Step Lively (1944)

"Step Lively" was de eerste film waarin Frank Sinatra een rol kreeg toebedeeld. Voordien was hij alleen maar te zien of te horen als "Frank Sinatra".

De film is vervelend en heeft maar één doel en dat is munt slaan uit het steeds maar groeiend sukses van "The Voice". Alles is opgebouwd rond de liedjes die Sinatra brengt.

De film legt wel een zeker accent op de harde zakelijkheid en onverbiddelijkheid van de showwereld. "To be or not be" zit er dik in verweven en zolang de wind financieel gunstig waait zijn er geen problemen.

Heerlijke farce. Een musical die werkt als musical én comedy. Knip het showgedeelte eruit en je houdt nog steeds een erg vermakelijke klucht over. En dat is méér dan je kan zeggen van vele andere musicals uit die en andere tijden. Aan een hoog tempo vliegen one liners je om de oren, gepaard gaande met situatiehumor. Het komen en gaan van de personages - dikwijls met slaande deuren - zorgt voor een energieke vibe. In feite gaat het om de verfilming van een theaterstuk, dat al eens eerder gedaan werd met Room Service (1938) van The Marx Brothers (maar die vind ik minder geslaagd).

Goeie acteerprestaties van Walter Slezak, Adolphe Menjou en George Murphy als ambitieuze producer. In de bijrollen is Eugene Pallette fantastisch als makelaar. De liefdesplot is weggelegd voor Gloria DeHaven en Frank Sinatra. Niet het debuut van skinny Sinatra maar toch eentje van bij het begin. Hij brengt het er goed vanaf, met zijn rustige uitstraling vormt hij meteen ook een rustpunt in de hem omringende kinetiek. Frank Sinatra was op dat moment de komeet aan het firmament van de Amerikaanse populaire muziek. In de film speelt hij een nobele onbekende die met zijn zangtalent monden doet openvallen en als een magneet vrouwen aantrekt. Aan het begin van de film wordt hij ook vergeleken met The Pied Pipers, nog een knipoogje naar het échte leven van Frank die in die tijd als solist samenwerkte met dit zangensemble. En het mag verder gezegd worden dat Frank Sinatra zijn nummers prachtig brengt - als je ervan houdt tenminste. In feite zijn alle shownummers erg vermakelijk, met een prima opener zoals dat hoort bij goeie musicals. De regie van Tim Whelan is onopvallend goed, met het occasionele mooie shot.