Arsenic and Old Lace (1944)

Ik moest ook inderdaad aan een klucht denken. Deurtje open, deurtje dicht. Het is ook gebaseerd op een toneelstuk.

Leuke film. Weer eens wat anders. Leuke typetjes. Tegen het einde van de film vond ik 'm steeds beter worden.

Cary Grant deed me soms denken aan Basil uit Fawlty Towers. Raar maar waar.

Na de laatste tijd erg veel goeie Capra's gezien te hebben, viel deze mij toch wat tegen. Het verhaaltje was wel grappig, maar ik heb het wel eens beter gezien. Ook om de grappen in deze film kon ik vaak niet echt lachen. Wel weer een erg goeie rol van Grant, die met een beetje 'overacting' een hele leuke rol neerzet. Iets minder dan ander Capra's, maar toch nog wel 3*.

Afwijkende Capra. Niet het normale heerlijke sentiment in deze. En daarom dacht ik ook lang dat ik 'm veel minder vond. Maar hoe verder de film was, hoe leuker de film werd. En hoe grappiger en absurder en gekker ik 'm ging vinden. Mijn favoriete Capra zal het zeker niet worden, maar leuk was het wel.

3.5*

Grappige klucht met een topcast. Je moet er van houden misschien... 3,5*.

Elaine Harper: "But, Mortimer ... Niagara Falls!"

Mortimer Brewster: "It does? Well, let it."

Heerlijk gezellige, erg sfeervolle en uiterst hilarische film, dit. Lijkt eigenlijk totaal niet op de andere films die ik van Capra heb gezien, maar dat maakt hem zeker niet minder meesterlijk. Vlijmscherpe en geweldig grappige dialogen, leuke typetjes en een script waarin horden gebeurtenissen en grappen elkaar in een bijzonder snel tempo opvolgen.

Daarnaast is de cast ook heerlijk. Cary Grant laat opnieuw zien waarom hij gewoon bij de top hoort van beste acteurs aller tijden. En hoewel hij zijn over-the-top rol achteraf misschien niet zo kon waarderen, ik vond hem geweldig als de gefilpte Mortimer (die mij, net zoals kappeuter al zei, ook af en toe aan Basil Fawlty deed denken). Maar verder is de rest van de cast (Lane, Lorre, Alexander en natuurlijk Adair en Hull) natuurlijk ook geweldig.

4,5 sterren!

Leuk om te zien. De film haalt nooit het nieuwe van His Girl Friday (het enige vergelijkingsmateriaal dat ik heb), maar is door de snelheid nooit vervelend. Die snelheid helpt namelijk wel als een grap niet leuk is, dan komt de volgende grap om de hoek kijken.

Ook Peter Lorre speelt goed in deze film en Priscilla Lane is de schoonheid zelve.

3,5*

En daar heeft Arsenic and Old Lace wel alles van. De hele film doet idd denken aan een (k)lucht(er)ig toneelstuk, niets ten nadele trouwens. Het is immers een heel aardig film met leuke verwikkelingen en grappige karakters. Uiteraard een beetje oubollig, maar daar kun je je best wel overheen zetten.

Frank Capra is samen met Billy Wilder mijn favoriete regisseur uit de gouden hollywood jaren. Ik was er dan ook geen seconde bang voor dat Arsenic and Old Lace me niet zou bevallen. Een terechte vooronderstelling blijkt maar want ook deze film was weer topvermaak. Arsenic and Old Lace is gewoonweg een uiterst leuke klucht met hilarische personages als theatercriticus Mortimer Brewster, zijn twee moordende tantes, een broer die denkt dat hij Teddy Roosevelt is, de moordende neef die lijkt op Frankenstein en zijn geliefde Elaine. Knotsgekke situaties, humor en een gigantisch hoog tempo zorgen voor een komedie zoals ze tegenwoordig helaas niet meer gemaakt worden.

4 *

Tjonge, toch wel een tegenvaller deze film. De drie Capra’s die ik tot nu toe zag vond ik allemaal goed, maar Arsenic and Old Lace is toch een stuk minder. Nou moet ik ook zeggen dat ik niet echt een fan ben van kluchten zoals dit, maar toch had ik het wel iets leuker verwacht. Gary Crant speelt hier mijns inziens te druk en veels te overdreven om echt leuk te zijn. Ik snap dat het bij zijn rol hoort en bij deze film, maar voor mij werkte het niet. In His Girl Friday is hij bijvoorbeeld vele malen komischer dan hier. De film gaat verder in een razend tempo voorbij, met grotendeels flauwe en niet zo’n leuke humor. Ook de broer van Grant, Teddy, is wat mij betreft totaal niet grappig. De leukste personages zijn dan nog de twee tantetjes en de dokter, gespeeld door de altijd goede Peter Lorre, ook juist de personages die wat minder overdreven spelen. Een missertje van Capra dus.

2,5*

Ik moest steeds aan The Trouble With Harry van Hitchcock denken, en vond die ook veel leuker. Op de één of andere manier wilde deze film maar niet kolderiek genoeg worden. Het 'ten tonele verschijnen' van de personages voelde ook daadwerkelijk als toneel. Als filmadaptatie wat mij betreft niet geslaagd. Ik vond vooral Grant zeer geestig (hij gilt constant als een schoolmeisje) en Peter Lorre als Dr Einstein is daarnaast ook grappig. De rest blijft wat mwah-ig.

Vlotte komedie die naast de absurd komische toestanden toch ook vooral steunt op grappige gezegden en woordspelingen. Een portie kennis van de Engelse taal zal de "fun" bij de kijker zeker doen toenemen.

Het is duidelijk verfilmd toneel en het grappige is dan ook weer dat de rol van het hoofdpersonage een theatercriticus voorstelt. Dat deze rol wordt waargenomen door Cary Grant is ook een pluspunt voor de film, want charming Cary is beslist in forme.

Zwart-witte film uit de oude doos maar genietbaar als nieuw.

Capra in één van zijn meer duistere buien, zo lijkt het, zelfs al laat hij de situatie nooit doorslaan naar echte gruwelijkheden (de moorden en martelingen hebben allemaal al plaatsgevonden voor de gebeurtenissen van de film). Zo gitzwart als bijvoorbeeld Kind Hearts and Coronets wordt het nog lang niet, maar deze meer macabere Capra is in zijn sentimentele oeuvre een leuke toevoeging. Zijn hand is vooral te herkennen in de acteerstijl en een bepaalde type personages. Dit soort druk acteerwerk heeft hij altijd, vandaar ook dat hij Grant pushde om verder te gaan dan gewoonlijk. Met helaas negatieve gevolgen, want wat mij betreft is Grant niet zo goed in dit soort over-the-top gedoe en komen zijn vele gekke bekken als geforceerd over. Grant is een van de meest natuurlijk grappige acteurs die ik ken en juist net zo iemand die je niet moet vragen om het er nog eens dik bovenop te leggen.

Gelukkig weet de rest van de cast wel raad met dit verhaal en steunt de film niet compleet op Grant. Het is juist een echte ensemble comedy waarbij veel personages ongeveer evenveel schermtijd krijgen (gek genoeg Priscilla Lane niet, dat is echt maar een bijrolletje). Het zegt een hoop dat Peter Lorre hier zijn gebruikelijke rol speelt (altijd geweldig overigens), maar dan nog één van de meest normale karakters speelt. Aanvankelijk vond ik sommige grappen nogal flauw, zoals die broer die denkt dat hij Theodore Roosevelt is en steeds als een militair de trappen op stormt, maar hoe langer de film duurt hoe meer er een soort flow in komt en de vele running gags ineens briljant worden. Het laatste half uur is pure waanzin en chaos, waarbij zoals een goede komedie betaamt alle elementen hun komische hoogtepunt bereiken. Tegelijkertijd! Het is een screwball comedy waarin de gebruikelijke romantische elementen wat ingetoomd zijn om het "screwball" gedeelte extra op te voeren. Ik mag dat wel.

Verder is het ook een knap script, met soms hilarisch frustrerende dialogen, zoals die waarin de twee oudjes uitleggen dat ze moorden plegen, let op hoe lang het duurt voordat ze verklaren waarom ze dat doen. Het verhaal vind ook een slot waarin alles opgelost wordt zonder dat iemand serieus gewond raakt gek genoeg. Mij leek het meest logische einde dat Grant uiteindelijk helemaal zou doordraaien en zijn hoofd tegen de muur kapot zou slaan, maar goed, dit is 1944. Het huidige einde, waarin iedereen eigenlijk op de juiste plaats beland (en Lorre tot mijn verrassing ontsnapt, nooit gedacht dat de Hays code toestond dat hij als medeplichtige van een seriemoordenaar vrijuit zou gaan), is echter zeer bevredigend uitgewerkt.

Het is overigens wel duidelijk een theaterstuk van oorsprong, maar dat stoorde me hier niet zo. Capra heeft misschien net wat beter werk afgeleverd, maar Arsenic and Old Lace doet het prima in het rijtje screwball comedies.
4*

Lange tijd geleden dat ik deze film gezien had en ik vond het maar eens tijd worden voor een herziening. Blijft leuk deze film van Capra. Sterke crew, geweldige dialogen. Viel "All About Eve" die ik gisteren na lange tijd weer bekeken had na herziening flink door de mand, deze film van Capra heeft voor mij niet veel in waardering ingeboet. Ik heb mij opnieuw goed kunnen vermaken, vooral met die weirdo Jonathan Brewster en Dr Einstein. Die Priscilla Laine zag er trouwens zeker niet onaantrekkelijk uit. Wel jammer eigenlijk dat ze niet meer dan een bijrolletje had.

4,0*

Frank Capra is een van mijn favoriete regisseurs, maar over deze klucht kan ik na herziening niet langer enthousiast worden. De veelal oubollige grappen vormen niet meer mijn soort humor. Wanneer een idioot de trap op rent onder het uitroepen van “Charge!”, dan vind ik dat een of twee keer leuk, maar wanneer dat ontelbare malen gebeurt dan gaat mij dat irriteren. Ook de rollen van Cary Grant (totaal miscast) en Jack Carson begonnen mij op d’n duur tegen te staan.
Het basisidee over twee “barmhartige” oude vrijsters is best aardig en ook de Boris Karloff-imitatie kon ik wel waarderen, maar voor de rest vond ik er niet veel meer aan. De macabere humor is te veel over de top, mist subtiliteit en gaat na een tijdje vervelen.

Ik heb deze film jaren geleden als tiener gezien en vond hem toen al top! Vandaag heb ik hem nog eens bekeken en hoewel het verhaal het eerste halfuur erg traag op gang komt (en de indruk wekt een romantische komedie te zijn) begint de 'fun' pas echt eens Mortimer Brewster (Cary Grant) erachter komt dat zijn twee lieve tantes eigenlijk seriemoordenaars zijn en dat zijn hele familie eigenlijk uit gestoorde figuren bestaat.

Hoe Grant hiermee omgaat, zijn gezichtsuitdrukkingen en paniekerig gedrag, is echt fenomenaal. Hij is gewoon erg geschikt voor zulke komische, gekke rollen. Zijn reactie als hij zich realiseert dat zijn broer Jonathan de dertiende moord op zijn geweten heeft is ronduit hilarisch!

Raymond Massey doet het dan ook heel goed als Boris Karloff lookalike. Ook leuk om Peter Lorre weer dezelfde rol als geniepige rat te zien spelen die hij steeds speelt.

"I probably should have told you this before but you see... insanity runs in my family... it practically gallops!"

"Grant himself came to hate the movie and to consider his performance in it the single worst of his career. Years later, he would say: 'I told Frank Capra. I said, 'Frank, I simply cannot do this kind of comedy.' And Frank said, 'Of course you can, old boy.' And I went ahead and did it and I overplayed it terribly. Terribly. Jimmy Stewart could have done a much better job than I did. He would have been wonderful in the part. I told Frank Capra that at the time. He just wouldn't listen.' " (Uit Cary Grant van Chuck Ashman en Pamela Trescott)

        Grappig dat er na al die jaren ook op MovieMeter nog zulke verschillende reacties op Grants spel verschijnen: sommige mensen vinden zijn over-the-top-spel verschrikkelijk, anderen juist geweldig. Zelf had/heb ik beide reacties: eerst verpestte zijn mugging voor mij de hele film, nú vind ik het wel passen en heb ik eigenlijk alleen maar bewondering voor zijn tomeloze energie. Met het spel van een andere favoriet heb ik eigenlijk meer moeite: Peter Lorre is een geweldige acteur, maar van zijn in deze periode gebruikelijke beteuterde schooljongetje heb ik wel een beetje genoeg (maar dat is misschien ook wel een beetje de schuld van Hollywood dat hem steeds rollen als bizarre en ietwat verwrongen crimineel aanbood).

        Hoe dan ook, los van het spel van voornoemde acteurs is dit mijns inziens een voorbeeldig uitgewerkte ambachtelijke (zwarte) klucht, met de twee tantes die perfect dead-pan de show stelen, Edward Everett Horton die weer een geweldige Edward Everett Horton neerzet, een echt enge Raymond Massey, de overige standaardrollen (dokter, politie-agent, journalist etc.) opgevuld met de getypecaste en zeer adekwate acteurs waarvan elke grote Hollywood-studio wel een blik (of twee) kon opentrekken, een zeer hoog tempo en een regie die de gebruikelijke Capraeske sentimentaliteit geheel achterwege laat. Geen wonder dat dit stuk zo populair was; volgens mij heb ik mijn ouders ook wel herinneringen horen ophalen aan een heerlijke avondje uit in de schouwburg met Arsenicum en oude kant, dat ook nu nog vrij regelmatig hier en daar op het programma van de Nederlandse toneelzalen staat – en lang niet altijd bij goedwillende amateurgezelschappen. Ik heb het idee dat dit stuk in z'n soort een meesterwerk is waarvan de publieksvriendelijke kwaliteiten niet mogen worden onderschat.

        (Spijtig dat mijn voorganger Duke Nukem al doet wat ik juist óók wilde doen – zijn recensie besluiten met Mortimers prachtige one-liner...)

Na jaren deze film weer eens gezien, de eerste keer was in de jaren 70. Toen vond ik de film niet veel aan, maar dat zal toen met mijn leeftijd te maken hebben gehad. Wat een lekkere zwarte komedie, het was net of ik naar een ouderwetse klucht van wijlen John Lanting zat te kijken. Het hoge tempo maakte wel dat je na de film doodmoe bent, die weinige momenten van rust ga je zeker waarderen. Alle acteurs maken iets van hun rol, maar de oude tantes, Adair en Hull, stelen de show. Moeiteloos houden zij zich staande tussen het acteer geweld van Grant, Masey en Lorre. Als Grant achter de waarheid over zijn eigen afkomst verneemt is hij behoorlijk opgelucht. Maar gezien zijn hele spel gedurende de klucht had hij er naadloos tussen gepast. Ik kan me voorstellen dat veel kijkers dit een over de top film vinden, dit vanwege het soms chaotische, het tempo en de abrupte plotwisselingen, om maar niet te spreken van de voorliefde voor de trompet van John Alexander. Maar de kracht van deze film zit naar mijn mening nu juist in de reacties op die vele wendingen en momenten van absolute chaos. De kalmte van een ieder en het geven van een eigen draai aan alles wat gebeurt, maakt dat het voor de kijker iedere keer maar de vraag is welke kant het verhaal op gaat, voor mij was dat het hele aantrekkelijke van deze film. De muziek van Max Steiner is zeer treffend,Capra heeft ook nu weer een geweldige film afgeleverd.
Wat mij altijd verwonderd heeft is het feit dat heden ten dage zo weinig aandacht is voor Capra. Als er wordt gesproken over de regiseurs uit de dertiger en veertiger jaren dan hoor je vaak Ford, Hitchcock, Wilder, Curtiz en ga maar door, Capra wordt vaak niet genoemd terwijl hij juist een van de meestveelzijdige regiseurs was, want hij maakte niet alleen komedie's maar ook sociaal bewogen drama's en scherpe satires. Hij heeft veel documentaires op zijn naam staan over de 2e wereldoorlog en maakte ook avonturen films en romatische komedies.
Misschien was hij in die periode wel de meest veelzijdige regiseur, maar ik ben van mening dat hij heden ten dage wat vergeten wordt.

Originele film met een overtuigend acterende cast, een knipoog naar een andere film, en een overwachte twist. En het strafste van al: de film dateert al van pakweg 75 jaar geleden. Het is dan ook een van die klassiekers die (in tegenstelling tot andere "klassiekers") over 75 jaar nog steeds een klassieker zal zijn, daar ben ik van overtuigd. Topfilm!

Aangename verrassing, zelfs na alle positieve reviews die ik er eerder over had gelezen. Cary Grant acteert heerlijk over de top, zelf was hij schijnbaar niet blij met zijn rol maar in mijn optiek versterkte hij hiermee alleen maar het komische aspect. Dat het er soms een beetje dik bovenop ligt werkt ook wel in een film als dit met een hoop rare en bizarre personages, sterker nog zijn invulling van Mortimer Brewster was perfect voor deze film.

Schijnbaar had Frank Capra officieel Bob Hope in zijn gedachten voor de hoofdrol, wat op zijn minst ook een interessant idee is natuurlijk! En de velen grappen over Boris Karloff waren ook niet zomaar voor niks, het had niet veel gescheeld of Boris had zelfs een rol in deze film gehad.

Arsenic and Old Lace is niet alleen maar zeer vermakelijk door de aangename sfeer en de bizarre personages, maar ook zeker wel door het tempo van de film. Dit tempo was in de jaren 40 nog niet zo gebruikelijk, maar zorgde er voor mij wel voor dat een bijna 2 uur durende film aanvoelde als een film van hooguit anderhalf uur.

Zeker nog wel eens een keer herbekijken, maar voor nu "gewoon" even 4 sterren.

Tegenvaller. Capra en Grant hebben wel leukere films op hun naam staan. Het tempo ligt aanvankelijk behoorlijk hoog. Er zitten ook best wel leuke scènes in. De film duurt echter veel te lang, met name het laatste half uur is er echt te veel aan. Ook is het over de hele linie genomen niet al te boeiend of grappig. Grant zorgt regelmatig voor een fraai staaltje overacting. Jammer, want dat heeft hij niet nodig.

Capra maakte tegelijk een romantische komedie, een screwballkomedie, een misdaadkomedie en een horrorparodie. Archibald Leach spreekt en beweegt in een gejaagde stijl. Hij windt zich zodanig op dat hij bij momenten zelf de gek in de familie lijkt. Het is grappig dat iedereen meespeelt met Teddy’s waangedachte, om hem niet op stang te jagen. Edward Everett Horton heeft een leuk bijrolletje als directeur van het gekk… ik bedoel rusthuis. Priscilla Lane heeft een beperkte maar charmante rol.

In de oorspronkelijke toneelversie speelde Boris Karloff zelf de broer die op Boris Karloff lijkt. Mortimer spreekt hem ironisch aan als Handsome. Lichtcontrasten en zijn silhouet op de muur brengen er een horrorelement in.

De titel brengt twee elementen samen waartussen ogenschijnlijk geen verband bestaat. Arsenicum is één van de drie soorten vergif die de frêle dametjes in hun vlierbessenwijn mengen. Kant is ruimschoots aanwezig in hun kleding en hun interieur. Hun moraal is eigenzinnig: liegen is verboden, maar moorden mag. De kolderieke inhoud kun je ook symbolisch interpreteren. Veel brave burgers hebben nog wel een lijk in hun kelder liggen. Er zit meer gelaagdheid in dan je zou denken.

Hoewel Cary Grant meester is in het genre, voelde hij zich hier niet zo in thuis. Hij voelde het aan als overacting en was zelf niet tevreden. Het is ook niet zijn beste acteerprestatie, dat mogen we gerust zeggen zonder dat hij kwaad zal worden (moest hij nog leven). De film steunt vooral op de absurditeit en het komische script. Dat zit wel goed gelukkig en zorgt voor een leuke komedie. Misschien dat er nog verbeteringen mogelijk waren, maar dit is op de valreep van de Amerikaanse deelname in WO II gemaakt. Cary Grant was al niet meer beschikbaar en Frank Capra zorgde enkel nog voor de laatste afwerking. Je merkt wel dat het stuk een verfilming is van een theaterstuk, maar dat kan hier geen kwaad. Het past wel bij de film. Geen grootse film, maar best wel gelachen.