Duel in the Sun (1946)

Hoewel ik het met je eens ben dat Jones de grootste stoorzender is (in andere rollen vond ik haar ook al matig, maar dit is gewoon een belachelijke miscast), denk ik niet dat Duel in the Sun ooit een goede film had kunnen worden. Daarvoor is het teveel onzinnige kitsch. Het script en dan met name de dialogen zijn erg zwak. Hoewel er visueel zeker mooie momenten inzitten (twee vliegende cameramomenten springen eruit), is het allemaal overdreven. En ook het drama is zo dik aangezet dat het gewoon onbedoelt grappig wordt. De bijrollen van Cotten, Barrymore en Gish zijn opzichzelf niet slecht, maar de drie acteren in zo'n verschillende stijlen dat het vreemd werkt. Alleen Peck kon ik, voor de verandering, wel waarderen.

De film is echter niet zonder zijn momenten. Sommige overdreven scènes werkten op een vreemde manier. De zowel beroemde als beruchte finale is te idioot voor woorden, maar ergens ook weer hypnotiserend. En ik heb wel een zwak voor het kleurgebruik zoals in deze film. Echter, dat Selznicks roemruchte ego hier te ver misschoot is ook duidelijk, want een van de betere westerns is het niet. Wel een van de vreemdste.

2,5*

Romance en passie zijn de hoofdingrediënten in deze western met "Carmen" Jennifer Jones in een rol die voor haar tijd flirt met het goede fatsoen en ook Gregory Peck in een voor hem ongewoon gedoe.

Al bij een goede film die op enkele onhebbelijkheden na, zoals het melodramatisch einde, toch wel inhoudelijk en ook visueel genietbaar is.

Ik ben het hier wel met de meesten eens, die vinden dat Jennifer Jones de grote stoorzender is in deze western. Voor Duel in the Sun kende ik haar naam niet eens, maar ik vond haar rol niet erg overtuigend en haar personage zelfs ronduit vervelend.

Duel in the Sun heeft verder ook niet zo heel veel bijzonders te bieden. Visueel vallen de kleuren in positieve zin op. Veelal warme kleuren, die bijdragen aan de aardige sfeer. De rest van de cast acteert naar behoren. Cotten doet het zelfs gewoon goed, maar zijn personage komt niet helemaal uit de verf. Gregory Peck is zelfs erg overtuigend en speelt ook het interessantste personage wat mij betreft.

Ik vond het wel jammer dat de boel zo traag op gang kwam. Het eerst uur was duidelijk niet zo heel sterk. In de tweede helft wordt het allemaal wat beter. De beroemde finale was zeker de moeite waard, al had het dramatische aspect aan de andere kant ook wel wat lachwekkends, want helemaal werken deed het allemaal niet. Ik heb verder wel wat aardige en goede scenes gezien, maar in zijn geheel is het allemaal net te zwak om van een echt goede western te kunnen spreken.

Het is leuk vermaak, maar niet bijzonder. Ik zou deze film ook zeker niet aanraden aan een niet western liefhebber.

3,0*

Te beginnen met een positief punt: er zitten een aantal wonderschone plaatjes in de film.

Verder kan ik niets positiefs vertellen; een vervelend langdurig liefdesverhaal met twee slecht presterende hoofdrolspelers. Ik heb Peck nog nooit zo matig gezien en hij wordt alleen overtroffen door Jones die de film tot een beproeving maakt.

Een western als Johnny Guitar strooit ook met felle kleuren, maar bij deze film stoorde.het me

De meeste medekijkers hebben alle negatieve punten al opgesomd en in grote delen ben ik het er mee eens.

Net als Spetie zou ik de film niet aanraden aan een niet western liefhebber. Als westernliefhebber alleen aan diegenen die alles eens gezien willen hebben.

Niet minder dan zeven verschillende regisseurs hebben aan deze film gewerkt. Ondanks de topbezetting waarover zij konden beschikken is het resultaat navenant: matig, zeer matig. De film bevat een aantal lachwekkende scènes zoals de massale verzameling van cowboys voor de confrontatie met de spoorwegen en tegen het einde de kruipscène van Jennifer Jones, die zich daarbij naar verluidt overigens behoorlijk bezeerd heeft. Jennifer Jones, toch een van de meest getalenteerde actrices van haar generatie, is het voornaamste slachtoffer van het beroerde script. Of zoals de Engelse regisseur Emeric Pressburger tegen zijn college Michael Powell bij het zien van de laatste scène opmerkte: "What a pity they didn't shoot the screenwriter."
Beste onderdeel van de film: het aloude “Beautiful Dreamer” als muzikaal thema.

Het leek een goed idee deze Duel in the sun. Producer David O. Selznick, de man achter King Kong, Gone with the wind en Rebecca, wilde zichzelf overtreffen met de verfilming van het gelijknamige boek. En met acteurs als Gregory Peck en Lionel Barrymore. Maar blijkbaar liet producer Selznick zich vooral zot maken door z'n geliefde, de actrice Jennifer Jones (alhoewel beiden zelf getrouwd waren) en het succes van Gone with the wind dat hij met veel geld wilde overstijgen. Maar in tegenstelling tot Gone with the wind of Rebecca, had deze western maar liefst 7 regisseurs. Geen enkele acteur kan overtuigen. De mannen hebben al beter gezien en hoe Jennifer Jones en Lillian Gish aan hun Oscarnominaties zijn geraakt is mij een raadsel.

Je merkt wel de invloed van Selznick. Hij kan ietwat overweg met de kleuren (Technicolor) en maakt een epos dat wat doet denken aan Giant. Maar de verfilming zelf is niet echt rechtlijnig en weinig boeiend. Het is duidelijk dat niemand echt de film in handen heeft. Bovendien is dit meer een flauw liefdesverhaal dan een echte western. Als Selznick zijn hoofd er had bijgehouden en één sterke regisseur achter de camera gezeten had, kon dit veel beter uitdraaien dan wat we nu gezien hebben...

Hier en daar valt er van dit grootse westernepos best wel in een bepaalde mate te genieten, maar in zijn geheel is het eigenlijk vrij middelmatig. Joseph Cotten zet een erg sterke rol neer, maar de rol van Gregory Peck vond ik eigenlijk niet zo'n geweldige. Jennifer Jones is mooi om naar te kijken maar is helaas te veel aan het woord en voor de rest waren er helaas niet echt rollen die me in positieve zin opvielen. De film is bijzonder groots opgezet, maar haalt mijns inziens nooit het niveau waarnaar leek te worden gestreefd. Duel in the Sun wist me lang niet altijd te boeien en ik had haast het idee dat er meer aandacht is besteed aan de details dan aan de (hoofd)verhaallijnen. Daardoor wist de film me niet bepaald mee te slepen en viel er slechts bij vlagen wat te genieten van een aantal sterke scènes.

Een belachelijke film, maar zo over-the-top dat het nooit verveeld en nooit irritant wordt. Het probleem met de film is David O Selznick, die vastbesloten was zijn succes met "Gone With The Wind" in alle opzichten te overtreffen. Hij liet zich daarbij door niets of niemand van de wijs brengen, wat leidde tot grote problemen omdat Selznick zich steeds nadrukkelijker ging bemoeien met de regie. Hij schreef ook het scenario en we kunnen nu alleen maar gissen hoe de film zou zijn geweest als hij ook die klus had overgelaten aan Ben Hecht. Hoofdrolspeler Gregory Peck herinnerde zich nog goed hoe Selznick een 19e-eeuwse saloon ombouwde tot wat Peck 'The Halls of Montezuma' noemde. Zoiets bestond natuurlijk helemaal niet, maar het ziet er wel spectaculair uit. De seks ligt er ook duimendik bovenop in de scènes tussen macho-man Lewt [Gregory Peck] en halfbloedje Pearl [Jennifer Jones], die eigenlijk voorbestemd is om met Lewts respectabele broer Jesse [Joseph Cotton] te trouwen. "Lust In The Dust" is een passende - en veel gebruikte - bijnaam voor deze film. De finale is ronduit bizar, maar de film is zo groots en spectaculair dat ik er van begin tot eind geboeid naar kan kijken.

De ambities zijn vanaf het begin duidelijk, met een lange prelude gevolgd door een ouverture. Dan volgt toch wel een meeslepende film met prima spel van Peck, Cotton en Barrymore. Grappig om Gish eens te zien in een geluidsfilm, alleen was ze niet helemaal goed gecast. De hoofdrol van Jones vond ik dan wel weer bijzonder, ze stoot af en trekt aan, net als haar personage- een gekmakend personage natuurlijk maar zo slecht acteren vond ik haar eigenlijk niet. Film ziet er mooi uit met een paar indrukwekkende scenes zoals de massa cowboys te paard. De finale was vermakelijk en ik vond het ook wel een passend eind, al is het ook erg makkelijk te persifleren.

Niet de grootse film die men voor ogen had misschien maar alles bij elkaar een onderhoudend epos.

Redelijke film waarin een jonge vrouw bij haar familie komt wonen nadat haar vader ter dood veroordeeld is. Een vrij simpel verhaal dat hier en daar ook meeslepend wordt verteld (vooral ook omdat het er allemaal goed uit ziet). Van de cast met aardig wat bekende namen valt Jennifer Jones op, in een voor die tijd behoorlijk sexy rol. Subtiel is deze film in geen enkel opzicht te noemen. Iets wat helemaal evident is tijdens de finale, en hierdoor net geen 3.5 sterren.

Tja, ik ga dit natuurlijk geen goede film noemen, maar fascinerend is hij wel, met al die sex en intriges en snoeverij en stijfhoofdigheid – Dallas is er niks bij. Jennifer Jones is niet echt een overtuigende femme fatale, maar dat speelt ze hier eigenlijk ook niet, eerder een jonge vrouw wier sluimerende verlangens niet meer te beteugelen zijn wanneer die eenmaal zijn gewekt, en dat ze voor iemand met het uiterlijk en de charme van schuinsmarcheerder Gregory Peck valt mag dan geen wonder heten. Joseph Cotten speelt hierbij tweede viool maar laat zich gelukkig niet onder de voet lopen, gedeeltelijk vanwege zijn capaciteiten als acteur en gedeeltelijk vanwege de ruggengraat van zijn personage, en de rest van de cast cirkelt er adekwaat omheen, hoewel ik Sin-Killer Walter Huston graag een wat grotere rol in de plot had zien spelen (maar dat lag vroeger ongetwijfeld moeilijk). Wat mij betreft het schoolvoorbeeld van een guilty pleasure (en eigenlijk een soort East of Eden avant le livre). Prachtige kleuren en prima geluid op de gerestaureerde transfer van mijn Franse Carlottavod-DVD.
        Favoriete scène: Peck die een treinrail uit z'n voegen trekt, daarna goedkeurend toekijkt hoe de trein gruwelijk ontspoort, en dan op z'n trouwe viervoeter wegrijdt terwijl hij "I've been working on the railroad all the live-long day..." zingt. Naar het schijnt heeft King Vidor bij Selznick gesméékt om die scène uit de film te halen, maar ík ben er blij mee. Volgens biografie Lynn Haney heeft Peck zich nooit zorgen gemaakt om zijn populariteit naar aanleiding van deze scène of de rol van Lewt, en de geschiedenis heeft hem ruimschoots gelijk gegeven. (O ja, en nog een mooi citaat over het over-acteren van Jennifer Jones. Filmcriticus Shirley O'Hara: "how that girl wraps herself around every doorway and wall she encounters..." )