik de meeste personages in de film maar een stel bordkartonnen figuren, en die schrijver was niet veel boeiender. Zorgde er al voor dat me maar weinig kon sympathiseren.

Vond het hele 'surrealisme' ook totaal niet uit de verf komen. Vele scenes die apart of dromerig moesten over komen, maar uiteindelijk veel te braaf en impactloos zijn. Buiten die scenes, en de overbodige vertelstructuur, is Lucia y el Sexo ook niet veel meer dan een vrij standaard dramaverhaaltje, wat inmiddels al tot in den treure herhaald is. Je kent het wel, de schrijver die fictie en werkelijkheid niet meer kan onderscheiden, wat tot een soort 'mindfuck' moet leiden. Wat zal er allemaal echt gebeurd zijn en wat niet? Reuze boeiend.. Zelfs de vele expliciete sekssscenes die de film rijk is maken het er niet veel beter op verder.

Een film die zweverig en ingewikkeld wilt zijn, maar uiteindelijk voor erg plat en doorsnee is. De vergelijking met Lynch is overigens volkomen lachwekkend. 1,5* voor enkele aardige visuals.

Hoewel ik al een aantal films van regisseur Julio Medem heb gezien (een paar daarvan zelfs vorige maand) en ik die eigenlijk allemaal goed vond, vond ik deze film helaas wat minder. Dat komt vooral omdat het verhaal moeilijk te doorgronden en te volgen is en dat komt weer omdat het verhaal spreekwoordelijk van de hak op de tak springt. Ook is het verhaal behoorlijk langdradig (duurt ruim twee uren) en is het soms ook wat saai.

Het verhaal draait om Lucía en haar relatie met haar vriend de schrijver Lorenzo waarmee ze al zes jaar samenwoont en die dan opeens verdwijnt. Aan de hand van beiden personages en veel flashbacks en fictie (omdat Lorenzo een schrijver is) wordt het complexe verhaal vertoond die moeilijk te doorgronden is. De rol van Lucía wordt overigens goed gespeeld door de zeer fraaie Paz Vega en zij doet de Engelse filmtitel "Sex and Lucia" zeker ook eer aan, want zij is in deze film zeer regelmatig bloot te bewonderen waarbij ook haar hele fraaie lichaam (dus van top tot teen) wordt getoond. Dat wordt alles ook nog eens fraai in beeld gebracht en soms is het zelfs wat licht pornografisch (daarbij is zij overigens wel niet te zien). Het hele verhaal wordt overigens zelf ook mooi en kleurrijk in beeld gebracht en met name de beelden van het kleine eiland (met veel nadruk op wit en blauw) in Middellandse zee zien er prachtig uit. Daarbij is de scene met het insmeren van het lichaam van Paz Vega met klei wel het vernoemen waard en mede door de met klei bedekte penis van Carlos (een voortvluchtige gespeeld door Daniel Freire) die begon te groeien.

Buiten de fraaie Paz Vega zit er ook nog ander vrouwelijk schoon in deze film in de vorm van Najwa Nimri (in de rol van Elena die haar dochtertje heeft verloren door een hond, die ook een belangrijke rol heeft in het verhaal) en de fraaie Elena Anaya (in de rol van Belén die ook bloot is te bewonderen en die het lekker vindt om naar haar moeder te kijken, die een pornoactrice is, en daarbij ook masturbeert met o.a. dildo die ze bij haar moeder uit de slaapkamer heeft gehaald Die scene werd ook fraai in beeld gebracht). Al deze vrouwen hebben overigens iets gehad met Lorenzo gespeeld door Tristán Ulloa. De volledige cast doet het overigens wel goed tot verdienstelijk. Het laatste gedeelte van het verhaal (zeg maar de laatste 15 minuten) zijn best aardig en mooi en daarbij komt er ook eindelijk duidelijkheid en vallen de puzzelstukken op zijn plaats.

Al met al vond ik dit een een wat mindere film van regisseur Julio Medem en vooral het visuele gedeelte en met name dan Paz Vega en ook Elena Anaya zijn zeker de moeite waard om deze lange zit helemaal te doorstaan. Deze twee fraaie vrouwen zorgden namelijk voor opwinding, iets wat de fraaie poster al prijsgeeft.

Een film die het moet hebben van de sfeer, maar de nadruk legt op het verhaal. Wie zichzelf van de plicht ontslaat om het verhaal te volgen en een avond weinig omhanden heeft, kan genieten van een brok gevoelscinema dat mooi samenvalt met het mediterrane decor.

Een Spaanse dame gaat op een tropisch eiland op zoek naar haar geliefde, die er een gecompliceerd liefdesleven en nog onvoltooid manuscript op nahoudt. Niet heel lastig qua plot, maar regisseur Julio Medem moest er toch een wat warrige niet-lineaire vertelstructuur aan verbinden. Ik begrijp zo na het kijken niet zo goed waarom. Voor een complex, gelaagd verhaal kan zoiets een grote meerwaarde hebben, hier betreft het toch vooral een kwestie van onnodig moeilijk doen.

Goed, dat terzijde gelaten is deze film op haar mooist (en best) op de momenten dat de potentie van de prachtige omgeving benut wordt. Zon, zee en strand, badend in een lichte gloed, en dan Lucia op haar elektrische fiets/motor toerend door het idyllische landschap. Het is gewoonweg jammer dat het verhaal uiteindelijk weinig voorstelt, ondanks de poging dat wel uit te dragen. De verwikkelingen van de hoofdpersonen en de daaraan gelieerde seksuele uitspattingen deden mij daarnaast vrij weinig, waardoor dit op den duur een kwestie van verplicht uitzitten werd. Het einde vond ik mooi en technisch knap gefilmd, dat dan weer wel.

2*

Er is een visuele tegenstelling tussen de twee locaties. Het eiland - naamloos maar eigenlijk Formentera - is overgoten met zonlicht en azuurblauw. Madrid is donker met veel rood en bruin. Madrid staat voor tragiek en verdriet; het eiland voor geluk.

Eigenlijk begint en eindigt het verhaal op het eiland, met Madrid als middenstuk. Doordat het niet chronologisch verteld wordt en vermengd met fictiefragmenten uit Lorenzo's roman in wording, is het vrij complex. Lorenzo probeert een geheim uit z'n verleden te versluieren, terwijl Lucía juist op zoek gaat naar onthullingen.

Luna wordt bij volle maan verwekt en ernaar vernoemd. Er is een matchcut van de volle maan naar de zwangerschapstest. Eenmaal is de volle maan bij daglicht te zien. Krekels en het geruis van water klinken op de achtergrond. Water staat vaak symbool voor dromen. De vuurtoren en de kuil waarin Lucía valt, kun je freudiaans interpreteren als mannelijk en vrouwelijk.

De stem van Paz Vega klinkt als zacht gespin. De mooiste nevenrol is voor Elena Anaya als de kinderoppas. Julio Medem maakte een kleurrijk en hoopvol drama met mediterrane stemming.

Lucia y el Sexo

Zwoel, sexy, triest en bloedmooi. Lucia y el Sexo is het ene moment een indringende en betoverende filmervaring, om het andere moment door de niet-chronologische vertelwijze je hersens te laten kraken. Regisseur Julio Medem geeft je de laatste 15 minuten een aantal antwoorden, maar laat ook veel over aan de interpretatie van de kijker.

De scènes op het eiland (schitterend gefilmd met een blauwe filter) voelen aan als de hemel, om het andere moment terecht te komen in Madrid, wat voor de personages door de dramatische ontwikkelingen moet aanvoelen als de hel. De seksscènes zijn goed gefilmd, en acteurs als Vega, Ulloa en Nimri weten wel raadt met het materiaal. Geweldig acteerwerk, in een film om bij weg te dromen. Of zwetend bij wakker te worden.

Derde Spaanse film in een week a twee weken tijd, en denkt te moeten concluderen dat de Spaanse Cinema niet voor mij is weggelegd. Na het over gedramatiseerde Biutiful, en het merkwaardige Hable Con Ella weer een bijzondere vage film, in dit geval Lucia y el Sexo.

Nu houd ik wel van een raadsel, en de aanvankelijke mysterieuze toon waarbij Lucia de huidige situatie ontvlucht trekt me wel, om vervolgens met veel te lange terugblikken de vaart weer helemaal uit het mysterie te halen. Een vrij onsamenhangende verhaal ontvouwt zich, iets wat later allemaal redelijk op zijn plaats valt en een bepaalde volgorde krijgt. Toch lijkt regisseur Medem zich voornamelijk heel erg te vergalopperen op een vrij simpel verhaal, een ontrouwe schrijver, in die zin met een driedubbel leven, en dat te filmhuisachtig en mysterieus wil brengen. Medem lijkt er perse een amper te volgen raadsel van te willen maken, een toon die amper wat toevoegt en waarvan het ook niet lijkt uit te maken of het op het einde helemaal klopt en rond komt. Fictie, verleden, heden, het gaat alle kanten op. Het lijkt puur voor de leuk of een bizarre poging intelligent over te willen komen. Het idee is natuurlijk dat Lorenzo de schrijver is en alles kan veranderen, maar is dat wel zo? Hij schrijft toch uit eigen ervaring die echt gebeurt zijn? En dan dat vreemde gat waar je door heen valt en ergens anders in het verhaal uitkomt om alles weer te kunnen veranderen...ja, oké dan! Op dit punt heb ik allang zoiets van het zal me...

Zoals gezegd, naar het einde kantelt de film plots naar een uitlegbaar plot met verbindingen tussen alle hoofdpersonen. Zo ook de voorspelbare verschijning van Lorenzo. Het hele mysterie zakt als een lekkende zak lucht in elkaar en zelfs de nogal uitbundige sexscenes, die weinig tot de verbeelding overlaten, komen dan helaas geforceerd en over the top over. Onsmakelijke winstbejag las ik in een column van de Volkskrant en ik kan me er wel in vinden.

Oog voor schoonheid heeft Medem echter wel met Paz Vega uiteraard en Elena Anaya, behalve dat, niet bepaald my cup of tea.

Mijn tweede film van Julio Medem. Ook deze vond ik erg matig. Er is veel vrouwelijks schoon te zien maar qua verhaal boet de film zwaar in na het seksuele deel rond het tweede halfuur in de film. Eenmaal het uur voorbij beginnen de levenslopen van de personages in elkaar te haken. Een heel web van toevalligheden versmelten met elkaars verleden. Nergens werd ik geraakt door de film. Ik had weinig voeling met de personages. Elena Anaya en Paz Vega hebben een mooi lichaam maar verder heb ik hier weinig aan gehad.

Ik was benieuwd naar deze film. Het bleek een miskoop te zijn, gelukkig voor een klein prijsje van de kringloop. Het boeide mij niet, en dat werd naarmate de film vorderde alleen maar erger. Heel vaag, voor mij niet te volgen, heel veel geklets dat mij niet boeide, te veel drama, personages die mij niet raakten, expliciete seksscènes waar ik niks mee heb, geen mooi beeld. Wel goed gespeeld. Ik heb ‘m met heel veel moeite uitgekeken, al ging het grotendeels langs mij heen. Tegenvaller. 2*

Een zwoel erotisch romantisch drama van Spaanse makelij. Paz Vega is bij momenten wel onweerstaanbaar als wulpse vrijgevochten vrouw. Inhoudelijk soms inderdaad wat warrig en niet altijd even duidelijk. Niet dat het echt stoort, want ingewikkeld wordt het niet echt. Alleen is het plot soms iets te vaag of vrijblijvend en lijkt het dus ondergeschikt aan de cinematografie.

Er hangt wel een leuke sfeer over de film. Zon, zee strand, toeren op de motorfiets, ... De onbezorgdheid straalt er vanaf. De film wordt verteld in een flashbackstructuur en start met het slechte nieuws. Het mooie liedje zal dus ook eens eindigen.

Prima acteerwerk en al bij al geboeid naar gekeken, maar ik miste iets, maar kan de vinger niet op de wonde leggen. Waarschijnlijk heb ik hetzelfde gevoel als de meesten hier.