Nain Souruzu (2003)

Na het geweldige Blue Spring moest ik toch eens een andere film van Toyoda bekijken, vandaag was 9 Souls aan de beurt.

Het begin is erg sterk, waardoor ik meteen van mijn gematigde verwachtingen af was. Verwachtingen worden bij mij altijd bepaald door posters, aangezien ik de synopsis nooit lees. De poster vind ik dus niet echt bijzonder of mooi. Maar dat doet verder geen afbreuk aan de film.

Vooral door een geweldig laatste kwartier moet ik wel 4* geven, ondanks een aantal mindere scènes in het middenstuk. En zoals Nephilim aangeeft is de sfeer helaas een beetje half/half. Camerawerk en muziek is wel dik in orde. Ik heb alvast zin in de volgende Toyoda.

4.0*

Direct na Aoi Haru deze film opgezet. Ik was er immers van overtuigd een geweldig nieuwe filmmaker te hebben ontdekt. Ik blijf van die mening toegedaan, maar ik was wel een beetje teleurgesteld na het kijken van deze film.

Schuldige is vooral het tekort aan sfeer. Het is eigenlijk niet zozeer een tekort, het is eerder een nogal flauwe/makke/gemakkelijke sfeer. Het kwam in ieder geval niet volledig over bij mij. Hetzelfde valt te zeggen voor het verhaal. Ik vond het dan ook niet echt een verhaal, het was eerder een vertelling. Toyodo neemt hierbij iets teveel hooi op z'n vork, waardoor het bij momenten allemaal tamelijk leeg en oppervlakkig blijft. De richting leek ook vaak een beetje zoek te zijn.

Toch bevat de film voldoende geweldig bevreemdende scènes, die de film ver boven de middelmaat doet uitstijgen (zoals de peepshow en Mr. Whitebird). Ook de acteerprestaties zijn weer top, het was vooral leuk om de filmdwerg en Matsuda terug te zien verschijnen. Muziek is weer niet echt aan mij besteed, maar het werkte wederom binnen deze film.

Misschien deze avond z'n Kûchû Teien ook eens de reveu laten passeren. Deze strandt in ieder geval op een nipte 4*

2e film van Toshiaki Toyoda die ik zie, weet niet welke van de 2 ik beter vind.

Wat ik wel vind is dat ze beide echt echt goed zijn. 4,5*

Een komedie die zich op subtiele wijze ontpopt tot een waar drama met veel emotie. Wat al eerder genoemd is, het camerawerk is echt top en de decors ook.

Toyoda has got me hooked, ik ga meteen opzoek naar naar de volgende.

En om op mijn eerder bericht terug te komen; die synopsis klopt inderdaad niet, er gaan niet 8 zielen op zoek naar het geld maar 9.

Maar weer de volgende Toyoda, en het voelt alsof ik bij deze regisseur op een kleine goudader ben gestuit. Wederom een prachtige film met mooie muziek. Toyoda weet als geen ander harde dramatische momenten op zeer poëtische wijze uit te beelden, daar kunnen velen een voorbeeld aan nemen.

Zeker in het begin de nodige humor, vooral de monoloog van Yamamoto over de haar in zijn eten was hilarisch. Ook weer een mooie rol voor Yamada, om de dwerg nu eens bij naam te noemen. De man doet het in elke film van Toyoda prima, dus erg fijn om hem hier ook weer terug te zien. Zijn karakter is de enige die enigszins het geluk weet te vinden na de ontsnapping, en weet wederom voor de nodige ontroering te zorgen.

Uiteindelijk toch wat minder dan Blue Spring en The Blood of Rebirth, wat denk ik vooral komt door het aantal personages, dat denk ik een tikkeltje aan de hoge kant lag. Nu was het zo dat niet ieders lot even poëtisch en/of surrealistisch was, waardoor ik me afvraag of het niet beter was geweest om het aantal personages terug te brengen. De film was er denk ik ook wat compacter door geworden, en je hoeft niet altijd veel tijd nodig te hebben om dezelfde impact te creëren, dat heeft Toyoda al laten zien in de eerder genoemde films.

4*.

Een soort variant op de ontsnappingsfilm, maar totaal anders dan ik ooit zag en ooit nog zal zien waarschijnlijk. Een film die ook zo ongeveer alleen uit Japan kan komen.

Begint als een nogal dik aangezette, maar wel vaak grappige en originele komedie waarbij de ontsnapte gevangen worden voorgesteld als een soort typetjes, bijna karikaturen. Maar de film kantelt heel langzaam en bijna subtiel naar een naargeestige, maar erg gevoelige film vol nostalgie en uiteengespatte dromen. De typetjes worden langzaam beschadigde mensen met verlangens die nooit uit zullen komen. Een film van subtiele gevoeligheid naar bruut geweld gaat en van cynisme naar hoop. En dan weer terug.

Van de drie Toyoda's die ik zag vind ik dit de beste.

Dikke 4.0*, maar tegen een halfje meer aan.

Deze film beviel mij toch een stuk beter dan Blue Spring en dat heeft deze vooral te danken aan het ijzersterke eerste uur dat alles weg had van een komische roadmovie. Echter, na een uur kwam de ommekeer. De groep viel uit elkaar, van komedie werd het een drama, de miniverhaaltjes die we van elk van de negen te zien kregen kwamen bovendien mij nogal oninteressant over en zodoende viel dat heerlijke roadmovie sfeertje van het eerste uur helemaal weg. Echt heel jammer.

Waardering; 1e uur 4,5*, 2e uur 3,0*

3,5*

Gaaf.

Toch raar hoe Toyoda's films altijd wat ondergesneeuwd raken, want kwaliteiten genoeg. Het is een constante in z'n carriere, wat best jammer is, vooral omdat daardoor sommige van z'n films ook erg moeilijk/niet beschikbaar zijn.

Een soort van inverted road movie, waar we starten met een redelijk ruime cast, maar waar na een tijdje steeds meer mensen het tripje verlaten. Nogal aparte en onderscheidende personages ook, wat Toyoda toelaat om elk verhaaltje een iets andere wending te geven.

Altijd stijlvast en kwalitatief, met veel gevoel en perfect in balans. Een film die eigenlijk amper aan kracht ingeboet heeft, maar jammer genoeg nooit echt boven water is gekomen. Ondertussen is een nette BR versie van de film beschikbaar, een dikke aanrader.

4.0* en een uitgebreide review