Hello, My Name Is Doris (2015)

Leuke feelgood. Humor met een lichte traan. De film heeft een luchtig toontje en behoudt dat ook op de emotioneel beladen momenten. Niet heel triest of diepzinnig of ingewikkeld, maar gewoon aangenaam.

Prima acteerwerk van Field als paradijsvogelachtige vrouw met issues. Ze acteert een prettig en memorabel karakter. Lovable!

Zoals mijn bovenbuurman al aangeeft, klopt de synopsis inderdaad niet met de situatie in de film. Het zette me bij aanvang even op het verkeerde been. Verder niet desastreus voor de filmbeleving, hoor. Maar wel wat slordig.

Grappig niemendalletje met goed acteerwerk.

Want een niemendalletje zonder noemenswaardige inhoud is toch wel het meest vriendelijke dat ik aan dit wat al te brave en al te voorspelbare script kan geven. Het is dat de cast leuk werk levert. Vooral Sally Field natuurlijk, maar dat mag ook wel wat verwacht worden. Max Greenfield vind ik daarentegen erg mat. En Tyne Daly had ik wel herkend, maar wist echt niet direct waarvan - The Enforcer is voor mij de titel waarvan ik haar ken.

Verder toch vooral mat, voorspelbaar en tam. Dan kan er af en toe een grap aardig werken, er blijft evengoed maar heel weinig over dat ergens in m'n geheugen blijft zitten - er had toch echt iets minder veiligs en minder makkelijks gekozen mogen worden. Sorry, deze film ben ik volgende week al volledig kwijt.

Goeie film over een dame op leeftijd die een oogje krijgt op haar nieuwe en jongere collega. Simpel van opzet en misschien niet overal even geloofwaardig, maar met genoeg grappige momenten en ook een prima einde. Een wat eigenzinnige maar tegelijkertijd ook charmante rol van Sally Field dat dankzij haar ook net geen karikatuur wordt.

Zonder verwachtingen eens bekeken en vond het wel een leuke film. Een tragikomedie die wel wist te boeien van begin tot einde. De cast deed het ook prima en verder zag de film er prima uit.

Geen grootse film, maar vond hem niet slecht. Leuk om eens gezien te hebben.

Wat is het antoniem van een feel-good-movie? Hello, My name is Doris!

Wat een ongelooflijk drama met genante momenten. Niet leuk, maar alleen zielig. Het deed me zelfs af en toe walgen.

Hier heb ik me heel erg mee vermaakt. Ik vind het echt een fijn verhaal, goed geacteerd en interessante personages. Het is niet heel diepgaand, maar daar had ik ook even geen behoefte aan. Ik wilde iets leuks en luchtigs zien en wat dat betreft was deze film voor mij een goede keus. Ik kwam er helemaal in en dat anderhalf uur vloog voorbij. Om de humor kon ik lachen. Ik ben blij dat ik deze gezien heb. Een 9. 4,5*

Geïnspireerd door een lezing van een ‘motivational speaker’ [Peter Gallagher] trekt 60-jarige dagdromer Doris [Sally Field] de stoute schoenen aan. Met hulp van de kleindochter [Wendi McLendon-Covey] van collega en boezemvriendin Roz [Tyne Daly] gebruikt Doris een nepaccount op Facebook om de interesses te ontdekken van John [Max Greenfield], haar aantrekkelijke, maar veel jongere nieuwe collega. Luchtig niemendalletje zou te verwaarlozen zijn geweest zonder het charmante spel van Field en het fijne tegenspel van Daly als haar mondige vriendin.

Verbaast me toch enigszins dat deze zo hoog scoort. Oudere dame wordt verliefd op jongere collega, maakt fake account aan, wordt groen van jaloezie op partner van de man, plaatst leugen op z'n tijdlijn en krijg hen zo uit mekaar en kleedt zich alsof ze zou willen blenden met lappendekens. Het stukje van dat ze moeilijk zaken van de hand kan doen, vond ik veruit het leukst. De wilde fantasieën ook wel.

Kan je sympathie opbrengen voor zo'n figuur? Goh ja, wel nog enigszins, omdat ze eerder tragisch overkomt, en zeker niet gemeen. En een coup de foudre te pakken heeft. Maar netjes is het toch ook allemaal niet, en al te wijs voor iemand op leeftijd al evenmin. Al heb je ook wel met haar te doen, gezien haar moeder stierf, waar ze haar hele leven bij had gewoond. Wel had de film een zeker sympathie-gehalte en om het prettig gestoorde en wat kindse personage van Sally Field toch nog een 2,5. Maar zeker niet al te zeer mijn soort film.