Yes (2004)

Dit kan juist een film zijn waarbij je helemaal niet hoeft nadenken! Een gedeelte waar de film over gaat is de manier waarop dingen worden geinterpeteerd, met een kritische snaai naar politiek zonder te verzanden in vervelende opdringerige boodschappen. De film verteld over de veranderingen in houdingen tussen mensen tot elkaar, eigenlijk over zoveel meer. Heel emotioneel en meeslepend.

De relatie tussen Joan Allen en Simon Abkarian is er ook niet eentje van zwart wit, op de manier waarop problemen onstaan in een relatie door grote cultuurverschillen. Besteed hier geen aandacht aan (ook als je dat wel doet), is het een heel mooie dromerige film. Dialogen zijn vaak in een gedicht vorm, waarbij regisseuse Potter meer geinspireerd werd door rappers dan door echte dichters. Dit in combinatie met prachtige score en vele editing truukjes en subliem camerawerk in stukken zorgt voor een apart geheel.

Daarnaast zitten er tal van merkwaardige personages in (schoonmaakster kijken allemaal de camera in en/ of hebben wat te vertellen). Kreeg het gevoel alsof ik als kijker verzand was geraakt een dromerige, merkwaardige en soms akelige, maar toch fijne wereld vol pracht. Ook de muziek, van Potter die zelf ook een score componeerde, of bestaande werken van wie dan ook. Vond het vooral overweldigend mooi wanneer ze Cubaanse muziek mixt met een stukje score met de duduk, terwijl de ene persoon in Beurut is, de ander in Cuba. 4 sterren

ja = tja

Eerlijk gezegd was ik vergeten dat de film in versrijm was. Wel herinnerde ik me dat de film 'poetisch' was en dat er veel in de camera gekeken zou worden. Niks mis mee, integendeel zelfs.

In het begin is het ook allemaal prima. Maar het gaat mis als 'She' de affaire start. Samenvattend gevoel: inferieure Shakespeare en inferieure Hiroshima Mon Amour.

De gekunsteldheid neemt de overhand, en de irritaties stapelen zich op. De Nederlandse ondertiteling (die ik niet kon uitschakelen door een tv-uitzending) is ook in 'rijm', en het rijmde niet inhoudelijk met wat ik hoorde.

Dan mag de cast formidabel zijn, muziek + beelden veelal fascinerend, maar er is meer nodig. Allerlei onderwerpen komen voorbij, veelal uit het perspectief van regisseuse & scriptschrijfster Potter. Maar ja, dan moet ik inhoudelijk ook achter haar staan, en zelfs dat lukte niet helemaal, zeker ook door de gekunsteldheid.

Toch heeft de film hier en daar nog goede momenten, maar de irritaties bleven terugkomen, zelfs bij de aftiteling (wat doet Potter nu weer... : ja = nou ja). Ik heb ook wel het gevoel dat sommige irritaties door externe factoren kwamen (ondertiteling, timing, 'verwachtingen'). Ja, ik zal de film een nieuwe kans geven (met Engelse ondertiteling), indien ik de kans krijg. Voor nu: een 'mislukt' experiment.