Designing Woman (1957)

Gesofisticeerde komedie, zoals altijd bij Vincente Minnelli: vlot én leuk. Beide hoofdrolspelers zijn amusant met hun pittige en dikwijls venijnige dialogen, die herinneringen oproepen aan de gouden dagen van Spencer Tracy en Katharine Hepburn. Schrijver George Wells hield een Oscar over aan zijn scenario...

Lauren Bacall die aan je oor knabbelt, wie wil dat nou niet? Gregory Peck doet het erg goed in een typische Cary Grant-rol en zijn chemie met Bacall is bijna voelbaar. Een terechte Oscar voor het script trouwens. Ook Mickey Shaughnessy als ex-bokser Maxie Stultz is het vermelden waard, wat een acteur!

Vermakelijke comedy uit den ouden doosch. De chemistry tussen Bacall en Peck is duidelijk aanwezig. Geen hoogstaand werk maar wel goed.

Typische Amerikaanse, romantische komedie uit de jaren 50 met zijn even typische naieviteit, malle toestanden, karikatuur en wat slapstick er bovenop en waarin Gregory Peck en Lauren Bacall bewijzen dergelijke rollen even goed aan te kunnen dan de vele beroemdheden die hun in gelijkaardige plays zijn voorafgegaan.

Heel veel talent verspild aan een clichématig, voorspelbaar en onbenullig script. Twee momenten die mijn mondhoeken warempel éven deden opkrullen waren de fabuleuze bijdrage van danser/choreograaf Jack Cole aan het slotgevecht, en de manier waarop Gregory Peck kijkt wanneer hij tijdens zijn lunch met Dolores Gray (Lori Shannon) zijn bord ravioli van haar in ontvangst neemt – los van die scène vraag ik me werkelijk af welke Pecks komische kwaliteiten zouden kunnen zijn. Dieptepunt van de film is de rol van Mickey Shaughnessy als de "punchy" Maxie Stultz. En dan te bedenken dat dit –min of meer een update van Woman of the year uit 1942– een Oscar voor het beste oorspronkelijke script won! Peck en Becall zijn sympathieke performers, maar ze mogen nog niet in de scháduw van Tracy en Hepburn staan.