Clean (2004)

Speelt bij ons al sinds zes september, trailer was heel erg mooi.

Deze film is best wel ok, heb getwijfeld tussen een 3 en 3,5.

Best wel een leuke film, maar het verhaal weet niet altijd even hard te boeien. Enkele mooie shots en knap acteerwerk (vnl. Nick Nolte) helpt de film er boven op. Ik vond het wel jammer dat we niet echt in de Parijse sfeer zaten, maar ja dit was nu ook niet zo belangrijk. De grappigheid van Jay maakte de film ook wel een stukje leuker om te volgen. Al bij al, 3.5*

Mooie film deze.

Ik had met het lage gemiddelde niet echt veel verwacht, maar in de humo werd hij toch vrij goed beoordeeld en daarom ben ik hem maar eens gaan kijken en ik heb er zeker geen spijt van.

Ik vond vooral het positieve dat het filmpje zo lekker wegkeek. 110 Minuten is nu ook weer niet zo kort, maar toch leek het alsof je maar een halfuurtje was aan het kijken.

Het acteerwerk was goed tot zeer goed. Met name Nick Nolte weet te overtuigen in zijn rol, maar ook Maggie Cheung staat zeer goed te acteren op momenten, maar komt soms ook wat gevoelloos over.

Het begon eigenlijk pas echt leuk te worden wanneer Jay in het verhaal komt, en dat heb ik toch nog niet vaak geweten dat een film béter wordt wanneer een klein jongetje zich ermee gaat moeien. Meestal vind ik kleine jongetjes vreselijk irritant maar dit kereltje was perfect gecast en staat zeer goed te acteren.

De eindscene ten slotte is ook heel mooi, en dit maakt het geheel toch wel tot een leuke kijkervaring.

3* voor dit fijn filmpje.

Klein, maar 'gewoon' fijn

'Clean' heeft qua stilistische aanpak iets gemeen met 'Lost In Translation', maar ook thematisch ligt deze enigszins op dezelfde lijn. Beide films handelen namelijk over personen die zichzelf verloren voelen en geen blijk weten met hun emoties, personen die zichzelf door middel van een 'medemens' trachten terug te vinden; met andere woorden 'selbstfindung'.

'Clean' moet echter duidelijk onderdoen voor het superieure 'Lost In Translation', om de simpele reden dat eerstgenoemde zijn potentiële kwaliteiten niet genoeg weet uit te buiten en zodoende geheel afhankelijk wordt gemaakt van zijn cast.

De voornaamste tekortkoming vinden we terug op visueel vlak. 'Clean' heeft te weinig panache en visuele flair om het 'semi-roadmovie' verhaaltje kracht bij te zetten (het muzikale intermezzo van Tricky was anders simpel, edoch knap in beeld gezet). Zo laat men onder andere een mooie kans liggen om steden als San Fransisco en Parijs op aantrekkelijke wijze te benadrukken. En ondanks de dromerige en zachte camerabehandeling, die we ook duidelijk terugvinden in 'Lost In Translation', kan de film geen meerwaarde bekomen door middel van een mooi samengestelde soundtrack. Het zou de film absoluut niet misstaan moest hij enkele sfeervolle songs kunnen gebruiken van groepen als Air, Death In Vegas of Mogwai. Wel opvallend is de aanwezigheid van de song 'An Ending(Ascent)' uit de soundtrack van '28 Days Later', een erg onderschatte soundtrack, die bovendien al meermaals zijn nut heeft bewezen in verscheidene films en trailers.

Uiteindelijk zit er niets anders op dan ons te wenden tot de vertolkingen van Maggie Cheung en Nick Nolte, om van deze film nog enigszins iets boeiend te kunnen maken. Nick Nolte's ingetogen en slordige 'presence' zit hem als gegoten en levert zo een ontroerende prestatie. Daarnaast werd Maggie Cheung geprezen voor haar indrukwekkend staaltje acteren en aldus bekroond met een Palm voor beste actrice, al ben ik van mening dat die eer een beetje te hoog is.

een kleine 2.5*

Na een nachtje rust en een kalme vrijdagvoormiddag, toch maar besloten mijn stem te verlagen.

'Clean' heeft emotioneel bitterweing op me ingespeeld en dat heeft vooral te maken met het feit dat de film ook op dat vlak heel moeilijk voluit durft gaan. Het blijft dus al bij al een brave bedoening, die nergens echt weet uit te blinken.

Bij deze 2.5* => 2*

hmmm... lage beoordeling hier, heel wat beter op IMDb (User Rating: 7.0/10 (1,676 votes))

Mooie en ontroerende film.

Een zeer goede Nick Nolte en ook de hoofdrolspeelster, mij tot nu toe onbekend, was zeer goed.

Ook de soundtrack, deels van Brain Eno, is een lust voor het oor.

Geen heel bekende film dus deze maar hij heeft me toch aangenaam verrast.

Centrale thema is vergiffenis. Kun je iemand vergeven die de dood op je zoon heeft staan? Kan een mens écht een ander leven aannemen naar zo'n chaotische leven? Zo ja, dan verdient ze gewoon een tweede kans. En dat laat deze film goed zien door dromerig camerawerk dat af en toe ondersteund word door hypnotiserende Engelengeluid op de geluidsband. En Maggie Cheung die een machtige performance geeft. Afkomstig uit Hongkong weet ze toch vloeiend Engels en Frans te spreken. Een bekende actrice uit onder andere films van Wong Kar Wai en Yimou Zhang heeft ze hier een voortreffelijke rol afgegeven die beloond werd met ''Beste Actrice in Berlijn''. En dat heeft ze meer dan verdiend. Ze draagt de hele film. Ze weet een personage neer te zetten van vlees en bloed.

De langzame verandering van haar karakter weet ze geduldig uit te voeren. Waar ze in het begin in de film als een wilde tekeer gaat. Wat door het sterke camerawerk extra bevestigd word. Krijgt ze, naar meer ze een dagelijkse routine heeft en afblijft van de drugs, een rustigere uitstraling. Haar haren staan niet meer allen kanten op maar zijn strak gestreken naar achter. Ook het camerawerk wordt rustiger en dromerig hoe meer ze haar oude leven achter zich laat. Geen drugs meer, geen uitgaansleven meer. Nee, ze probeert haar kind voor haar terug te winnen.

En dan komt Nick Nolte om de hoek kijken. Die met zijn nonchalante uiterlijk (baard, wallen en het haar dat alle kanten op staat) en ingetogen rol haar weet te raken en ervoor te zorgen dat ze een beter mens wordt. Terwijl de rol van Nick Nolte niet groter is dan 15 minuten weet hij een karakter neer te zetten dat overtuigd.

Pracht van een film.

ben benieuwd

Deze film zou op dezelfde dag en precies hetzelfde uur moeten verschijnen op Canvas. Ik denk dat er een fout gemaakt is.

aangepast bedankt

My god, wat een onindrukwekkend stukje poep.. niets interessants aan dit leven, dit verhaal of deze uitwerking ervan.

Maggie Cheung heeft de uitstraling en het acteertalent van een kleffe, half gebakken pannenkoek.

In de film dan wel te verstaan. Maar ja ze speelt ook een halfvergane, verslaafde del. In het echt is het een zeer charismatische dame. Klein van stuk, maar een magnetische uitstraling. En ik zag haar van een meter afstand...

Trouwens, naast Nick Nolte komt ze nog best strak over. Over half gebakken pannenkoeken gesproken...

Deze film heeft me op geen enkel moment me overtuigd. Meer nog ik had echt moeite om te blijven kijken. Nooit geloofwaardig.

Sommige momenten dacht ik van nu gaat de film dieper maar de zwakke en vermoeide acteerprestatie van Maggie Cheung deden die kleine opflakkering onmiddellijk teniet.

Misschien had de film beter aangekondigd geweest zonder de vermelding van ''Beste Actrice in Berlijn''.

Nick Nolte, zijn acteerprestatie was ook hier niet top, maar hij heeft wel charisma.

2* is dan ook volgens mij een eerlijke beoordeling.

Dat stond er vast niet. 't Was in Cannes namelijk.

Ik heb me prima vermaakt met deze film. Nee, 't was zeker geen hoogvlieger maar toch aangenaam om na Koninginnedag en een beetjeuit mijn ritme om lekker lui naar te kijken.

Maggie kan zoveel beter en Nick Nolte, helemaal niet slecht en grappig genoeg natuurlijk ook niet "clean" was best okay.

Het beste was de soundtrack van deze film.

Eigenlijk een van de vele overbodige films die worden gemaakt maar prettig wegkijken als je niks aan je hoofd wil hebben?

Film die mij emotioneel nooit heeft geraakt, al zaten er toch wel elementen in het verhaal om dat te doen...

Wel sfeerschepping over de pop-drugwereld en over mensen die graag hun eigen zin doen en dit ten koste van veel, geen enkele verantwoording nemen, graag willen profiteren en, wanneer ze tot het besef van dit alles gekomen zijn, absoluut de kracht niet kunnen opbrengen om het recht te zetten.

Wat mij ook stoort zijn de dialogen tussen kind en volwassene...Zó gemaakt en onecht.

Als film onvoldoende. Geen hechtheid, geen gevoel. En Maggie Cheung ? Om daar nu prijzen aan toe te kennen...?

Erg goede film.

L'eau Froide vond ook al zo'n prachtfilm.

Regisseur krijgt weinig waardering...Jammer.

Het doet me een beetje denken aan Alice in den Städten van Wim Wenders. Ook hier gaat het om een soort roadmovie waarin een karakter op zoek is naar zichzelf en uiteindelijk uitkomt bij de ''ware ik'' als er de liefde van een klein kind bij komt kijken. Maggie Cheung is fantastisch als de eenzame vrouw die iedereen op afstand houdt met haar drugsverslaving. Ik ken mensen met een verslaving in mijn omgeving en de manier waarop zij het neerzet komt daar akelig dichtbij. Nick Nolte is ook sterk als de oude man die haar uiteindelijk de vergiffenis schenkt om ook een deel te mogen zijn van het leven van Jay. Helaas is Nick Nolte niet een van de prominente karakters, maar wanneer hij op het scherm verschijnt is het wel meteen raak. Toch is er bij mij ook iets wat mij lichtelijk irriteerde aan de film: het is vaak alsof er net iets te lang stil wordt gestaan bij bepaalde personages die uiteindelijk weinig of niks toe weten te voegen aan het grotere geheel.

Onthullend en open inzicht in de zelfkant van de muziekindustrie.

En met medewerking van nogal wat mensen die daar aan de goeie kant van staan - Tricky, Metric, om de meest voor de hand liggende namen dan maar vast te noemen.

Maggie Cheung draagt de film. Moeiteloos, zoals ik het zie - ze zet zonder enige twijfel of aarzeling de niet heel fraaie dame neer die in dit verhaal de hoofdrol speelt, met alle moeilijkheden en ellende van dien. Nick Nolte valt daarbij eigenlijk nogal door de mand, hij verknoeit een aantal scenes behoorlijk - tenminste, ik zie er niet in dat zijn karakter het moeilijk heeft, ik zie vooral Nick Nolte zelf harken.

Jammer dat het zingen van Maggie Cheung dan weer nergens op lijkt, en de nummers die ze inzingt ook niet. Verder is de soundtrack echt helemaal ok. En in de optelsom is het een erg fijne film, die een blijvende indruk achterlaat.

Clean klopt mij mij aan als een rechtaan melodrama dat echter weinig is gemotiveerd. De wil van Maggie Cheung om haar zoontje te mogen zien laat staan het hoeder recht te krijgen, is logisch maar nooit lijkt zij een moeder dat een band heeft met haar zoontje (of zelfs maar met een kind). Ook door wat we zien tussen haar en haar man in het begin is het moeilijk om mee te voelen met Cheungs verdriet. Het segment tussen Cheung en Balibar is overbodig, andere cast zoals Dalle is nutteloos. Er is nooit echt conflict of drama, Nolte is de steeds begripvolle man die schippert tussen Cheung en zijn vrouw. Nooit een strijd maar steeds aanvaarding. Het (open ?) einde vond ik zeer wazig.

Maar Clean is ook een mooie registratie van de muziekwereld met de twijfels, angst en zelfverloochening. Een business zonder succes en natuurlijk de ironie dat een dode artiest meer platen verkoopt en dus meer geld oplevert dan een levende, Subliem shot in het begin aan de haven wanneer Cheung drugs inspuit en in de verte aan de overkant zien we een brandstoot van de fabriek net op het moment van de climax.

Clean is een rake milieu schets doch zwak in uitwerken van personages in functie van het verhaal. In de optelsom is het een zeer wisselvallige film die na afloop reeds vergeten is.