Clean (2004)

Klein, maar 'gewoon' fijn

'Clean' heeft qua stilistische aanpak iets gemeen met 'Lost In Translation', maar ook thematisch ligt deze enigszins op dezelfde lijn. Beide films handelen namelijk over personen die zichzelf verloren voelen en geen blijk weten met hun emoties, personen die zichzelf door middel van een 'medemens' trachten terug te vinden; met andere woorden 'selbstfindung'.

'Clean' moet echter duidelijk onderdoen voor het superieure 'Lost In Translation', om de simpele reden dat eerstgenoemde zijn potentiële kwaliteiten niet genoeg weet uit te buiten en zodoende geheel afhankelijk wordt gemaakt van zijn cast.

De voornaamste tekortkoming vinden we terug op visueel vlak. 'Clean' heeft te weinig panache en visuele flair om het 'semi-roadmovie' verhaaltje kracht bij te zetten (het muzikale intermezzo van Tricky was anders simpel, edoch knap in beeld gezet). Zo laat men onder andere een mooie kans liggen om steden als San Fransisco en Parijs op aantrekkelijke wijze te benadrukken. En ondanks de dromerige en zachte camerabehandeling, die we ook duidelijk terugvinden in 'Lost In Translation', kan de film geen meerwaarde bekomen door middel van een mooi samengestelde soundtrack. Het zou de film absoluut niet misstaan moest hij enkele sfeervolle songs kunnen gebruiken van groepen als Air, Death In Vegas of Mogwai. Wel opvallend is de aanwezigheid van de song 'An Ending(Ascent)' uit de soundtrack van '28 Days Later', een erg onderschatte soundtrack, die bovendien al meermaals zijn nut heeft bewezen in verscheidene films en trailers.

Uiteindelijk zit er niets anders op dan ons te wenden tot de vertolkingen van Maggie Cheung en Nick Nolte, om van deze film nog enigszins iets boeiend te kunnen maken. Nick Nolte's ingetogen en slordige 'presence' zit hem als gegoten en levert zo een ontroerende prestatie. Daarnaast werd Maggie Cheung geprezen voor haar indrukwekkend staaltje acteren en aldus bekroond met een Palm voor beste actrice, al ben ik van mening dat die eer een beetje te hoog is.

een kleine 2.5*

Film die mij emotioneel nooit heeft geraakt, al zaten er toch wel elementen in het verhaal om dat te doen...

Wel sfeerschepping over de pop-drugwereld en over mensen die graag hun eigen zin doen en dit ten koste van veel, geen enkele verantwoording nemen, graag willen profiteren en, wanneer ze tot het besef van dit alles gekomen zijn, absoluut de kracht niet kunnen opbrengen om het recht te zetten.

Wat mij ook stoort zijn de dialogen tussen kind en volwassene...Zó gemaakt en onecht.

Als film onvoldoende. Geen hechtheid, geen gevoel. En Maggie Cheung ? Om daar nu prijzen aan toe te kennen...?

Het doet me een beetje denken aan Alice in den Städten van Wim Wenders. Ook hier gaat het om een soort roadmovie waarin een karakter op zoek is naar zichzelf en uiteindelijk uitkomt bij de ''ware ik'' als er de liefde van een klein kind bij komt kijken. Maggie Cheung is fantastisch als de eenzame vrouw die iedereen op afstand houdt met haar drugsverslaving. Ik ken mensen met een verslaving in mijn omgeving en de manier waarop zij het neerzet komt daar akelig dichtbij. Nick Nolte is ook sterk als de oude man die haar uiteindelijk de vergiffenis schenkt om ook een deel te mogen zijn van het leven van Jay. Helaas is Nick Nolte niet een van de prominente karakters, maar wanneer hij op het scherm verschijnt is het wel meteen raak. Toch is er bij mij ook iets wat mij lichtelijk irriteerde aan de film: het is vaak alsof er net iets te lang stil wordt gestaan bij bepaalde personages die uiteindelijk weinig of niks toe weten te voegen aan het grotere geheel.

Onthullend en open inzicht in de zelfkant van de muziekindustrie.

En met medewerking van nogal wat mensen die daar aan de goeie kant van staan - Tricky, Metric, om de meest voor de hand liggende namen dan maar vast te noemen.

Maggie Cheung draagt de film. Moeiteloos, zoals ik het zie - ze zet zonder enige twijfel of aarzeling de niet heel fraaie dame neer die in dit verhaal de hoofdrol speelt, met alle moeilijkheden en ellende van dien. Nick Nolte valt daarbij eigenlijk nogal door de mand, hij verknoeit een aantal scenes behoorlijk - tenminste, ik zie er niet in dat zijn karakter het moeilijk heeft, ik zie vooral Nick Nolte zelf harken.

Jammer dat het zingen van Maggie Cheung dan weer nergens op lijkt, en de nummers die ze inzingt ook niet. Verder is de soundtrack echt helemaal ok. En in de optelsom is het een erg fijne film, die een blijvende indruk achterlaat.