The Paradine Case (1947)

aardige film. interessante driehoeksverhouding, boeiende zaak met een goed uitgedachte ontknoping en redelijk goed acteren (niet door iedereen), maar Peck (uiteraard) is erg goed. toch is de film niet echt bijzonder en hoort zeker niet bij het beste werk van Hitchcock. wel aardig om een keer gezien te hebben. ruim 3 sterren.

Persoonlijk ken ik nog veel slechtere Hitchcock films uit echt zijn begindagen. De cameo van de regisseur is bijna identieke cameo als die van hem in Strangers on the Train; in beiden draagt hij muziek instrument met zich mee de trein uit.

Een tijd lang wil de film mij maar niet echt interresseren met een hoop gedoe omtrend relatieproblemen. Pas rond de rechtzaak begint de boel op gang te komen en komen de spanningen in de rechtbank om de hoek kijken. Dat maakt nog veel goed, net als de score van Frans Waxman. De cast is ook subliem. Uiteindelijk is grote minpunt het script. 3 sterren

zoals bijna altijd een goede Hitchcockfilm.geen uitschieter maar hij kon me toch blijven boeien.
Het eerste deel van de film vind ik zoals velen wat saai met die relatieproblemen maar van wanneer hij naar het kasteel gat begint het pas goed te worden.
nog(spijtig genoeg)niet veel gezien van Peck maar hier deed hij toch wel zijn best, net zolas Charles Laughton die goed op dreef was.
enige minpunten: acteerwerk komt van sommige wat amateuristisch over. hele mooie muziek maar werd wat te veel en fout gebruikt.ook vond ik de zelfmoord van Andre toch niet zo goed uitgewerkt net zoals de beschuldigingen die zij in het begin kreeg: ze ging mee en dat was het...
prachtig einde van wanneer hij de rechtzaal uitgaat!!
grappig dat Louis Jourdan later in de james bond film Octopussy de slechterik is

Rechtbankfilms heb ik altijd fantastisch gevonden en als je dan ziet dat de grote Hitchcock er ééntje heeft gemaakt, dan moet die toch ook wel fantastisch zijn.

Een beetje dan: Het echte rechtbankprocedé start maar na een uur. Die eerste 60 minuten bestaan uit wat romantisch gezwets dat nog maar net aanvaardbaar blijft door het acteren van Gregory Peck en Charles Laughton. De echte rechtbankscenes zijn dan weer enorm goed, dat constant gekibbel tussen Laughton en Peck, waarbij natuurlijk de twist in het einde je weer verrast. Een dikke 3*

Nog aanraders in het rechtbankgenre?

Goede Hitchcock met een eveneens goede Peck. Mysterieus en sfeervol. Geen meesterwerk maar gewoon goed.

12 Angry Men (evenals de remake) is een aanrader.

I swear by Almighty God that the evidence I shall give shall be the truth, the whole truth and nothing but the truth.

Eén van Hitchcock's zwaarst onderschatte films, The Paradine Case bleek een spannend rechtbankdrama te zijn met een twist op het einde die je niet ziet aankomen. Waar ik me bij Spellbound aan stoorde was het acteerwerk van Gregory Peck dat niet veel voorstelde, hier bewijst Peck dat hij toch in staat is om een memorabele rol neer te zetten. Hij kwam nogal overtuigend en zelfvertrouwd over in die rechtbankscènes, puike acteerprestatie dus. Alida Valli, een voor mij totaal onbekende Italiaanse actrice, wist haar rol als femme fatale Mrs. Paradine ook al indrukwekkend neer te zetten. En ook op de verdere rollen zoals die van Charles Laughton en Ann Todd is werkelijk niets aan te merken. Het eerste uur waarin Anthony Keane (Peck) en Mrs. Paradine elkaar ontmoeten en Keane op onderzoek uitgaat om de zaak uit te spitten vond ik verre van langdradig. In tegendeel zelfs, de film wist me in de eerste vijf minuten al vast te grijpen om me vervolgens niet meer los te laten. The Paradine Case bevat dan ook weer alle typische Hitchcock-kenmerken: romantische thema's, wazige driehoeksverhoudingen, close-ups, haat, verlangen, ... Weer een meesterwerk van de Master of Suspense.

4.0 sterren

Een behoorlijk goede film van Hitchcock weer dit. De film heeft in het eerste uur wat tijd nodig om echt om gang te komen, maar naarmete de film vordert wordt het allemaal steeds beter en beter, met de uiteindelijke afloop in de rechtbank als hoogtepunt.

Gregory Peck vind ik meestal wel een goed acteur en ook hier slaagt hij erin zijn rol van advocaat goed en overtuigend te spelen. Tot mijn verrassing bleek Charles Laughton ook in deze film te zitten en zijn rol als soms ietwat norse rechter mag er ook zeker zijn. Ann todd vond ik als vrouw van Peck iets minder, maar Alida Valli doet het wel erg goed als vrouw waar de hele film om draait.

De film heeft zeker weer zijn spannende momenten en loopt op het eind net even iets anders dan ik had verwacht. Ook qua sfeer zit het verder wel goed. Jammer van het iets mindere eerste gedeelte van de film, anders had ook hier vier sterren zeker niet misstaan. Nu blijft de film echt steken op een halfje minder, wat trouwens ook verre van slecht is.

3,5*

Nah, een schamele voldoende voor dit misdaaddrama. De uitkomst, alhoewel wat dik aangezet, zat nog wel aardig in elkaar. Maar voor de rest is The Paradine Case een matige film van Hitchcock, waarbij de typische Hitchcock-touch niet aanwezig is. Een jonge Gregory Peck speelt een advocaat van een vrouw, die verdacht wordt haar blinde man te hebben vermoord, maar uiteraard zit dr veel meer achter. Hij handelt ook als een detective, waardoor ik meer het idee kreeg naar een uitgerekte aflevering van Baantjer te kijken.

Zoals de meester betaamt; tegelijk gebeurt er betrekkelijk weinig en is het buitengewoon spannend. Er zijn een paar haken en ogen; so what.

I do not like to be interrupted in the middle of an insult

Alfred Hitchcock moet zowat mijn eerste echte kennismaking met de wondere wereld der cinema zijn geweest. Het was in ieder geval de eerste klassieke Hollywood regisseur waarbij ik actief naar zijn oeuvre op zoek ging en vreemd genoeg stokte dat proces een aantal jaar geleden. Ik werd meer en meer geïnteresseerd in andere regisseurs en good old Hitchcock verdween in de kast, zeker omdat ik ook praktisch alles heb wat in de Benelux is uitgebracht. Wat bleek echter? Ik had nog niet alles gezien wat ik indertijd gekocht had!

Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en aangezien ik altijd wel te vinden ben voor een rechtbankdrama, kreeg The Paradine Case de eer om de hernieuwde interesse in Hitchcock terug te doen oplaaien. Iets wat vrij goed lukt, maar ik had hier precies toch net iets meer van verwacht. Zou dan ook graag de originele versie van Hitchcock (naar het schijnt zou die afklokken op een goede 130 minuten en onder andere Lady Sophie Horfield beter uitwerken, wat haar Oscar nominatie zou verklaren aangezien ze nu amper in de film voorkomt) willen zien, want dit oogt bij vlagen nogal onafgewerkt. Schijnt echter dat die versie ondertussen verloren is geraakt.. Toch blijft The Paradine Case wel een film met een interessant plot en weet Hitchcock de kijker wel geruime tijd te boeien. Al gebiedt de eerlijkheid me ook wel om te zeggen dat dat voor een groot stuk aan een uitstekende cast is te wijten.

Zo is Charles Laughton heerlijk irritant als de rechter van dienst (die scènes in de rechtbank zelf of zijn avances naar Gay zijn werkelijk geweldig gebracht) en ook Gregory Peck stelt wederom niet teleur. Er is iets met dat soort klassieke acteurs dat je vandaag de dag toch niet meer ziet. Charles Coburn is ook altijd wel de moeite waard, maar de Italiaanse Alida Valli mag zeker en vast niet vergeten worden als mevrouw Paradine. De scènes tussen haar en Peck geven vonken en zeker naar het einde toe geraken ze wel erg goed op elkaar ingespeeld. Degene die er dan ook een beetje tussenuit valt is Ann Todd als de vrouw van Peck. Niet meteen een slechte rol hoor, maar ze weet niet te overtuigen in vergelijking met die andere grootheden die met haar het scherm delen.

Een wat lauwe Hitchcock cameo, praktisch dezelfde als Strangers on a Train, en ook als film in zijn oeuvre een tikkeltje minder. Het knappe aan Hitchcock is dan wel dat het steeds vermakelijke film blijft, al heeft hij hier overduidelijk wel zijn cast mee. Misschien maar eens wat van zijn werk in de herziening gooien, is al jaren geleden in ieder geval.

3.5*

Geen typische Hitchcock want amper thriller. Wel een pak sterren in deze film die aanvankelijk wel teleurstelt : een flauw politie-onderzoek en de indruk dat een liefde-relatie-probleem hierop de voorkeur kreeg. Wel moet gezegd dat Alida Valli een schitterende femme fatale is en dat de film met het opsporingswerk en de rechtspraak zich toch grotendeels heeft hersteld.

Is het geen topper, blijf toch fan van Hitchcock.

Eigenlijk gewoon een doorsnee melodrama over het liefdesleven van een advocaat, dat zich echter van de talloze soortgenoten onderscheidt door de indrukwekkende hoeveelheid acteerkanonnen, door de op voorhand toch wel intrigerende variatie op de heeft-hij/zij-het-nou-wèl-of-níét-gedaan-plot en door de laatste naam op de titelrol. Helaas kondigde de schuldige zich wat mij betreft al vrij vlot aan, de plot ging uit als een nachtkaars, en buiten de grote professionaliteit was er weinig tot niets dat zou kunnen doen vermoeden wie de regisseursstoel vulde – en dat heeft er natuurlijk alles mee te maken dat dit een project was dat door producent (en hier ook scriptschrijver) David O. Selznick aan Hitchcock werd opgedrongen, inclusief een cast waar Hitch niet onverdeeld gelukkig mee was.
        De grotendeels positieve berichten en vrij hoge scores hier verbazen me wel, want de meeste professionele critici en biografen vinden dit één van Hitchcocks minste films. Een uitzondering is de Gentse criticus Frans Sierens in zijn aardige boekje Alfred Hitchcock (Bruna 1963) dat je soms nog wel eens ziet liggen bij tweedehands boekwinkels. Hij ontwaart in deze film een fatalistische reeks passies die bijna een keten van slachtoffers vormt: Lady Sophie Horfield voor haar man, rechter Lord Thomas Horfield voor Gay Keane, Gay Keane voor haar echtgenoot, Anthony Keane voor Mrs Paradine, Mrs Paradine voor Latour, Latour voor Mr Paradine, en Mr Paradine wellicht voor zijn vrouw... "de mens bij Hitchcock staat machteloos tegenover de kracht van het gevoel, zo machteloos dat hij er door verpletterd wordt."

Een rechtbankdrama ? Een thriller ? Niks van dit, Hitchkock doet wat hij in feite in de jaren '40 veelvuldig deed nl hij maakt een puur melodrama verpakt in een suspense genre. Zijn (heimelijke?) interesse ligt in die (perverse) verhoudingen tussen man en vrouw. Hitchkock moet dan ook in zijn handjes gewreven hebben toen hij het scenario/boek las. De onderdanigheid van Todd, de verhouding tussen de rechter en zijn vrouw, de verboden gevoelens van Peck, de gevaarlijke gevoelens van Valli voor Latour. Alhoewel ik de film verhaal technisch niet zo boeiend vind (het einde loopt uit op een sisser en niemand draag echt de gevolgen) vind ik dit een van meest interessante Hitchkocks omdat hij een beetje uit de buurt blijft van zijn jaren '50 en 60 entertainment en een donkere ondertoon in de film steekt. Het huwelijksleven van Peck en Todd is in het begin idealistisch maar verzuurt, Valli laat zich uiteindelijk kennen als een manipulator eerste klas en wat zijn de beweegredenen van Peck om Latour te beschuldigen van moord ? Omdat hij Valli wil vrij krijgen (overdracht van schuld) ? Of omdat hij een concurrent/minnaar wil uit de weg ruimen ? Duivelse Hitchkock suggereert meermaals voor het tweede. En dan zijn er nog die schitterende maar voor mij onduidelijke scenes tussen rechter en zijn vrouw. Het zijn bijna inserts waarin de vrouw angstig kijkt, bezorgd; Waarom ? In een scene alla citizen kane zitten ze ver uiteen van de tafel met een vreemde conversatie als dialoog. De film is een beetje een vergeten Hitchkock, de vierde Selznick produktie die er te veel aan was voor Hitchkock maar er valt veel plezier aan die film te beleven. Magistrale camera bewegingen (introductie van Valli aan de piano - het noodlot wordt dan al aangekondigd, wanneer Latour binnenkomt in de rechtszaal cirkelt de camera rond Valli als een roofdier), de onberispelijke fotografie van Lee Garmes die de interieurs (gevangenis, rechtszaal en kamers) fabuleuze zwart wit contrasten meegeeft. En dan nog die schitterende one liners (misschien geholpen door ben hecht die volgens IMDB uncredited staat omdat Selznick met de eer wou strijken) waarvan ik toch graag eentje hier neerschrijf (uitgesproken door de aanklager ) : she had patience, she could wait. She was, indeed, no ordinary woman. Yep, this is, indeed, no ordinary Hitchkock.

Een weinig optimistische Hitchcock die het voor een groot deel moet hebben van de cast: naast een prima Peck en een monstrueuze Laughton is het Valli die met haar charismatische verschijning voor het mysterie zorgt. Zet daar muurbloempje Todd tegenover en de onprofessionele fascinatie van Peck voor zijn cliënte is wel voor te stellen. Al was de hopeloos ouderwetse opofferingsgezindheid van Todd voor haar echtgenoot ergens ook wel hartverwarmend. Stand by your man! Enfin, niemand kan beweren dat deze film het instituut "huwelijk" promoot, integendeel. Minder vond ik overigens de inbreng van "LaTour", een weinig geloofwaardig personage en ook weinig subtiel neergezet.

Verder een verzorgd en bij tijd en wijle mooi geschoten film, met een camera die letterlijk om Valli draait. De rechtbankscenes zijn oerdegelijk en de ontknoping, hoewel niet verrassend, best knap gedaan. Tranen en angstzweet als alles ineenstort op het eind (zou het geen sisser willen noemen). Behoort misschien niet tot het beste wat Hitchcock heeft gemaakt, maar bovengemiddeld.

Aan het draaien van de film gingen wat perikelen vooraf tussen Hitchcock en producent David O. Selznick. Selznick stond erop dat Gregory Peck, Alida Valli en Louis Jordan de hoofdrollen voor hun rekening zouden nemen. Hitchcock vond geen van allen geschikt, maar ging akkoord. Selznick bleef vervelend doen door het draaiboek steeds aan te passen, zodat Hitchcock het juiste script pas steeds op de draaidag zelf tot zijn beschikking had. Een onwerkbare situatie voor de perfectionist en Master van de planning die gewend was zijn scripts veel eerder onder ogen te krijgen.

Uiteraard had deze werkwijze consequenties. Het draaien van de film duurde veel langer dan gepland en de productiekosten rezen de pan uit. Tot ergernis van Selznick. Nadat de film gereed was, werd de jarenlange samenwerking tussen regisseur een producer beëindigd.

De film dan. Aan de film valt niet af te zien dat onenigheid ten grondslag lag aan zijn ontstaan. Over de acteerprestaties van de ongewenste acteurs niets dan goeds.

Het script is natuurlijk niet ideaal. Veel te veel gericht op dialoog en dat werkt vertragend. De film kent niet het gewoonlijke narratieve tempo dat Hitchcock hanteert en waarin de suspense met stilistische zorg wordt opgebouwd. Daarentegen past het verhaal dat een mengeling van thriller en romantiek is en tragische en psychologische componenten bezit, wel weer prima bij de regisseur, die zijn praatzieke karakters redelijk onder de duim houdt en er heel behoorlijk in slaagt plukjes suspense te laten doorsijpelen.

De film ziet er technisch mooi uit. Met creatief en schitterend camerawerk. Neem bijvoorbeeld de scène waarin de rollende camera secondenlang Louis Jordan volgt als hij de rechtzaal betreedt en helemaal om Alida Valli moet heenlopen terwijl hij haar onderwijl heel ongemakkelijk negeert. In een paar seconden voltrekt zich daar een technisch en dramatisch prachtig stuk film. Prachtscène.

The Paradine Case is niet de spannendste Hitchcock. De grote hoeveelheid dialoog staat onvervalste suspense in de weg. De film is ook niet één van de meest temporijke. En ook niet één van de meest humoristische. Visueel, dramatisch en acteertechnisch echter zeer bezienswaardig.

Hitchcock maakte deze film om onder zijn contract met David O. Selznick uit te komen. Er was onenigheid over het script en over de hoofdrolspelers: Hitchcock had Laurence Olivier en Greta Garbo in gedachten en vond Lous Jourdan volstrekt ongeschikt als de staljongen die een sleutelrol speelt in de rechtszaak over een weduwe [Alida Valli] en haar advocaat [Gregory Peck] die verblind wordt door haar schoonheid. Praatziek drama met een smeuïge bijrol voor Charles Laughton als de rechter en een paar visuele vondsten - waaronder de introductie van Jourdan - maar toch één van de zwakkere films van Alfred Hitchcock.

De realisatie van deze productie heeft behoorlijk wat voeten in de aarde gehad maar uiteindelijk is het zeker niet slecht geland met deze cast en regisseur aan het roer. Van begin tot eind was ik geboeid door dit drama dat gekruid werd door allerlei dubbelzinnige relaties. Verder geen blingbling maar vooral degelijke acteerprestaties. Hoofdrollen Gregory Peck en Alida Valli doen het prima maar het geldt eigenlijk voor iedereen. Vooral keek ik in de rechtszaalscenes telkens uit naar de tussenkomsten van rechter Charles Laughton. Hoewel de nadruk ligt op dialoog heeft de meester toch ook zijn handtekening gezet met enkele mooie camerabewegingen en bepaalde fotografie.