Room Service (1938)

Jumping butterballs!

Na de dood van Irving Thalberg leken de Marx Brothers een beetje doelloos rond te zwerven. Zeppo Marx, dezelfde Zeppo die in de eerste 5 films had meegespeeld en die nu de manager van de overige 3 was geworden, slaagde er in een deal te maken met RKO Studios, al gebruikte hij wel het dreigement dat hij terug ging meespelen als de ze niet een beter salaris kregen. Zo gebeurd, zo gedaan en Room Service was geboren.

Hoewel, Room Service was al lang geboren want het was origineel een toneelstuk. Hiermee is de film op meerdere manieren dan ook een vreemde eend in de carrière van de Marx Brothers doordat dit de enigste film is die gemaakt is onder RKO en ook doordat de hoofdrollen niet speciaal zijn geschreven voor Groucho, Chico en Harpo! Om deze redenen lijkt het me dat Room Service wat een vergeten film is geworden en eigenlijk is dat onterecht want het kan zich wel meten met een groot deel van hun werk. Oké, de films met Zeppo blijven nog altijd mijn favorieten maar Room Service kent ook weer genoeg Marx humor om eigenlijk typisch Marx te zijn. Zo kunnen Groucho, Chico en Harpo weer eens lekker los gaan, al missen we natuurlijk wel scènes zoals Chico's triggerfinger of het spelen op de harp door Harpo maar dat zat er ook al niet in bij Duck Soup. Het is eigenlijk raar, het script is niet voor de Marx Brothers geschreven maar toch voelt het vaak wel zo aan en dat is grotendeels te wijten aan Morrie Ryskind, die ook heeft meegeschreven aan onder andere The Cocoanuts en Animal Crackers. Al blijft het natuurlijk jammer dat Zeppo er niet meer aan te pas is gekomen. Tot sinds kort geleden was ik eigenlijk altijd van mening dat Zeppo degene van de 4 broers was die perfect inwisselbaar was. Het meeste van de tijd stond hij onopmerkzaam aan de zijlijn maar langzaamaan begon ik in te zien dat ook hij toch wel een zekere charme had. Oké, het is niet zo uitgesproken als die van zijn oudere broers maar het was er wel vast en zeker. Het is dan ook vreemd dat de broertjes er altijd voor gekozen hebben om een soortgelijke Zeppo te casten maar die kwam nooit echt tot zijn recht. Allan Jones deed een redelijke poging in A Night at the Opera en A Day at the Races maar Frank Albertson doet het toch echt wel een stuk minder. Dit was een rol die Zeppo op het lijf was geschreven en ik vervloek bijna RKO dat ze toch hebben toegegeven aan een hoger salaris want dit had anders een heel interessante film kunnen worden. Gelukkig is er qua acteertalent nog wel wat anders te beleven. Groucho's klankbord Margaret Dumont is er deze keer niet bij maar in de plaats krijgen we wel Lucille Ball. Ik heb eigenlijk nooit echt veel van haar gezien maar ze heeft wel een zekere aantrekkingskracht. Dat geldt ook voor Ann Miller die ten tijde van de film nog maar 15 jaar was! Ik had geen idee dat er in die tijd ook al jailbait bestond maar Miller is het zeker. Ze slaagde erin om op 14-jarige leeftijd een geboortecertificaat te versieren waarin stond dat ze 18 was en het is te begrijpen dat de mensen haar geloofden.

Qua plot is dit denk ik de meest toegankelijke Marx Brothers. De film heeft hier maar weinig stemmen en ik ben er ook nog niet in geslaagd om mijn handen op een DVD te kunnen leggen, tenzij hij in een boxset zit met andere Marx Brothers films die ik al heb. Dat zal vast en zeker te wijten zijn aan het feit dat de film door RKO is geproduceerd, Lucille Ball zou de studio trouwens later nog kopen, maar ook dat het een ietwat atypische Marx Brothers kan er veel mee hebben te maken. Irving Thalberg zorgde met de 2 voorgaande films al voor een evolutie in de plots van de films (er werd gekozen voor echt een verhaal in plaats van het sketch-achtige dat de Paramount films hadden) maar Room Service kent echt een volwaardig plot met eigenlijk een hoop leuke personages. Want deze keer zijn het eigenlijk niet alleen de Marx Brothers die grappig zijn, ook de rest van de cast kon regelmatig een glimlach op mijn gezicht krijgen. Vooral ook doordat er lekker gebruik wordt gemaakt van het feit dat de film zich grotendeels op één locatie afspeelt, dit is vooral naar het einde toe, en die humor is praktisch elke keer geslaagd. De Marx broertjes zijn sowieso al lekker op dreef maar in combinatie met de grote baas van het hotel is er vaak iets leuks te beleven.

Zoals gezegd een vreemde eend in de bijt maar het werkt wonderwel. Het is een ander soort film die ik van de broertjes gewend ben maar de humor zit goed, het verhaal verloopt vlot en de cast is vermakelijk. De korte speelduur zorgt ervoor dat dit in een oogwenk voorbij is maar je hebt dan toch wel goed kunnen lachen.

4*

Een Marx Brothers-film gebaseerd op een toneelstuk dat niet voor de Marx Brothers geschreven is, de enige film waarbij dit het geval is. Dit wist ik vooraf niet, maar ik vond de film al wat anders van toon dan hun andere films. Minder chaotisch en manisch. Terughoudend voor deze broertjes. Het theatrale is enorm zichtbaar, bijna de gehele film speelt zich af in één hotelkamer, die ook nog eens grotendeels van hetzelfde perspectief gefilmd wordt. Harpo's rol was een stuk kleiner dan die van Groucho en Chicho en zelfs Chico's rol was minder belangrijk dan die van de wat saaie Frank Albertson. Groucho komt er het meest mee weg, maar ook hij kan zijn verbale talenten zelden tonen en moet zich beperken tot een one-liner hier en daar. De grootste teleurstelling van Room Service is niet dat het een slechte film is, want hij is best oké, maar toch vooral dat het vergeleken met de andere films van de Marxjes wel een erg levenloze bedoening is geworden. Ze hebben grote gekkigheid nodig om uit de verf te komen en slechts een paar momenten komt dit naar voren en dat zijn meteen de beste momenten. De meeste zitten rond het einde als de situatie steeds benarder wordt, waarbij met name de ceremonie na de nepzelfmoord toch nog wel hilarisch was. Nogmaals, niet echt slecht, maar ook niet noemenswaardig.
3*

"You have no fireside? How do you listen to the President's speeches?" Niet zozeer een Marx Brothers-film alswel een klassieke klucht met de Marx Brothers in de hoofdrollen, en als zodanig best vermakelijk.

Voor mij een kennismaking met de Marx Brothers en blijkbaar een atypisch werkje omdat de film niet speciaal voor de heren geschreven is. Het gaat om de verfilming van een reeds bestaand theaterstuk en dat zou nadien door RKO nog een keer overgedaan worden met Step Lively (1944) . Ik vind deze Room Service een goeie comedy maar vind de remake eigenlijk toch wel beter. De scenes in Room Service die ontbreken in Step LIvely vind ik niet bijzonder grappig, maar vice versa wel. De acteerprestaties van de Marx Brothers zijn ok - wel een raar typetje dat Harpo moet spelen - maar wat betreft de andere hoofd- en bijrollen vind ik een betere casting bij de remake terug. Niettemin is Room Service goed genoeg voor een vermakelijke zit, om positief te eindigen.