Gaslight (1944)

Wat moet je hier nu voor geven, qua sterren ? Onze ouders / grootouders vonden dit een prachtige film, naar een Victoriaans toneelstuk met een plot die destijds heel ingenieus was. En drie grote sterren-van-toen spelen zoals sterren toen geacht werden te spelen. En vakmanschap is meesterschap natuurlijk. Twee jaar geleden heeft iemand nog een opera gemaakt van dit gegeven.

Van mij mag het.

Maar wat moet je er nog mee ?

Zie ook bij de 1940-versie van Gaslight...

Prachtig geschoten drama met voortreffelijke Ingrid Bergman. Het is een goede psychohorror die nergens echt op de kijker inhakt. Wel fantastische cinematografie.

3.5

Een vd favoriete films van mijn moeder en ik moet zeggen hij is behoorlijk spannend (ik herinner me hem zelfs als soms wat creepy!).

Goed geacteerd, volgens mij zat zelfs een jonge Angela Lansbury (of hoe ze ook heet?) er in als huishoudster(maar dat weet ik niet zeker meer, laatste en enige keer dat ik hem zag was meer dan 15 jaar geleden).

toch wel 4 sterren waard!

HIER de volledige cast van GASLIGHT.

Angela Lansbury, bio.

Ben getipt; behalve die trailer dan, de film nog niet gezien.

ok, had ik het toch goed onthouden dan, maar volgens mij zag ze er al net zo (oud/lelijk) uit als tegenwoordig! haha!

Ja, ik moet toegeven, dat ik ook liever naar films kijk met aantrek- kelijke actrices.

Met Landsbury en ook Barbara "Babs" Stanwyck bijv. op 't scherm, dan vlucht je toch de kamer uit.. (en dan gaat je de GASLICHT ook uit).

Wel, ik ben in het begin van de film een kwartier in slaap gevallen (lag niet aan de film, gewoon heel moe, eerste schooldag ) maar toen ik wakker werd zag ik wel een fantastische film.

De film is spannend en meeslepend met fantastische acteerprestaties.

4 Sterren die totaal onverwacht kwamen.

Niets, gewoon 3,5 sterren geven

Intrigerende film met sterke acteerprestaties van Joseph Cotten.

Uiterst sfeervolle thriller. Een adequaat verhaal met prachtige donkere en claustrofobische beelden.

Uitermate spannende thriller in Hitchcock-stijl. De film kreeg twee Oscars en één Golden Globe in 1945, naast nog 5 nominaties. Uitstekende vertolkingen. Prachtige zwart-wit-fotografie. Heerlijke ouderwetse suspense.

Living Colour bracht een nieuwe versie uit op DVD in de Benelux, twee maanden geleden.

Gaslight - Living Colour Entertainment - livingcolour.nl

Een aanrader!

Inderdaad, een beetje Hitchcock en inderdaad sfeervol en ongetwijfeld een kaskraker in 1944 met 3 topsterren.

Vergelijken met nu : onbestaande.

Hoeft ook niet.

Het is een onderhoudende film, anno 2008 : for insiders only.

Alhoewel, film is van alle tijden en voor éénieder.

Een ware klassieker. Hoewel het wel wat voorspelbaar is, stoort het niet omdat de grimmige sfeer en suspense geweldig is. Met een prachtrol van Ingrid Bergman, die terecht de Oscar mee naar huis nam.

Nee, eigenlijk niet. Een van de grappigste verrassingen die de film te bieden had was om Angela Lansbury op 18-jarige leeftijd te zien in haar debuutrol. Ze zag er wel degelijk jong uit en zeker niet lelijk. En ik maar denken dat ze altijd bejaard was

Anyway, vermakelijke film. Een beetje een gothische thriller waarover de naam Hithcock compleet geschreven lijkt te zijn, ware het niet dat de credits toch echt beweren dat het geregisseerd was door George Cukor. Dit is erg vergelijkbaar met Rebecca, Vertigo en ook Clouzots Les Diaboliques. Met als grote verschil dat dit minder mysterieus is. Wie de moordenaar is wordt in de film al heel snel duidelijk gemaakt. Alleen de motivatie blijft lang onduidelijk.

Helaas is dat ook de zwakte van de film, de motivatie. Die slaat namelijk nergens op en je merkt dat de schrijver moeite had om een reden te hebben om de moordenaar te laten doen wat hij doet. Zonder deze motivatie had de film niet gemaakt kunnen worden, dus daarom is het enigzins vergeefelijk, maar het blijft wat belachelijl. Denk er maar eens over na. Als Gregory toegang heeft tot dat buurhuis en zo via de daken het huis met de juwelen in kan sluipen, waarom dan al die moeite nemen om dat huis in zijn bezit te krijgen. Het stond als jaren leeg, dus hij had er lang ongestoord kunnen zoeken. Daarnaast vraagt het een grote suspension of disbelief van de kijker om te geloven dat als Bergman boven haar voetstappen hoort, dat ze niet even in de kamer daarboven gaat kijken, alleen maar omdat die afgesloten is. Als ze werkelijk wil weten of ze gek wordt zou ze toch op zijn minst daar een kijkje moeten nemen, zou ik zeggen. Daarnaast doet Gregory er wel erg lang over (weken? maanden?) over om de juwelen te vinden, terwijl ze uiteindelijk dicht bij zijn startpunt liggen. En zo groot is die zolder nou ook weer niet.

Het slaat dus allemaal nergens op en hangt aan een zijden draadje. Het doet toch wel wat aan de film af, al is die verder erg goed. De cinematografie is erg mooi en er heerst een lekkere duistere sfeer, versterkt door Boyers heerlijke performance als een man die je echt gaat haten. Bergman is eveneens sterk als breekbare vrouw en Cotten heeft genoeg charisma om zijn verder weinig bijzondere personage nog boeiend te houden. In de bijrollen maakt Lansbury indruk met haar debuut en steelt Dame May Whitty de show in een erg Hitchcockiaanse comic relief, als oud vrouwtje met een voorliefde voor moordverhalen. De film heeft ook wat spanndende momenten, zoals bij dat pianoconcert.

Kortom: genoeg voor een avondje plezier. Gaslight is niet de beste van al die oude thrillers, maar heeft genoeg sterke punten om niet in de vergetelheid te belanden.
3,5*

Ghehe, ook ik associeerde dit al snel met Hitchcock. Plek waar het allemaal zich afspeelt is een luxueuze optrek met een net getrouwd stel: een gladde man met sinistere bedoelingen en een jongedame met hysterieaanvallen. Daarnaast had Gaslight ook zo'n stereotiep oud omaatje met een treinscene!

Toch had dit niet het vernuft van een Hitchcockfilm. Plotontwikkelingen zie je van mijlenver aankomen en een spetterende verrassing zit er ook niet in. Acteerwerk was goed en de productie (Victoriaanse setting) zag er voortreffelijk uit. De karakterontwikkeling van Bergman is ook de moeite waard om te volgen.

hoe onderdanig en naief kun je als vrouw zijn... vond het vooral in het eerste uur van de film nogal irritant

Behoeft naar mijn mening verder geen commentaar, wil niet in herhaling vallen met de voorgangers. Prima cast, behoorlijke noir suspense voor die tijd. Ingrid Bergman speelde een toprol, adembenemende schoonheid.

Fijne film, die mij een beetje met een dubbel gevoel achterlaat.

Allereerst zijn er de sterke rollen van de acteurs, die zorgen dat er op dat punt veel te genieten valt. Boyer is een heerlijke bad-guy. Bergman doet het uitstekend als de vrouw, die langzaam gek wordt. Vooral haar transformatie van luxe dame, naar iemand die het allemaal niet meer weet is erg overtuigend. Joseph Cotten is eveneens erg fijn als de man, die wel logisch blijft nadenken. Verder is er een fijn debuut van Angela Lansbury, als soms nogal bijdehante dienstmeid. Daarnaast is de film bij vlagen behoorlijk spannend. Vooral de manier waarop Boyer erin slaagt om Bergman beetje bij beetje steeds gekker te maken, is uiterst geraffineerd gedaan.

De film is tevens erg sfeervol. De titel van de film is perfect gekozen en dat is ook hetgeen waar alles om draait. Gaslight is precies het voorwerp waar Bergman gek van wordt. Het dubbele gevoel dat ik bij deze film overhoudt komt, door de kritiekpunten van The One Ring, iets wat mij tijdens de film ook al opviel. Vooral de beweegredenen van Gregory, de nogal omslachtige manier waarop hij te werk gaat, en de veel te makkelijke manier waarop hij na lange tijd de juwelen vindt, stonden mij een beetje tegen.

Een beetje, want voor de rest is de film erg genietbaar. Mooi camerawerk, sterk acteerwerk en een fijn sfeertje, zorgen uiteindelijk toch voor een uiterst positieve beleving van mijn kant. Het dubbele gevoel kost de film een half puntje, maar meer ook niet, want daarvoor is de film simpelweg te goed gemaakt.

3,5*

Toch wel een beetje door de tijd ingehaald.

Kon me niet echt boeien.

De regisseur heeft duidelijk naar Hitchcock gekeken bij het maken van deze sfeervolle klassieker, die gebasserd is op een toneelstuk. Een combinatie van een film noir, een karakterstuk en een duivelse thriller met oog voor detail, prachtig gefilmd in een somber en sfeervol zwart/wit. De paranoide, claustrofobische wereld van de hoofdpersoon wordt met effect overgebracht. Het acteren is van een groot gehalte.

Ik heb deze zo'n 30 jaren geleden gezien en al alleen het feit dat ik dat nog weet, doet mij vermoeden dat ik dit een goede film vind.

Wat Hugohei zegt over deze film '‘wat moet je nog mee’' heb ik een beetje voor alle films van Cukor. Inderdaad vakkundig gemaakt, best sfeerrijk, goed geacteerd, aardig geschoten etc. , maar toch komt het wat achterhaald en stoffig over.

In de eerste plaats duurde het een uur voordat ik er eenmaal lekker in kwam, das echt wat lang. Ik miste de spanningsopbouw. Het zal de bedoeling zijn geweest dat je hierin heel langzaam wordt meegetrokken, maar dat kwam bij mij lange tijd totaal niet over. Pas na zo'n 60 minuten dus. De grootste fout vond ik dat er niet (langer) in het midden gelaten werd of Bergman nou gek aan het worden is, zoals bij Polanski’'s paranoia trilogie. Hier is eigenlijk meteen duidelijk hoe het zit. Ok je weet pas op het laatst wat het plan precies behelst, maar je weet meteen dat Boyer een vies spel speelt.
Dat spel is op zich leuk, maar als je het analyseert is het plan nogal onzinnig. Met een beetje goodwill kom je daar wel overeen. Sterker, het psychologisch spel (dus even los van het doel) is best fascinerend en heeft duidelijk een aantal latere films geïnspireerd. Er zijn momenten dat Cukor daar ook in zijn beeldtaal aan bijdraagt, zo uitzinnig heb ik hem nog nooit gezien. Hij zei eens dat je goede regie niet ziet, maar hier heeft hij een aantal stijlvondsten die de tot wanhoop gedreven Bergman uit moeten beelden. Ook de Victoriaanse decors zijn de moeite waard.

En zo kom ik met veel pijn en moeite op 3,5 sterren uit. Weer absoluut niet slecht, maar er zijn veel betere oude films / filmmakers.

Zeer goed in elkaar gezet, wat moet je eigenlijk nog zeggen over deze film?

Door het zwart-wit beeld komt het soms wat achterhaald over maar als je nagaat dat de film inmiddels 70 jaar geleden is geschoten, formidabel!

Uitstekende psychologische thriller met een magistrale rol van Ingrid Bergman, zonder meer een van de beste actrices die ooit in Hollywood rondgelopen heeft en dit is wellicht haar beste vertolking ooit. In het bijzonder de wijze waarop op Bergman’s gezicht —in haar ogen vooral— haar twijfels, haar ongeloof en haar wanhoop af te lezen valt, getuigt van een zeldzame klasse. De film draait helemaal om de interactie tussen een onzekere Bergman en de enge Charles Boyer. De ontknoping doet er verder niet zoveel toe, want dat is duidelijk bijzaak. Het duistere en omfloerste camerawerk in een mistig Londen draagt enorm bij aan het creëren van de juiste sfeer voor het verhaal.

Ik ben trouwens benieuwd naar de originele Britse verfilming van dit toneelstuk uit 1940, want die is naar verluidt minstens zo goed.

Aardig, maar niet heel goed. Hoe de vork in de steel steekt is na een minuut of twintig wel duidelijk en dat is natuurlijk veel te vroeg. Bovendien vond ik het personage van Bergman ook wel érg dom. Sfeervol, maar niet meer dan dat.

Ogen cinema pur sang. Het verhaal is echt drie keer niks. Maar wat is het mooi geschoten! Waar, wanneer en waarom zijn we ooit opgehouden met ogen in beeld te brengen als spiegel van de ziel. Ik begrijp heel erg goed dat mensen hier op verhaalnivo geen klap aanvinden. Maar man o man o man, wat is elk beeld raak. Alsof je het vast kan pakken, wat een prachtige zintuigelijke cinema. Heel mischien kan de cameraman die Chan wook park's Stoker schoot in de buurt komen. Maar we zijn toch echt wel iets grondig kwijt geraakt.

Ik begrijp per dag minder van de afkeer van klassiek Hollywood. Heel af en toe zie je nog weer een vonkje ogen cinema terug in een moderne film bijvoorbeeld in Blancanieves of a Girl Walks home at night. Geen idee waarom dit kwijt geraakt is. Mischien omdat het alleen in zwart wit heel goed werkt?

Wat Barbie 2 posts hierboven al zegt, ogen, maar niet alleen dat, ze worden mat als ze de hoop kwijt raakt.

Jonge jonge heb hier toch wel van genoten hoor! Wat is Bergman toch goed. Speelt een vrouw die gek wordt van haar onzekeden en twijfels waar haar man ook schuldig aan is. Eén van haar beste rollen. Vd week de dvd gekocht en gisteravond van genoten. Lekker spannend en totaal niet saai of over dramatisch. Stuk voor stuk fantastische rollen en inderdaad het filmdebuut van Angela Lansbury. Heb er van genoten. Prachtig camerawerk, fantastische cast, goede geluidseffecten en schitterende decors! 4*!

Hoewel alles opgenomen is in Hollywood, ervaar je de victoriaanse sfeer van Londen in 1885. Zowel op straat als binnenshuis was er nog gasverlichting. Als je een lamp aanstak in een tweede kamer, halveerde dat de lichtsterkte van de lamp in de eerste kamer.

De in Rusland geboren cinematograaf Joseph Ruttenberg maakte hier gebruik van. De schaduwen en de mist wekken een mysterieuze atmosfeer op. Het huis voelt claustrofobish aan; het is een gouden kooi.

Het mysterie draait rond een moord die tien jaar eerder plaatsvond, maar de echte kracht zit in de psychologische manipulatie van Paula door haar echtgenoot Gregory Anton.

Gaslighting is een woord geworden in het Engels. Het betekent dat een manipilator z'n slachtoffer buitenspel zet door haar omgeving en haarzelf te laten geloven dat ze hysterisch of geestesziek is. Anton weet het personeel zo te bespelen dat ze aan Paula's mentale gezondheid gaan twijfelen. Na een tijdje begint ze ook aan zichzelf te twijfelen. Wanneer ze trouwen, is ze als een engel gekleed in het wit. Op het einde is ze in het zwart gekleed: een wraakengel.

Ingrid Bergman levert hier misschien wel haar sterkste prestatie. Om haar rol voor te bereiden ging ze in een psychiatrische instelling de oogbewegingen van geesteszieken observeren. Charles Boyer had de reputatie van de Franse minnaar, maar hier komt ook z'n duistere kant naar boven. Joseph Cotten speelt zijn rol van rechercheur onderkoeld; hij is er om de plot vooruit te stuwen. Angela Lansbury, die haar achttiende verjaardag op de set vierde, speelt het manzieke bakvisje. Barbara Everest is de halfdove huishoudster. Dame May Whitty (van The Lady Vanishes) laat haar komische talent zien als de sympathieke maar bemoeizieke buurvrouw.

Wanneer je in het begin de veertienjarige Paula het huis uit ziet stappen, is dat de veertienjarige body double Terry Moore. Wanneer haar gezicht in close-up komt, is het Ingrid Bergman zelf, die dubbel zo oud was. Als je er niet speciaal op let, merk je het niet.

Het toneelstuk van Patrick Hamilton (ook de schrijver van Rope) maakt op een pientere manier gebruik van voorwerpen. Het schilderij en de handschoenen dienen als herkenningselement. De brief veroorzaakt een ommekeer in Antons gedrag en dient als bewijsmateriaal op het einde.

De aria die Paula zingt, komt uit Donizetti's Lucia de Lammermoor, over een vrouw die gek wordt. De klassieke muziek gaat goed samen met de originele muziek van Bronislau Kaper. Het lyrische beginthema keert tweemaal terug. Anton speelt het op de piano als een melodie die tante Alice vroeger zong. Later speelt een draaiorgel hetzelfde wijsje.

Gaslight is een hoogtepunt van de Hollywood Golden Age, met voortreffelijk acteerwerk en een puike combinatie van drama, suspens en romantiek.

Ik was iets minder overtuigd, wat dat 'hoogtepunt' en de prestatie van Bergman betreft. Ik heb me absoluut vermaakt met het behoorlijk Hitchcockiaanse Gaslight, en de systematische psychologische terreur die Boyer op die arme Bergman loslaat, waaronder zij langzamerhand lijkt te bezwijken. Toch kon ik niet voorkomen dat bij bepaalde scènes mijn 'theatraal' alarmpje even afging. Eerlijk is dat niet helemaal, want het is 1944 (voor de omslag in de manier van acteren in de jaren '50) en de rol is wat dat betreft sowieso riskant. Als je mij nu zou vragen om even naturel een 'zenuwinzinking' na te doen, resulteert dat waarschijnlijk ook in een onbedaarlijke slappe lach van de beschouwer. Maar ik ben geen acteur.

Toegegeven, ik heb sinds Casablanca een zwak voor Bergman, en voor Ilsa Lund zwijmel ik toch altijd een beetje weg, terwijl ik van zwijmelen normaal gesproken compleets wars ben. Dat had ik hier niet, en ik snap de aanvankelijke reserves die Bergman gehad schijnt te hebben voor een rol die niet overeen komt met beeld dat ze van haar eigen persona had: een sterke, zelfbewuste vrouw. Je krijgt toch af en toe de neiging om haar toe te roepen: 'kom op meid, vertel die kerel waar hij dat horloge kan stoppen'. En laat het gedoseerde geweld maar achterwege.

Uiteraard is het zo simpel niet, in de eerste plaats zijn de rollen en gedragsnormen in het Victoriaanse tijdperk nou eenmaal anders dan tegenwoordig, en in de tweede plaats maakt de opbouw van Cukor wel degelijk aannemelijk dat Bergman echt aan zichzelf begint te twijfelen.

Gaslight verzilverde 2 van zijn 7 Oscarnominaties: Bergman won haar eerste en Cedric Gibbons (o.a.) zijn vijfde voor art direction. Voor hem zouden er daarna nog zes Oscars volgen. Van Boyer had ik nog nooit gehoord, maar hij maakt van Gregory Anton met verve een kerel die je als kijker met plezier iets aan zou willen doen: wat een wandelende schandvlek op de mannelijke sekse. Joseph Cotten is helaas een acteur die mij nooit écht is gaan bevallen. Hij is nooit storend, maar mij ook nooit in positieve zin opgevallen. Dat geldt ook hier. Zijn rol als de boel niet vertrouwende Scotland Yard agent is prima, maar komt voor mij eigenlijk niet genoeg uit de verf om enige indruk te maken. Hij moet duidelijk de eligible bachelor en potentiële romantic interest zijn, maar volgens mij zou Bergman hem beleefd afschepen.

Het script dat zelfbewust Perraults Blauwbaard echoot rammelt hier en daar wat, maar het mag de pret niet echt bederven. Gaslight is zeker de moeite waard. Maar het hoogtepunt dat Dievegge erin ziet, is het voor mij niet gebleken.

3,5*