O Estranho Mundo de Zé do Caixão (1968)

Mja, de score hier (op moment van schrijven 3,80) doet een goede film vermoeden. Helaas. En BlueJudaskiss, ben het helemaal niet met je eens trouwens.

Dat eerste verhaal vond ik net het leukste van de drie. In elk geval het meest inventieve (doet een beetje denken aan de originele House of Wax).

Dat tweede verhaaltje, getiteld "obsessie" over een necrofiel is eigenlijk schandalig slecht. Mist ook alle emotie omdat de stilering langs alle kanten rammelt: onbeduidende soundtrack en amateuristische cameravoering. Wil je een film die aan dit thema wel emotie weet te koppelen, probeer dan eens Nekromantik 1&2.

Derde verhaaltje wordt een beetje interessanter omdat er terug wat meer gebeurt, maar uiteindelijk doet de rommelige regie ook deze laatste akte de das om. Het is wel meteen het meest controversiële en gedurfde deel in dit drieluik, maar door de brakke audiovisuele look mist het alle effect.

Ik moest meerdere keren denken aan het werk van H.G. Lewis. Beide stralen een zeker amateurisme uit, maar ik heb wel het idee dat men verdomd goed weet waar m'n mee bezig is. Verschil is wel dat Lewis zijn publiek weet te entertainen met massa's vetzakkerij en (bewust?) lachwekkende dialogen. Maar dit is bagger van de bovenste plank.

Ik kan niet zeggen dat ik ooit van José Mojica Marins had gehoord maar blijkbaar is hij een cultregisseur binnen de Braziliaanse cinema. Als referenties wordt er gesproken over Mario Bava, Luis Bunuel en Russ Meyer. Daarvan kan alleen de eerste regisseur op mijn waardering rekenen. Enfin het was tijd voor een kennismaking en dat deed ik met deze anthologie-film, alhoewel het meer voelt als een verzameling van drie kortfilms zonder echte rode draad.

Het eerste gaat over een succesvolle poppenmaker en z'n vier dochters. Dit was een veelbelovend maar verder voorspelbaar filmpje. Echter door te focussen op bijzaken en een korte tijdsduur, is het niet heel goed werd uitgewerkt. 2,5 *

In het tweede ‘Obsessie' genaamd, is een verloren cadeautje de aanleiding tot (suggestieve) necrofilie. Een poging om een pervers thema aan te kleden met een vertederend kleedje. Het resultaat is in elk geval een niet boeiend portret dat op een ietwat pretentieuze wijze met wat emoties flirt. 1,5*

In het laatste deel, ‘Ideologie',komt Marins zelf opdraven als de sinistere professor Oaxiac Odez met een controversiële levensvisie; dat niet liefde de sterkste manifestatie van de wil is, maar het instinct. Blijkbaar Marins meest gewelddadige film. Ideaal dus om de kijker, die bij het tweede deel in slaap was gesukkeld, weer wakker te prikkelen. Helaas worden de taferelen van martelingen en kannibalisme begeleid doordat de professor een groot gedeelte aan het woord was om filosofieën uit te leggen. Dat veroorzaakte dat een echt schok-effect uitblijft. Een goede beschrijving had kunnen zijn; een torture-horror avant la lettre 2,5 *

Mijn eerste kennismaking was helaas dus geen groot succes, maar wie weet komt er nog eens een vervolg?